Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ Συχνά ο λαός αναζητά τους εχθρούς του έξω από τον εαυτό του.

Τους βλέπει στα κόμματα που τον εξαπατούν, στις οικονομικές ελίτ που τον απομυζούν, στα συστήματα εξουσίας που χτίζουν καριέρες πάνω στην φτώχεια, στον φόβο και στην παρακμή.

Και πράγματι, υπάρχουν εξωτερικοί εχθροί.

Υπάρχει μια παρασιτική κομματοκρατία που έχει μετατρέψει την πολιτική από λειτούργημα σε επάγγελμα επιβίωσης και εξουσίας.

Ένα σύστημα που συχνά υπηρετεί περισσότερο τα ιδιωτικά συμφέροντα και τις αγορές παρά τον άνθρωπο.

Ένας μηχανισμός που τρέφεται από την αδιαφάνεια, την εξάρτηση, την χειραγώγηση και την λήθη.

Μα όσο επικίνδυνοι κι αν είναι οι εξωτερικοί εχθροί, υπάρχει κάτι ακόμη πιο τρομακτικό: Οι εσωτερικοί εχθροί του λαού.

Γιατί κανένα διεφθαρμένο σύστημα δεν θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς την εσωτερική παραίτηση των ανθρώπων.

Καμία εξουσία δεν γίνεται πανίσχυρη αν πρώτα δεν γονατίσει η συνείδηση.

Εχθρός του λαού είναι η αδράνεια που ψιθυρίζει «δεν αλλάζει τίποτα». Είναι η άγνοια που δεν θέλει να μάθει.

Η ανοησία που φωνάζει χωρίς να σκέφτεται.

Η μοιρολατρία που βαφτίζει την υποταγή “ρεαλισμό”. Η ανευθυνότητα που πάντα περιμένει κάποιον άλλον να δράσει.

Είναι ο διχασμός που μετατρέπει τους πολίτες σε εχθρικές φυλές.

Ο φανατισμός που σκοτώνει τον διάλογο.

Ο εγωκεντρισμός που λέει: «Αρκεί να σωθώ εγώ». Και υπάρχουν ακόμη βαθύτερες πληγές.

Η συνεργασία με το διεφθαρμένο σύστημα για λίγα ψίχουλα ασφάλειας.

Ο οπορτουνισμός που πουλά ιδέες, αξίες και ανθρώπους για μια θέση, ένα βόλεμα, μια πρόσκαιρη εξυπηρέτηση.

Ο μικρός ανταγωνισμός που κάνει τον άνθρωπο να ζηλεύει αντί να δημιουργεί.

Η μικροψυχία που χαίρεται με την πτώση του άλλου.

Η βόλεψη που μετατρέπει την ελευθερία σε καναπέ και την αξιοπρέπεια σε σιωπή.

Τέλος ,ο λαός συχνά αρέσκεται στις κολακείες , αλλά μισεί την πικρή αλήθεια και την αυτοκριτική.

Πολλές φορές εχθρεύεται όχι εκείνον που τον εξαπατά, αλλά εκείνον που τολμά να του δείξει τον καθρέφτη.

Έτσι γεννιέται η παρακμή.

Όχι μόνο από τους “από πάνω”, αλλά κι από την εσωτερική διάβρωση των “από κάτω”. Ο λαός δεν θα σωθεί απλώς αλλάζοντας κυβερνήτες.

Θα σωθεί όταν αρχίσει να αλλάζει συνείδηση.

Όταν ο άνθρωπος νικήσει πρώτα τον εσωτερικό του τύραννο.

Τον φόβο, tην απάθεια, την βολική συνενοχή.

Γιατί η πραγματική δημοκρατία δεν ξεκινά από τις κάλπες.

Ξεκινά από τον χαρακτήρα.

Και ένας λαός χωρίς αυτογνωσία γίνεται εύκολα μάζα.

Ενώ ένας λαός με επίγνωση γίνεται δύναμη που καμία εξουσία δεν μπορεί να αλυσοδέσει.

Η ιστορία το απέδειξε πολλές φορές: Τα έθνη δεν πεθαίνουν μόνο από εξωτερικούς εχθρούς.

Πεθαίνουν όταν σαπίσει το εσωτερικό τους φως.

Και τότε, το μεγαλύτερο ερώτημα δεν είναι: «Ποιοι κυβερνούν;» Αλλά: «Τι άνθρωποι έχουμε γίνει;» Υ.Γ. Τελικά, ο «Λαός» είναι μια αφηρημένη έννοια πίσω από την οποία κρύβονται εκατομμύρια ατομικές συνειδήσεις.

Δεν αρκεί να κατηγορούμε μονάχα τους άλλους, ούτε να βυθιζόμαστε σε ενοχές και μοιρολατρία.

Το ουσιαστικό είναι, αφού αναγνωρίσουμε με ειλικρίνεια τις αδυναμίες μας, να βρούμε το θάρρος να τις διορθώσουμε.

Η κοινωνία δεν αλλάζει με συνθήματα μόνο, αλλά με ανθρώπους που αναλαμβάνουν προσωπική ευθύνη. Ο καθένας ας κάνει το καθήκον του. @ακόλουθοι @highlight

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους