•▪︎◇♡✿}⚜️🌿🇬🇷🌿💙🌿🇬🇷🌿⚜️ 🌿🇬🇷🌿💙🌿🇬🇷🌿{✿♡◇▪︎• Η σύγχρονη ελληνική ιστοριογραφία, ειδικότερα των τελευταίων τριών δεκαετιών έχει μια παράξενη συνήθεια δεν αγαπά την πραγματική ιστορία,αγαπά τους αγιογραφικούς...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν μελετά πρόσωπα,κατασκευάζει τοτέμ που ταιριάζουν στο αφήγημα τους και με εξαιρετική ευκολία στήνει ιδεολογικά εικονοστάσια, όπου άλλοι αγιοποιούνται και άλλοι δαιμονοποιούνται αναλόγως του ποιος νίκησε στον εμφύλιο των εντυπώσεων.

Έτσι ο Ιωάννης Μεταξάς έμεινε στην επίσημη μνήμη ως το απόλυτο αρχέτυπο του τυράννου, λες και η ελληνική πολιτική ζωή πριν από τη Δικτατορία της 4ης Αυγούστου ήταν μια γαλήνια ελβετική δημοκρατία που ξαφνικά βιάστηκε από έναν «σκοτεινό δικτάτορα». Παραβλέπεται φυσικά ότι πριν από τον Μεταξά είχαν προηγηθείκινήματα,πραξικοπήματα, εκτελέσεις αντιπάλων,στρατοκρατία, εξορίες,λογοκρισία,κυβερνήσεις που έπεφταν με τα όπλα και όχι με ψήφο.

Ολόκληρος ο ελληνικός Μεσοπόλεμος ήταν μια Δημοκρατία με το δάχτυλο στη σκανδάλη.

Αλλά η συλλογική μνήμη δεν αγαπά τις αποχρώσεις.Θέλει ήρωες και δαίμονες.

Και κυρίως θέλει οι «δικοί της» δαίμονες να βαφτίζονται «αναγκαίοι πατριώτες». Ακόμη και ο μοναδικός Εθνάρχης ο Ιωάννης Καποδίστριας, ειδικότερα τον τελευταίο καιρό του άκρατου δικαιωματισμού χαρακτηρίζεται συχνά «αυταρχικός».Πράγματι ήταν συγκεντρωτικός.Αλλά ποιος ακριβώς ήταν ο κόσμος που κυβερνούσε;Ένα νεοσύστατο κράτος γεμάτο τοπικούς πολέμαρχους, ξένες παρεμβάσεις, εμφυλιακά μίση και προεστούς που θεωρούσαν την Ελλάδα προσωπικό τους βιλαέτι. Ο Καποδίστριας προσπάθησε να φτιάξει κράτος πριν υπάρξει κοινωνία έτοιμη να το δεχθεί και η ανταμοιβή του ήταν οι σφαίρες στο Ναύπλιο.

Από την άλλη πλευρά ο Ελευθέριος Βενιζέλος παρουσιάζεται σχεδόν μεταφυσικά ως ο απόστολος του φιλελευθερισμού.Ήταν αναμφίβολα τεράστιος πολιτικός νους. Χαρισματικός.Διορατικός.Εκσυγχρονιστής.

Αλλά φιλελεύθερος με τη σημερινή εξιδανικευμένη έννοια;Η ιστορία γελά.

Ο ίδιος άνθρωπος ευλόγησε πέντε στρατιωτικά κινήματα,κυβέρνησε μέσα σε καθεστώς Εθνικού Διχασμού,νομιμοποίησε έκτακτες πρακτικές, ψήφισε το περιβόητο «Ιδιώνυμο» του 1929 που ποινικοποίησε ουσιαστικά την κομμουνιστική δράση και άνοιξε τον δρόμο στις μεταγενέστερες διώξεις.

Παρόλαυτα στην επίσημη μεταπολιτευτική μυθολογία, ο Βενιζέλος παρέμεινε σχεδόν ο «φιλελεύθερος άγιος» του ελληνικού κοινοβουλευτισμού.Η ειρωνεία είναι τεράστια.

Διότι ο αντικομμουνισμός του Βενιζέλου υπήρξε σε πολλά σημεία θεσμικότερος και ιδεολογικά βαθύτερος από εκείνον του Ιωάννη Μεταξά. Ο Μεταξάς έβλεπε τον κομμουνισμό κυρίως ως απειλή κρατικής ασφάλειας.Ο βενιζελισμός όμως τον αντιμετώπισε (και καλά έκανε)ως υπαρξιακό εχθρό της κοινωνικής τάξεως και της αστικής δημοκρατίας ήδη από τη δεκαετία του ’20. Το «Ιδιώνυμο» δεν ήταν μια απλή διοικητική πράξη.Ήταν η στιγμή που το ελληνικό κράτος είπε«Δεν διώκω μόνο την πράξη διώκω και τη σκέψη.»Αλλά και αργότερα ο αποκαλούμενος «Γέρος της Δημοκρατίας», Γεώργιος Παπανδρέου, κάθε άλλο παρά επιεικής υπήρξε απέναντι στην Αριστερά μέσα στο μετεμφυλιακό κλίμα.Η μεταπολεμική Κεντρώα παράταξη δεν ήταν κάποιο χίπικο κίνημα λουλουδιών και δικαιωματισμού.Ήταν βαθιά αντικομμουνιστική, δυτικόφιλη και κρατικιστική.

Αλλά η ιστορία στην Ελλάδα δεν γράφεται μόνο με αρχεία.Γράφεται κατά παραγγελία και με πολιτικές ανάγκες.Έτσι οι δικτατορίες των «άλλων» λέγονται τυραννίες, ενώ των «δικών μας» λέγονται «κινήματα σωτηρίας».Οι εξορίες των αντιπάλων είναι «φασισμός».Οι εξορίες των ημετέρων είναι «εθνική ανάγκη».Οι στρατιωτικοί της μίας παράταξης είναι «χουντικοί» ενώ της άλλης «επαναστάτες αξιωματικοί».Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημερινό ελληνικό παράδοξο να διδάσκεται μια ιστορία όπου όλοι οι αυταρχισμοί της μίας πλευράς θεωρούνται εγκλήματα, ενώ της άλλης παρουσιάζονται ως δυσάρεστες αλλά πατριωτικές παρεκτροπές.Η αλήθεια όμως είναι πιο σκληρή και πιο τραγική.

Ο ελληνικός 20ός αιώνας δεν υπήρξε σύγκρουση Δημοκρατίας και αυταρχισμού.Υπήρξε σύγκρουση διαφορετικών αυταρχισμών που όλοι επικαλούνταν τη σωτηρία του Έθνους.

Άλλοι στο όνομα του Θρόνου.

Άλλοι στο όνομα της Δημοκρατίας.

Άλλοι στο όνομα του Λαού.

Άλλοι στο όνομα της Επανάστασης.

Έτσι μέσα σ’ αυτή τη δίνη ο απλός άνθρωπος έβλεπε πάντοτε το ίδιο έργο τους νικητές(δυστυχώς υπάρχουν και εξαιρέσεις)να γράφουν την ιστορία και τους ηττημένους να βαφτίζονται τέρατα.Ίσως τελικά το πιο επικίνδυνο δεν είναι οι δικτάτορες.

Η ιστορία τους αναγνωρίζει εύκολα.

Το πιο επικίνδυνο είναι οι «δημοκράτες» που πείθουν τους λαούς ότι η δική τους αυθαιρεσία είναι ελευθερία, η δική τους λογοκρισία είναι πρόοδος και ο δικός τους φανατισμός είναι ηθικό πλεονέκτημα.⚫ ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους