Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες το απόγευμα στην Ομόνοια η εκδήλωση - που ήταν προγραμματισμένη στο τριήμερο αφιέρωμα του Εθνικού για την Ομόνοια -τελείωσε νωρίς.

Θέλησα να είμαι ξεκάθαρη και δήλωσα από την αρχή : "Πριν ξεκινήσω τη δική μου τοποθέτηση, αισθάνομαι την ανάγκη να πω λίγες λέξεις.

Γνωρίζω τις αντιδράσεις που υπήρξαν γύρω από τη διοργάνωση, τις συνεργασίες που ανακοινώθηκαν, αλλά και τις ακυρώσεις που ακολούθησαν.

Θεωρώ απολύτως θεμιτό να τίθενται αυτά τα ερωτήματα δημόσια.

Είναι πολιτικά ζητήματα.

Θέλω επίσης να είμαι ξεκάθαρη : Είμαι απέναντι στη γενοκτονία που συντελείται στην Παλαιστίνη.

Απέναντι στη δολοφονία αμάχων, παιδιών, οικογενειών.

Απέναντι σε μια εγκληματική κρατική πολιτική του Ισραήλ που αφήνει πίσω της νεκρούς, ερείπια και ανθρώπους χωρίς πατρίδα, χωρίς σπίτι, χωρίς αύριο.

Και το λέω αυτό εδώ, δημόσια, γιατί δεν πιστεύω ότι η σιωπή είναι ουδετερότητα.

Ποτέ δεν ήταν.

Η παρουσία μου εδώ δεν σημαίνει ταύτιση με κάθε επιλογή, συνεργασία ή απόφαση μιας διοργάνωσης.

Δεν είμαι εδώ για να εκπροσωπήσω αυτές τις επιλογές.

Είμαι εδώ για έναν άλλο λόγο.

Γιατί η Ομόνοια για κάποιους είναι μια γειτονιά.

Για κάποιους άλλους είναι επένδυση, real estate, ανάπτυξη, αριθμοί.

Για κάποιες και κάποιους από εμάς όμως ήταν και είναι επιβίωση.

Είμαι εδώ για να μιλήσω για τη Red Umbrella.

Για τη σεξεργασία γύρω από αυτή την περιοχή.

Για ανθρώπους που έζησαν, δούλεψαν, φοβήθηκαν, αγάπησαν, έφαγαν βία, άντεξαν και συχνά παρέμειναν αόρατοι.

Για ανθρώπους που πολύ συχνά δεν είχαν φωνή." Κάποια στιγμή έσκασαν καμιά δεκαριά διαδηλώτριες με πλακάτ φωτογραφίες νεκρών παιδιών από την Παλαιστίνη, με ντουντούκα, οργή και πάθος.

Φυσικά ακούστηκε το μανιφέστο - και έτσι ορίζει η δημοκρατία- και εγώ σηκώθηκα απ την καρέκλα μου ,κράτησα ένα πλακάτ μαζί με μια από αυτές και κάθισα δίπλα τους.

Όταν υπάρχουν αντιδράσεις, ο πολιτισμός οφείλει να ακούει.

Δεν γίνεται να μιλάω για ζωές στο περιθώριο, για σώματα που θεωρήθηκαν αναλώσιμα, για ανθρώπους που έμαθαν να επιβιώνουν μέσα στη βία και την εγκατάλειψη, και ξαφνικά να αφήνω την Παλαιστίνη έξω από το κάδρο.

Παρόλη την υβριστική φρασεολογία εναντίον μας - γι αυτό ήρθαν άλλωστε - και τη συνθήκη όχλου που δημιουργήθηκε ,προσπάθησα να συνομιλήσω με μια από αυτές ,αλλά οι αόρατες ωτοασπίδες σε αυτές τις περιπτώσεις είναι αμετακίνητες και ισχυρές.

Όμως, γυρίζοντας σπίτι, έμεινα με μια άλλη σκέψη. "Νίκησαν." Αλλά ποιον ακριβώς νίκησαν; Τη συζήτηση για τη Red Umbrella; Την σεξεργασία; Την Ομόνοια; Τους ανθρώπους που έζησαν και ζουν στο περιθώριο; Τις τρανς γυναίκες που βρίσκουν καταφύγιο εκεί όταν δεν χωρούν πουθενά, χρήστριες, άστεγους, εργαζόμενες του δρόμου; Και μου ήρθε το πιο δύσκολο και αυτονόητο ερώτημα.

Πώς γίνεται να υπάρχει τόσο πάθος για τα νεκρά παιδιά της Παλαιστίνης και τόσο λίγη συγκίνηση για τα παιδιά της Ομόνοιας; Για τα παιδιά που μεγαλώνουν σε δωμάτια χωρίς παιδικότητα.

Για τα παιδιά που έμαθαν την πρέζα και το όποιο ναρκωτικό ,πριν αρχίσει η ζωή τους; Για τα παιδιά των εργαζόμενων στο δρόμο.

Για τα τρανς παιδιά που βρέθηκαν εκεί επειδή η κοινωνία τους έκλεισε όλες τις άλλες πόρτες.

Για τους ανθρώπους που περνούν κάθε μέρα από την Ομόνοια και δεν βλέπουν τίποτα.

Κι αν βλέπουν μια εν ψυχρώ δολοφονία σε μια βιτρίνα κοσμηματοπωλείου , βιντεοσκοπούν και μένουν αδρανείς - θεατές σε μια σύγχρονη αρένα.

Γιατί κι αυτά παιδιά είναι.

Απλώς δεν υπάρχουν σε φωτογραφίες και σε πλακάτ.

Δεν λέω ότι έπρεπε να σωπάσουν για την Παλαιστίνη.

Μη σας πω ,περίμενα και μεγαλύτερο αριθμό ατόμων.

Και καλώς καμώθηκε κατά κάποιο τρόπο . Λέω ότι θα ήθελα κάποτε να δω την ίδια φωτιά και για τους ανθρώπους που πεθαίνουν δίπλα μας.

Δεν το γράφω ως μομφή.

Ειλικρινά αναρωτιέμαι.

Οι κινήσεις επιλεκτικής γεωγραφικής ευαισθησίας ,πάντα με θύμωναν. Έχω πολλά παραδείγματα. Η αορατότητα δεν σταματά στα σύνορα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους