Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στις πολύ μακρινές εποχές των αρχών του 21ου αιώνα διάβαζα μανιωδώς ελληνικό και ξένο τύπο (δεν είχαν ακόμα εφευρεθεί τα βιντεάκια με γάτες), καθώς έγραφα αρκετά, κυρίως οικονομικά, άρθρα.

Ήταν μια εποχή έντονων κρίσεων, η κατάρρευση της Ρωσίας και των ασιατικών Τίγρεων, η φούσκα των .coms, η 11η Σεπτεμβρίου που οδήγησε στη βίαιη πτώση των χρηματιστηρίων κλπ.

Εν τω μεταξύ, η οικονομική κατάσταση της εργατικής τάξης αλλά και των μεσαίων στρωμάτων έβαινε επιδεινούμενη, με τις πραγματικές απολαβές τους να έχουν καθηλωθεί στα επίπεδα του 1975.

Όλα τα αντικειμενικά στοιχεία έδειχναν ότι το μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού είχε φάει τα ψωμιά του και θεωρούσα τότε ότι η μόνη λύση για την έξοδο απ' αυτή την κατάσταση θα ήταν κάποιου είδους επιστροφή σε πιο κεϋνσιαστικές πολιτικές και άρα επανεμφάνιση της σοσιαλδημοκρατίας, ίσως όχι στην κλασική της μορφή αλλά οπωσδήποτε μακριά από το μοντέλο Μπλερ.

Λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο.

Βλέπετε, παρ' ότι (τουλάχιστον οι σοβαροί ανάμεσά μας, γιατί υπήρχαν και κάποιοι φαιδροί που πανηγύριζαν) καταλαβαίναμε ότι η κατάρρευση των ανατολικών καθεστώτων ήταν μια ιστορική ήττα για την εργατική τάξη, αποδειχθήκαμε ανίκανοι να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος αυτής της ήττας.

Κατά συνέπεια δεν μπορέσαμε να υπολογίσουμε τον πολιτικό παράγοντα στις οικονομικές εξελίξεις.

Και ο πολιτικός είναι ο συντριπτικά πιο σοβαρός παράγοντας - δεν υπάρχει απολύτως καμιά εξέλιξη στην οικονομία του καπιταλισμού που να "είναι αδύνατη". Τα πάντα μπορούν να συμβούν, αναλόγως με τα πρόσημα που λαμβάνει η ταξική πάλη.

Εμπειριστές ξε-εμπειριστές, οι αστοί κατανόησαν ότι παίζουν μπάλα μόνοι τους.

Και αντί να κάνουν έστω ένα βήμα πίσω, ενέτειναν την επίθεση τους, σε επίπεδα ανήκουστα μέχρι τότε. "Φυσικά και υπάρχει πόλεμος των τάξεων.

Και είναι η δική μου τάξη που κερδίζει" όπως είχε δηλώσει πριν λίγα χρόνια ο Γ. Μπάφφετ.

Τα αποτελέσματα είναι γνωστά, δεν υπάρχει λόγος να επεκταθούμε.

Και αφορούν ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, όχι μόνο την χρεωκοπημένη Ελλάδα.

Και γιατί μας τα λες αυτά ρε; Βαλτός είσαι να μας συγχίσεις; Τα λέω γιατί -και μακάρι να λέω βλακείες- ακόμα και σήμερα επιμένουμε στα ίδια λάθη ανάλυσης. "Ο καπιταλισμός βρίσκεται στην πιο οξεία κρίση του" "Οι αντιφάσεις του Συστήματος κλπ κλπ" Βέβαια, από μακρο-ιστορική άποψη, ένα κοινωνικοοικονομικό σύστημα μπαίνει σε κρίση όταν αρχίζει να αποτελεί σχετικό ή απόλυτο εμπόδιο για την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων.

Αλλά για τον καπιταλισμό αυτό ισχύει εδώ και έναν αιώνα, οπότε δεν έχει νόημα να επικαλούμαστε αυτή την πλευρά του ζητήματος.

Όπως κάποια στιγμή συνειδητοποιήσαμε ότι δεν μπορεί να υπάρξει αυτό που οι πρώιμοι σοσιαλιστές φανταζόντουσαν ως την "τελική κρίση του καπιταλισμού", ήρθε νομίζω η ώρα να συνειδητοποιήσουμε επίσης ότι δεν υπάρχει "Κρίση του καπιταλισμού" όταν δεν υπάρχει η αντίρροπη δύναμη που θα δείξει και θα εκμεταλλευτεί αυτή την κρίση - και τώρα που το σκέφτομαι ο μηχανισμός είναι ο ίδιος και στις δύο περιπτώσεις.

Μην παρεξηγηθώ: Είναι πολύ πιθανό να έχουμε κατακλυσμιαίες εξελίξεις ακόμα και αύριο, οι φούσκες πάνω στις οποίες στηρίζεται το σύστημα είναι αμέτρητες, ΑΙ, ακίνητα, ομόλογα, χρηματιστήρια βρίσκονται σε μη διατηρήσιμα επίπεδα, για να μην αναφέρουμε την κλιματική κρίση και τους πολέμους.

Αλλά, όπως μας έδειξε με τον πιο γλαφυρό τρόπο η κρίση του 2007-8, κάθε καταστροφή θα χρησιμεύει μόνο για την ακόμα μεγαλύτερη συσσώρευση πλούτου και όχι για την ανακατανομή του.

Και τι προτείνεις; Δεν έχω ιδέα.

Αυτό που ξέρω σίγουρα όμως είναι το εξής: Παρακινημένοι από το αίσθημα του επείγοντος (κατανοητό) οδηγούμαστε συνεχώς σε λύσεις - αστραπή, σε ηγέτες θαύματα, σε κινήσεις που θα φέρουν (υποτίθεται) αποτέλεσμα αύριο κιόλας.

Δεν υπάρχει αυτό.

Θα χρειαστεί σχέδιο μακρόπνοο και μακροπρόθεσμο, με το στοίχημα να είναι διπλό: Αν θα το καταφέρουμε και αν θα το καταφέρουμε εγκαίρως. Οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος μας, αλλά στο κάτω κάτω ποτέ δεν ήταν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους