Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Αναγκασμένο να δώσει μάχη ζωής ή θανάτου, το εργατικό κίνημα δεν είχε άλλη επιλογή από το να χρησιμοποιήσει το ισχυρότερο δυνατό όπλο.

Και αυτό το όπλο είναι η γενική απεργία": Σαν σήμερα, 23 Μαίου 1946, κορυφώνεται η μεγάλη απεργία στο Ρότσεστερ της πολιτείας της Νεας Υόρκης μετά και τις μαζικές συλλήψεις απεργών εργατών, τις μεγαλύτερες στην ιστορία της πόλης.

Τα μεσάνυχτα της Τετάρτης 15 Μαΐου 1946, ειδικοί αγγελιοφόροι είχαν παραδώσει στα σπίτια 489 δημοτικών εργαζομένων του Ρότσεστερ αντίγραφα επιστολής του Επιτρόπου Δημοσίων Έργων Αύγουστου Χ. Βάγκενερ: "Σας ενημερώνουμε ότι η θέση που κατείχατε στο Τμήμα Δημοσίων Έργων καταργήθηκε από τον Διευθυντή της Πόλης και οι υπηρεσίες σας προς την Πόλη του Ρότσεστερ τερματίζονται από τα μεσάνυχτα της σημερινής ημέρας.

Η ενέργεια αυτή είναι αποτέλεσμα αλλαγής πολιτικής που κρίθηκε αναγκαία για την προστασία του δημόσιου συμφέροντος." Αυτή η αιφνιδιαστική ενέργεια, που επικυρώθηκε από συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου όπου κυριαρχούσαν οι Ρεπουμπλικάνοι, εξηγήθηκε στο κοινό μέσω ανακοίνωσης του Διευθυντή της Πόλης Λούις Μπ. Κάρτραϊτ: "Έχει καταστεί φανερό ότι ένας αριθμός δημοτικών υπαλλήλων επιμένει σε τακτικές που... θα οδηγούσαν όχι μόνο σε υπερβολική αύξηση του κόστους σημαντικών δημοτικών υπηρεσιών αλλά και σε επικίνδυνη παράλυση υπηρεσιών ζωτικής σημασίας για τη δημόσια υγεία, την ασφάλεια και την ευημερία." Ποιες ήταν όμως αυτές οι "τακτικές" των εργατών που, σύμφωνα με τον Κάρτραϊτ, απειλούσαν την ίδια την ύπαρξη του Ρότσεστερ; Είχαν δημιουργήσει συνδικάτο! Λίγους μήνες πριν, 9 Δεκεμβρίου 1945 οι εργαζόμενοι είχαν πραγματοποιήσει την πρώτη τους συνέλευση.

Η οργάνωση προχώρησε γρήγορα και στις αρχές Μαΐου πραγματοποιήθηκαν συγκεντρώσεις με τη συμμετοχή περισσότερων από 200 εργαζομένων του τμήματος ύδρευσης,της αποχέτευσης, των σχολικών υπηρεσιών και των δημοτικών υπηρεσιών απορριμμάτων και νεκροταφείων.

Μέχρι 10 Μαΐου είχαν ιδρύσει το συνδικάτο "Local 871". Η απάντηση της πόλης ήταν να καταργήσει τις θέσεις εργασίας τους.

Όταν τα μεσάνυχτα της Τετάρτης ανακοινώθηκε αιφνιδιαστικά η κατάργηση των θέσεων των εργαζομένων, η αντίδραση ήταν άμεση.

Το αμέσως επόμενο πρωί, της 16ης Μαίου πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση 500 εργαζομένων και αντιπροσώπων σωματείων οι οποίοι στην συνέχεια προειδοποίησαν τους τοπικούς ανεξάρτητους μεταφορείς προειδοποιώντας ότι θα παραβίαζαν τις συνδικαλιστικές τους συμβάσεις αν επιχειρούσαν να παρέχουν υπηρεσίες στην πόλη.

Στη συνέχεια οι εργάτες πραγματοποίησαν μαζική πορεία προς το Δημαρχείο απαιτώντας αποκατάσταση από το Δημοτικό Συμβούλιο, το οποίο συνεδρίαζε εκτάκτως.

Παρότι ο πρόεδρος του Local 871, μίλησε στη συνεδρίαση, το Συμβούλιο τελικά ενέκρινε την προκήρυξη προσφορών από ιδιωτικούς εργολάβους για επισκευές και καθαρισμό των δρόμων της πόλης.

Εν τω μεταξύ, ο Διευθυντής της Πόλης Κάρτραϊτ είχε δώσει εντολή στους επιτρόπους να επανεξετάσουν όλο το δημοτικό προσωπικό, με στόχο νέες εργασιακές αναδιαρθρώσεις.

Παράλληλα, όλος ο εξοπλισμός του Τμήματος Δημοσίων Έργων αποσύρθηκε από τους δρόμους και μεταφέρθηκε σε δημοτικό γκαράζ στη Λεωφόρο Ντιούι.

Οι άδειες των αστυνομικών ακυρώθηκαν και η ασφάλεια στο γκαράζ ενισχύθηκε. Την Παρασκευή 17 Μαΐου το συνδικάτο τοποθέτησε απεργιακές φρουρές σε κάθε σταθμό του Τμήματος Δημοσίων Έργων στο Ρότσεστερ μπλοκάροντας όλα τα οχήματα.

Οι εργαζόμενοι της δημοτικής υπηρεσίας ύδρευσης αρνήθηκαν όλο το πρωί να περάσουν τις απεργιακές γραμμές.

Η αποκομιδή απορριμμάτων στην πόλη σταμάτησε.

Εξήντα ένας οδηγοί απορριμματοφόρων, που παρουσιάστηκαν στην εργασία τους αλλά αρνήθηκαν να οδηγήσουν, απολύθηκαν επιτόπου.

Σε ένδειξη αλληλεγγύης, πενήντα εργάτες των συνεργείων αποχέτευσης και ένα συνεργείο δεκαεννέα εργατών συντήρησης γεφυρών εγκατέλειψαν επίσης τη δουλειά τους.

Ο αγώνας προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον για το συνδικάτο Local 871 και μόνο εκείνες τις μέρες ανακοινώθηκε ότι είχε ήδη λάβει 1.000 αιτήσεις εγγραφής! 3:45 τα ξημερώματα του Σαββάτου (18 Μαΐου), ένας εργάτης που πραγματοποιούσε περιφρούρηση μπροστά από το γκαράζ του Τμήματος Δημοσίων Έργων χτυπήθηκε από αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Επίτροπος Δημοσίων Έργων Αύγουστο Χ. Βάγκενερ.

Μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο με μώλωπα στο αριστερό πόδι.

Τα σωματεία σχημάτισαν κοινή επιτροπή με στόχο: -δημιουργία επιτροπής αλληλοβοήθειας για τους απολυμένους εργάτες, -διοργάνωση πανεργατικής διαδήλωσης -εκστρατεία ενημέρωσης σε ολόκληρη την πόλη σχετικά με "την ευθύνη της διοίκησης για τη στέρηση δημόσιων υπηρεσιών από τους φορολογουμένους" Το ίδιο βράδυ, σαράντα από τους απολυμένους εργάτες που ήταν βετεράνοι πολέμου διαδήλωσαν έξω από θέατρο όπου διεξαγόταν εκδήλωση για την Ημέρα "Είμαι Αμερικανός". Συνδικαλιστές μπήκαν στο θέατρο για να μιλήσουν στο κοινό σχετικά με τις απολύσεις.

Περισσότεροι από εκατό θεατές αποχώρησαν όταν ο αντιδήμαρχος αρνήθηκε να τους δώσει τον λόγο. Τη Δευτέρα (20 Μαΐου) το εργατικό κίνημα έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιό του για την ενημέρωση και κινητοποίηση της κοινότητας, καλώντας σε μαζική διαδήλωση στην πλατεία Ουάσινγκτον, ξεκινώντας εικοσιτετράωρη απεργιακή περιφρούρηση, ανοίγοντας κεντρικά γραφεία που λειτουργούσαν σε κεντρική οδό και οργανώνοντας εκστρατεία ενημέρωσης από σπίτι σε σπίτι.

Ο αγώνας κλιμακώθηκε το πρωί της Τρίτης (21 Μαΐου) με τη σύλληψη απεργών εργατών.

Στις 7:30 π.μ. η αστυνομία συνέλαβε 54 εργάτες απεργιακής φρουράς, παρότι βρίσκονταν σε ιδιωτικό χώρο απέναντι από το γκαράζ της Λεωφόρο Ντιούι με την άδεια του ιδιοκτήτη.

Κατηγορήθηκαν για διατάραξη της τάξης, ακόμη και για αποδοκιμασίες προς την αστυνομία.

Ένας ντετέκτιβ κατέθεσε αργότερα ότι "πίστευε πως το γιουχάισμα ήταν έγκλημα". Ανάμεσα στους συλληφθέντες βρίσκονταν: Ο πρόεδρος του Εργατικού Συμβουλίου, ο πρόεδρος του Local 871 και ο οργανωτής της κοινής επιτροπής των Σωματείων.

Μεταφέρθηκαν στη δημοτική φυλακή και κρατήθηκαν μέχρι μετά το μεσημέρι προτού οδηγηθούν στο δικαστήριο.

Η εγγύηση ορίστηκε στα 100 δολάρια για κάθε απεργό.

Από τη φυλακή οι συνδικαλιστές κάλεσαν σε γενική απεργία σε ολόκληρη την πόλη: "Υπάρχουν από 60 έως 65 χιλιάδες συνδικαλισμένοι άνδρες και γυναίκες στην περιοχή.

Υπάρχει μόνο μία απάντηση σε μια τέτοια πρόκληση — μια απεργία αλληλεγγύης.

Θα καλέσουμε σε μια τέτοια απεργία.

Θα ζητήσουμε από αυτούς τους συνδικαλισμένους άνδρες και γυναίκες, σε κάθε επάγγελμα, να απέχουν από τη δουλειά τους" Όταν οι εργάτες της απεργιακής φρουράς έφτασαν το επόμενο πρωί (Τετάρτη 22 Μαΐου) στο γκαράζ της Λεωφόρος Ντιούι, βρήκαν 200 ένστολους αστυνομικούς και 50 αστυνομικούς με πολιτικά να κάνουν ασκήσεις και παρέλαση μπροστά από το συγκρότημα.

Η συλλήψεις των συνδικαλιστών εξόργισαν ακόμα περισσότερο τους εργάτες και νέοι κλάδοι-όπως οι οδηγοί φορτηγών-μπήκαν στις κινητοποιήσεις.

Το σωματείο τους πραγματοποίησε συνέλευση και κήρυξε "αργία". 650 μέλη του σωματείου κατασκήνωσαν στην αίθουσα προκειμένου να προετοιμαστούν για μαζική απεργιακή περιφρούρηση, περνώντας την ώρα τους παρακολουθώντας ταινίες και εκφωνώντας ομιλίες.

Την ίδια στιγμή ετοιμάστηκαν 40.000 προκηρύξεις που ανακοίνωναν μαζική συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τις 5 μ.μ. της Πέμπτης πλατεία Ουάσινγκτον.

Στις 8 το πρωί της Πέμπτης (23 Μαΐου), 300 αστυνομικοί βγήκαν από το γκαράζ της Λεωφόρου Ντιούι, περικύκλωσαν το οικόπεδο του πρατηρίου καυσίμων όπου είχε συγκεντρωθεί η απεργιακή φρουρά του συνδικάτου και οδήγησαν 208 από αυτούς σε περιπολικά και αστυνομικά βαν που περίμεναν.

Αυτή η μαζική σύλληψη, η μεγαλύτερη στην ιστορία του Ρότσεστερ της Νεας Υόρκης, περιλάμβανε όχι μόνο εργάτες που συμμετείχαν στην περιφρούρηση αλλά και μια δασκάλα που πήγαινε στη δουλειά της, έναν υδραυλικό που περνούσε από το σημείο, ακόμη και έναν σκύλο που ανήκε σε έναν από τους απεργούς! Και πάλι, οι συλληφθέντες κρατήθηκαν για αρκετές ώρες και η εγγύηση-που ορίστηκε στα 100 δολάρια, δηλαδή στο διπλάσιο του ανώτατου προστίμου για διατάραξη της τάξης — καταβλήθηκε απο την εργατική απεργιακή επιτροπή.

Εκείνη την ημέρα οι παραδόσεις πάγου μειώθηκαν κατά 50%, επειδή πολλοί οδηγοί πάγου είχαν συλληφθεί και φυλακιστεί.

Οι παραδόσεις οικοδομικών υλικών, βενζίνης, πετρελαίου και ζωοτροφών σε σχεδόν 200 εταιρείες επηρεάστηκαν από την "αργία" των οδηγών φορτηγών.

Στις 5 το απόγευμα, 5.000 άνθρωποι παρακολούθησαν τη μαζική συγκέντρωση στην Πλατεία Ουάσινγκτον και άκουσαν σειρά ομιλιών από εργατικούς ηγέτες και άλλους που κατήγγειλαν τη διοίκηση της πόλης, διαμαρτυρήθηκαν για τις απολύσεις των εργατών και καταδίκασαν τις μαζικές συλλήψεις.

Μέχρι την Παρασκευή (24 Μαΐου), η αποκομιδή απορριμμάτων είχε σχεδόν παραλύσει.

Το πρωί εκείνης της ημέρας υπήρχαν 100 εργάτες στην απεργιακή φρουρά στο γκαράζ της οδού Ντιούι, ανάμεσά τους και 13 γυναίκες.

Επιπλέον, τρεις συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι παραιτήθηκαν από πολιτικές θέσεις του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις προσπάθειες του κόμματος να εμποδίσει τους δημοτικούς εργαζομένους να οργανωθούν συνδικαλιστικά.

Το πρωί της Δευτέρας (27 Μαΐου), οι κάτοικοι του Ρότσεστερ βρήκαν φυλλάδια δεμένα πάνω στα μπουκάλια γάλακτος που κατηγορούσαν τη διοίκηση της πόλης.

Πενήντα χιλιάδες νοικοκυριά κλήθηκαν να υπογράψουν και να επιστρέψουν μέσω των γαλατάδων κουπόνια που απαιτούσαν την απόσυρση των κατηγοριών, την επαναπρόσληψη των απολυμένων εργατών, και την αναγνώριση του συνδικάτου τους.

Αργότερα το πρωί, ο πρόεδρος του Local 871 παρέδωσε αυτά τα αιτήματα στο γραφείο του Διευθυντή της Πόλης εκ μέρους του οργανωμένου εργατικού κινήματος, συνοδευόμενα από τελεσίγραφο: "Αν η ρεπουμπλικανική διοίκηση της πόλης αποτύχει να αποδεχτεί αυτές τις προτάσεις, τότε αυτή και μόνο αυτή θα είναι υπεύθυνη για οποιαδήποτε ενέργεια αναγκαστεί να λάβει το εργατικό κίνημα για την προστασία της συνταγματικής διακυβέρνησης και των πολιτικών ελευθεριών.

Απάντηση έως τις 10 το βράδυ" Η απεργιακή περιφρούρηση συνεχίστηκε σε όλα τα δημοτικά γκαράζ χωρίς αστυνομική παρέμβαση.

Το ίδιο βράδυ, ο πρόεδρος της επιτροπής στρατηγικής και ο πρόεδρος του Εργατικού Συμβουλίου παρουσίασαν τη θέση του εργατικού κινήματος σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό.

Η προθεσμία των 10 μ.μ. πέρασε χωρίς απάντηση του Κάρτραϊτ.

Όμως τελικά ανακοίνωσε στις 2:15 τα ξημερώματα της Τρίτης (28 Μαΐου) ότι "η διαμάχη είχε λυθεί". Οι εργάτες είχαν νικήσει.

Η κοινή εργατική επιτροπή εξέδωσε ανακοίνωση που συνόψιζε την νίκη και συγκεικριμένα: -επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων εργατών -απόσυρση των παράνομων κατηγοριών εναντίον των συλληφθέντων εργατών που συμμετείχαν στις απεργιακές φρουρές -αναγνώριση του δικαιώματος των δημοτικών εργαζομένων να οργανώνονται σε συνδικάτο και να επιλέγουν εκπροσώπους για διαπραγμάτευση με τη διοίκηση της πόλης.

Το σωματείο, το Local 871 χρειάστηκε να συνεχίσει να αγωνίζεται για να πετύχει την πρώτη του συλλογική σύμβαση, το οργανωμένο εργατικό κίνημα είχε ήδη κερδίσει τη μάχη για το δικαίωμα των δημόσιων εργαζομένων να οργανώνονται στα συνδικάτα της επιλογής τους.

Και αυτό το κατάφερε με μια ανυποχώρητη γενική απεργία η οποία δεν ήταν συνηθισμένη τακτική για το αμερικανικό εργατικό κίνημα.

Όμως όπως σημείωσε ο πρόεδρος του Κεντρικού Συμβουλίου Εργατικών Σωματείων και Συνδικάτων, Άντονι Καπόνε (ηγετική μορφή της απεργιακής νίκης στο Ρότσεστερ), "αναγκασμένο να δώσει μάχη ζωής ή θανάτου, το εργατικό κίνημα δεν είχε άλλη επιλογή από το να χρησιμοποιήσει το ισχυρότερο δυνατό όπλο.

Και αυτό το όπλο είναι η γενική απεργία". Εκείνη την χρονιά, το 1946: σημειώθηκε το μεγαλύτερο κύμα απεργιών στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών: 4,6 εκατομμύρια εργάτες — το 10% ολόκληρου του εργατικού δυναμικού — συμμετείχαν σε απεργίες κατά τη διάρκεια του έτους, πραγματοποιήθηκαν 4.985 στάσεις εργασίας, Τριάντα μία από αυτές τις απεργίες περιλάμβαναν πάνω από 10.000 εργαζομένους η καθεμία και συνολικά αφορούσαν σχεδόν 3 εκατομμύρια απεργούς.

Ολόκληροι κλάδοι παρέλυσαν ή έκλεισαν εξαιτίας μεγάλων απεργιών: Τηλεπικοινωνίες, ηλεκτρική βιομηχανία, βιομηχανία κρέατος, χαλυβουργία, ανθρακωρυχεία,σιδηρόδρομοι, και η ναυτιλία.

Στις περισσότερες απεργίες, οι εργάτες βρήκαν μπροστά τους τον "Δημοκρατικό" Πρόεδρο των ΗΠΑ Χάρυ Τρούμαν και όλο το κράτος των ΗΠΑ.

Τον ίδιο μήνα των κινητοποιήσεων στο Ρότσεστερ (Μάιος 1946), η ομοσπονδιακή κυβέρνηση κατέλαβε σιδηροδρόμους και ανθρακωρυχεία για να καταστείλει τις απεργίες.

Μία στις εκατό απεργίες του 1946 περιλάμβανε απεργίες αλληλεγγύης.

Δεν είναι τυχαίο ότι η αμέσως προηγούμενη χρονιά μεγάλων απεργιών ήταν το 1919-αμέσως μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το 81% των απεργιών του 1946 αφορούσε μισθούς και ώρες εργασίας, Το σημαντικότερο όμως είναι ότι το 40% των απεργιών του 1946 απέσπασε σημαντικές κατακτήσεις για τους εργαζομένους, ενώ το 22% κατέληξε σε μερικές νίκες.

Η παρακαταθήκη της μεγάλης νίκης του 1946 στο Ρότσεστερ αλλά και πολλών άλλων αγώνων στην ιστορία του Εργατικού Κινήματος είναι ότι όλα είναι δυνατά, όταν οι εργάτες ξεσηκωθούν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους