Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Περί Βαθμολόγησης το ανάγνωσμα!( Λόγω σχολικής επικαιρότητας) Η αξιολόγηση των μαθητών είναι ίσως ένα από τα πιο δύσκολα και ουσιαστικά κομμάτια της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Προσωπικά, όλα αυτά τα χρόνια στην εκπαιδευτική πράξη, πιστεύω ότι όταν υπάρχει μια κλίμακα βαθμολόγησης 1–20, οφείλουμε να τη σεβόμαστε και να λειτουργούμε με δικαιοσύνη απέναντι σε όλους τους μαθητές· κάτι που αποτελεί ταυτόχρονα και ένα ζωντανό παράδειγμα για το τι είδους κοινωνία θέλουμε να διαμορφώσουμε. (πως απαιτούμε δικαιοσύνη, όταν δεν την αντέχουμε

...?) Όταν η βαθμολογία ξεκινά ουσιαστικά από το 12 ή το 15, το σύστημα οδηγείται σε μια τεχνητή «συμπίεση» προς τα πάνω.

Με αυτόν τον τρόπο, υποτιμάται αυτόματα η προσπάθεια των παιδιών που πραγματικά κοπίασαν, προσπάθησαν συστηματικά και κατέκτησαν ένα επίπεδο που αντιστοιχεί στο 19 ή στο 20. Ένας βαθμός έχει αξία μόνο όταν αντανακλά πραγματικά επίπεδα γνώσης, προσπάθειας και συνολικής παρουσίας.

Αν το μήνυμα που περνάμε είναι ότι η συστηματική εργασία και η πλήρης αδιαφορία απέχουν τελικά ελάχιστες μονάδες στον έλεγχο προόδου, ακυρώνουμε το κίνητρο για εξέλιξη.

Το 12/20, άλλωστε, αντιστοιχεί περίπου στο 60% της συνολικής επίδοσης — ποσοστό που σε πολλές διεθνείς εξετάσεις πιστοποίησης και ακαδημαϊκά ιδρύματα θεωρείται απολύτως επαρκές ως pass mark (βάση επιτυχίας). Σημαίνει ότι ο μαθητής κατέκτησε το μεγαλύτερο μέρος του αντικειμένου, κατέβαλε μια βασική προσπάθεια και είναι επαρκής.

Δεν είναι, λοιπόν, ένας «κακός» βαθμός.

Η αντίληψη ότι οτιδήποτε κάτω από το 14 είναι αποτυχία αποτελεί μια πολιτισμική στρέβλωση που γεννά πλασματικές προσδοκίες.Και οι μεγάλες πλασματικές προσδοκίες οδηγούν στην μεγάλη απογοήτευση όταν έρχεται η αποτυχία... Ωστόσο, όταν μαθητές με ελάχιστη έως μηδενική προσπάθεια, πολλές απουσίες, παρατηρήσεις ή αποβολές, απάθεια και αυθάδεια, λαμβάνουν τον ίδιο ακριβώς βαθμό (το 12) με ένα παιδί που προσπάθησε φιλότιμα στο μέτρο των δυνατοτήτων του, τότε δημιουργείται εύλογος προβληματισμός ως προς την αξιοπιστία της αξιολόγησης.

Βεβαίως, ο βαθμός τετραμήνου δεν αφορά μόνο μια στυγνή, λογιστική καταγραφή μιας γραπτής δοκιμασίας.Οφειλει να αποτυπώνει μια συνολική πορεία μηνών: τη συνέπεια, τη συμμετοχή, τη συνεργασία, τη σταδιακή πρόοδο και τη γενικότερη στάση του μαθητή μέσα στην τάξη. ( και όχι μόνο !) Και προσωπικά, όλες αυτές τις παραμέτρους τις λαμβάνω σοβαρά υπόψη.

Αν βαθμολογούσα αποκλειστικά και αυστηρά γνωστικά, οι βαθμοί θα ήταν συχνά πολύ χαμηλότεροι.

Εκεί ακριβώς κρύβεται και η λεπτή παιδαγωγική ισορροπία: στο πώς να είσαι δίκαιος και αντικειμενικός, χωρίς όμως να γίνεις ισοπεδωτικός.

Ο κάθε εκπαιδευτικός ασφαλώς λειτουργεί σύμφωνα με τη συνείδηση και την παιδαγωγική του φιλοσοφία.

Από τη δική μου πλευρά, θεωρώ ότι η ισορροπία ανάμεσα στη δικαιοσύνη και την παιδαγωγική ευαισθησία είναι ο μόνος δρόμος ώστε ο βαθμός να διατηρεί το αντίκρισμά του.

Αν το σχολείο εκπαιδεύει τα παιδιά στην ψευδαίσθηση ότι «όπως και να φερθείς, δεν πειράζει, κάτι θα πάρεις,...», αποτυγχάνει να ετοιμάσει ηθικούς και εργατικούς πολίτες.

Εφόσον, λοιπόν, υπάρχουν βαθμοί, οφείλουμε να τους σεβόμαστε και να τους δίνουμε νόημα.

Διαφορετικά, ίσως θα ήταν πιο έντιμο να καταργηθούν εντελώς, παρά να χρησιμοποιούνται ως ένα μέσο εύκολου συμβιβασμού ,( για να είμαστε αρεστοί, ενίοτε και ως' συναλλαγή' για να κάθονται ήσυχοι οι ζωηροί και ενοχλητικοί) που τελικά ακυρώνει την αλήθεια της σχολικής αίθουσας ,αλλά και το κύρος του εκπαιδευτικού και του σχολείου.Από το «αρεστό» και ψεύτικο, προτιμώ πάντα το μη αρεστό, αλλά αληθινό και δίκαιο. Κάποιοι —αρκετοί, ευτυχώς— το εκτιμούν και αργά ή γρήγορα το καταλαβαίνουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους