Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΠΡΩΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ (πολιτών;) ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ Άκουσα και διάβασα με προσοχή την ιδρυτική διακήρυξη του νέου πολιτικού φορέα της Μαρίας Καρυστιανού και οφείλω να πω πως εκφράζει μια αυθεντική κοινωνική αγανάκτηση απέναντι στη διαφθορά, την ατιμωρησία, την απαξίωση των θεσμών και τη βαθιά κρίση εμπιστοσύνης που βιώνει η ελληνική κοινωνία.

Υπάρχουν αρκετές σωστές και θετικές κατευθύνσεις: η αναφορά στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, στη διάκριση των εξουσιών, στην ισονομία χωρίς ασυλίες και «ακαταδίωκτα», στην ανάγκη κοινωνικής προστασίας και στην αποκατάσταση του κράτους δικαίου είναι ζητήματα απολύτως κρίσιμα για το μέλλον της χώρας.

Είναι επίσης εμφανές ότι το εγχείρημα δεν γεννήθηκε μέσα από τους παραδοσιακούς κομματικούς μηχανισμούς, αλλά μέσα από μια πραγματική κοινωνική πληγή που αφύπνισε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας.

Ωστόσο, προσωπικά διατηρώ — προς το παρόν — ορισμένες επιφυλάξεις.

Η διακήρυξη δίνει περισσότερο την αίσθηση ενός γενικού κυβερνητικού προγράμματος παρά μιας σαφούς πρότασης βαθιού εκδημοκρατισμού του πολιτεύματος και ουσιαστικής μεταφοράς δύναμης στους ίδιους τους πολίτες.

Απουσιάζουν, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση, συγκεκριμένες αναφορές σε: • θεσμούς συμμετοχικής δημοκρατίας, • δημοψηφίσματα με λαϊκή πρωτοβουλία, • δυνατότητα ενεργού παρέμβασης των πολιτών στις αποφάσεις, • μηχανισμούς συνεχούς λογοδοσίας της εξουσίας, • και γενικότερα σε έναν νέο τρόπο άσκησης της πολιτικής που θα βγάζει τον πολίτη από τον ρόλο του παθητικού θεατή.

Και αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, το πιο κρίσιμο ζήτημα της εποχής μας.

Γιατί η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς καλύτερους διαχειριστές της εξουσίας.

Χρειάζεται ενεργούς πολίτες, πολιτική παιδεία, συμμετοχή, αποκέντρωση ευθύνης και μια βαθύτερη πολιτισμική αλλαγή στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη Δημοκρατία.

Βεβαίως, θα ήταν άδικο να εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα μόνο από μια ιδρυτική διακήρυξη.

Είναι πιθανό το πλήρες πρόγραμμα και το καταστατικό λειτουργίας που θα ακολουθήσουν να αποσαφηνίσουν καλύτερα: • τον τρόπο λήψης αποφάσεων, • τη συμμετοχή της βάσης, • τη δομή του κινήματος, • και τις προτάσεις για ουσιαστικό εκδημοκρατισμό του πολιτικού συστήματος.

Γι’ αυτό θεωρώ πως χρειάζεται στάση προσεκτικής αναμονής και όχι ούτε άκριτος ενθουσιασμός, ούτε βιαστική απόρριψη.

Η κοινωνία έχει ανάγκη από νέα πολιτικά εγχειρήματα με ήθος, αξιοπιστία και αληθινή διάθεση προσφοράς.

Το ερώτημα όμως που μένει να απαντηθεί είναι βαθύτερο: Θα εξελιχθεί αυτό το εγχείρημα σε ένα αυθεντικό Κίνημα Πολιτών, που θα αλλάξει τη σχέση κοινωνίας και εξουσίας; Ή θα περιοριστεί τελικά σε ακόμα έναν προσωποκεντρικό πολιτικό φορέα, με καλύτερες προθέσεις αλλά μέσα στο ίδιο μοντέλο πολιτικής λειτουργίας; Οι επόμενες κινήσεις θα δείξουν πολλά. Υ.Γ. Και ένα σχόλιο για το όνομα του Κινήματος Ο τίτλος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» είναι αναμφίβολα όμορφος, ανθρώπινος και συναισθηματικά φορτισμένος.

Αγγίζει μια κοινωνία κουρασμένη, πληγωμένη και απογοητευμένη.

Όμως προσωπικά αισθάνομαι πως παραμένει κάπως αόριστος και χωρίς σαφές πολιτικό μήνυμα.

Γιατί η Δημοκρατία δεν μπορεί να είναι απλώς μια ελπίδα. Η Δημοκρατία είναι πράξη.

Είναι συμμετοχή.

Είναι ευθύνη.

Είναι σύγκρουση με κατεστημένες δομές εξουσίας.

Είναι διαρκής διεκδίκηση.

Ο ενεργός πολίτης δεν ελπίζει παθητικά ότι κάποιος θα του φέρει μια καλύτερη κοινωνία.

Δεν περιμένει έναν νέο «σωτήρα» ή έναν πιο ηθικό διαχειριστή της εξουσίας.

Αγωνίζεται ο ίδιος για τα δικαιώματά του, οργανώνεται, συμμετέχει, συνδιαμορφώνει και διεκδικεί θεσμούς που του δίνουν πραγματική δύναμη και λόγο στις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή του. Η Δημοκρατία δεν είναι μια αόριστη υπόσχεση για το μέλλον.

Είναι βούληση για ριζικές αλλαγές στο παρόν.

Αλλαγές που ανατρέπουν τη λογική της ανάθεσης.

Που περιορίζουν την κομματοκρατία.

Που σπάνε τα δίκτυα διαπλοκής.

Που επιβάλλουν διαφάνεια και λογοδοσία.

Που μεταφέρουν εξουσία από τους μηχανισμούς στους πολίτες.

Και αυτές οι αλλαγές δεν γίνονται μόνο με καλές προθέσεις και όμορφες λέξεις.

Χρειάζονται σχέδιο, στρατηγική, πολιτική παιδεία, συμμετοχικούς θεσμούς και κοινωνικούς αγώνες με διάρκεια και συνέπεια.

Γι’ αυτό πιστεύω πως το πραγματικό ζητούμενο σήμερα δεν είναι απλώς να «ελπίσουμε» στη Δημοκρατία, αλλά να αποφασίσουμε αν είμαστε έτοιμοι να τη χτίσουμε… @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους