Original Post

Πλήρες Κείμενο:

6. Ελβετία και Καποδίστριας: Γιατί δεν εφάρμοσε το Ελβετικό μοντέλο αυτούσιο στην Ελλάδα;

------------------------------------------------------------------------- Ο Ιωάννης Καποδίστριας εξερευνούσε βαθιά τα προβλήματα πριν προτείνει και δεσμευτεί σε λύσεις.

Αντιμετώπιζε διαφορετικά την Πολωνία, διαφορετικά τη Ρωσία, διαφορετικά την Ελβετία και εντελώς διαφορετικά την Ελλάδα, σε συνάρτηση πάντα με τις ειδικές συνθήκες της κάθε περίπτωσης.

Δεν πίστευε στην τυφλή μεταφύτευση θεσμών, αλλά στον θεσμικό ρεαλισμό.

Σε επιστολές του προς τον Charles Pictet de Rochemont, στενό Ελβετό συνεργάτη του, ο Καποδίστριας εξέφραζε την επιθυμία του οι Έλληνες να ακολουθήσουν το παράδειγμα των Ελβετών στην οργάνωση της παιδείας και της τοπικής οικονομίας.

Ωστόσο, αναλύοντας την πολιτική πραγματικότητα, προειδοποιούσε: «Θα ήθελα να δω την Ελλάδα να διοικείται με την αμεροληψία και τη δικαιοσύνη που θαύμασα στα καντόνια.

Όμως, στην παρούσα κατάσταση, οι τοπικές αντιζηλίες και τα πάθη των προκρίτων στην Ελλάδα θα μετέτρεπαν μια ελβετικού τύπου ομοσπονδία σε εστία μόνιμου εμφυλίου πολέμου.

Χρειάζεται πρώτα μια κεντρική αρχή που θα επιβάλει τον νόμο, προτού οι κοινότητες μάθουν να τον σέβονται από μόνες τους». Πολιτική και Παιδεία

-------------------------------------------------------------------- Ο Καποδίστριας διατηρούσε στενή αλληλογραφία με τον Ελβετό στοχαστή και δάσκαλο του Τσάρου Αλεξάνδρου Α΄, Φρεντερίκ-Σεζάρ ντε Λα Χαρπ (Frédéric-César de La Harpe). Στα κείμενά τους, η πολιτική αντιμετωπίζεται ως άμεση προέκταση της παιδείας. Ο Καποδίστριας εξομολογείται στον Λα Χαρπ τον φόβο του ότι οι Έλληνες δεν είναι ακόμη έτοιμοι για πλήρη δημοκρατία, καθώς απουσιάζει η «πολιτική αρετή» (vertu civique), δανειζόμενος τον όρο από το Πνεύμα των Νόμων του Μοντεσκιέ: «Οι Έλληνες, αγαπητέ μου φίλε, είναι γεμάτοι από μια γενναία ορμή για την ελευθερία, αλλά στερούνται ακόμη εκείνης της πολιτικής αρετής που αποτελεί το μόνο στέρεο θεμέλιο των ελεύθερων πολιτειών. 400 χρόνια δουλείας δεν άφησαν χώρο για την κοινωνική ανατροφή που μετατρέπει τον ραγιά σε πολίτη Χαιρόμαστε χωρίς αυτή την αρετή, οι δημοκρατικοί θεσμοί δεν είναι παρά κενά γράμματα, ικανά να οδηγήσουν μόνο στη φατρία, τη διαφθορά και την αναρχία». Ο Λα Χαρπ, επιβεβαιώνοντας τη συλλογιστική του Κυβερνήτη, του απαντά ενισχύοντας την ανάγκη για μια μεταβατική, στιβαρή διακυβέρνηση επικεντρωμένη στην εκπαίδευση: «Έχετε απόλυτο δίκιο.

Μην παρασύρεστε από τις θεωρητικές φωνές εκείνων που ζητούν άμεσα σύνθετα πολιτικά συστήματα.

Η πολιτική αρετή δεν γεννιέται με ένα διάταγμα.

Χρειάζεται χρόνος, υπομονή και, πάνω από όλα, σχολεία.

Αν δώσετε πλήρη ελευθερία σε έναν λαό που δεν έχει μάθει ακόμη να αυτοδιοικείται με αμεροληψία, οι τοπικοί άρχοντες θα γίνουν οι νέοι τύραννοι με τον μανδύα του δημοκράτη Ξεκινήστε από την παιδεία, και οι θεσμοί θα ακολουθήσουν οργανικά». Η «Ελβετική» Οικονομική Στρατηγική Στη διαπίστωση αυτή συγκλίνουν τρεις κορυφαίοι μελετητές από διαφορετικές εποχές: ο Ανδρέας Ανδρεάδης (Καθηγητής Δημοσίου Δικαίου και Οικονομικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών) στην κλασική του μελέτη για την καποδιστριακή οικονομία, ο Λουκάς Μπαρμπαρίγος (σύγχρονος Έλληνας ιστορικός και μελετητής) και ο Γιώργος Βάμβουκας (Καθηγητής Οικονομικών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών - ΑΣΟΕΕ). Οι μελετητές αυτοί αναδεικνύουν την «Ελβετική οικονομική στρατηγική» του Καποδίστρια, η οποία βασίστηκε σε συγκεκριμένους άξονες: - Σιδηρά δημοσιονομική πειθαρχία: Απόλυτη λιτότητα στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος και άρνηση του Κυβερνήτη να δεχθεί προσωπικό μισθό. - Οικονομική αυτενέργεια: Προσπάθεια στήριξης του κράτους στις δικές του παραγωγικές δυνάμεις και αποφυγή των ληστρικών εξωτερικών δανείων. - Αγροτική μικροιδιοκτησία & Τεχνική Εκπαίδευση: Διανομή γης στους καλλιεργητές και ίδρυση πρακτικών σχολών (όπως το Γεωργικό Σχολείο της Τίρυνθας, βασισμένο στο ελβετικό πρότυπο του Fellenberg), ώστε να δημιουργηθεί μια τάξη εγγράμματων, οικονομικά ανεξάρτητων και κυρίαρχων πολιτών.

Συμπερασματικά -------------------------------------------------------------------------Ο Καποδίστριας δεν εγκατέλειψε ποτέ το "ελβετικό" όραμα για την Ελλάδα.

Αντίθετα, το θεωρούσε τον τελικό προορισμό της Ελλάδας.

Το σύστημά του δεν ήταν ο σκοπός, αλλά το αναγκαίο μεταβατικό «όχημα» για να προστατευθεί ο λαός από την αναρχία, μέχρι η Παιδεία να γεννήσει την απαραίτητη Πολιτική Αρετή. .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους