Ο ΒΕΝΙΖΈΛΟΣ ΑΡΝΉΘΗΚΕ ΤΗΝ ΠΡΌΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΟΝΤΊΩΝ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΝ. Η ΆΡΝΗΣΉ ΤΟΥ ΣΥΝΕΒΑΛΕ ΣΤΗΝ ΑΠΏΛΕΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ, ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ, ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΘΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΊΑ ΤΟΥ ΚΕΜΑΛΙΚΟΥ...

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΒΕΝΙΖΈΛΟΣ ΑΡΝΉΘΗΚΕ ΤΗΝ ΠΡΌΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΟΝΤΊΩΝ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΝ. Η ΆΡΝΗΣΉ ΤΟΥ ΣΥΝΕΒΑΛΕ ΣΤΗΝ ΑΠΏΛΕΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ, ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ, ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΘΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΊΑ ΤΟΥ ΚΕΜΑΛΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΔΥΝΑΣΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΌ ΜΕΧΡΙ ΣΉΜΕΡΑ Στις 24 Ιανουαρίου 1920 παραδιδόταν, από τους Πόντιους οπλαρχηγούς, στα χέρια του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου ένα υπόμνημα.

Ηταν μια κραυγή του Πόντου που ζητούσε να πολεμήσει.

Την ώρα που ο Ελληνικός Στρατός προήλαυνε στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας, οι Πόντιοι, κυνηγημένοι, ταλαιπωρημένοι, μα άκαμπτοι, δήλωναν έτοιμοι να συγκροτήσουν δύναμη 20.000 ανδρών δύο ολόκληρες μεραρχίες.

Στόχος τους να πλήξουν τον στρατό του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ στη Σεβάστεια, αποσπώντας δυνάμεις από το κεντρικό μέτωπο και δημιουργώντας αντιπερισπασμό που θα άλλαζε τη ροή του πολέμου.

Ησαν 4.000 οργανωμένοι άνδρες στην περιφέρεια της Αμάσεια, άλλοι 4-5.000 βετεράνοι πενταετούς ανταρτοπολέμου, 10.000 υπό τον Πόντιο στρατηγό Ανανία έμπειρο ανώτατο αξιωματικό του Ρωσικού στρατού και 3.000 δεινούς ιππείς Κιρκάσιους έτοιμοι να συνταχθούν με τα υπόλοιπα στρατεύματα. Η Σεβάστεια αποτελούσε νευραλγικό κόμβο του κεμαλικού κινήματος.

Η οδός από την Αμισό προς τα ενδότερα ήταν ανοιχτή.

Μια επιτυχής προέλαση θα μπορούσε να αποκόψει γραμμές ανεφοδιασμού, να διασπάσει την τουρκική συγκέντρωση δυνάμεων και να μετατρέψει τον πόλεμο σε διμέτωπο αγώνα για τον Κεμάλ.

Μα το διακύβευμα δεν ήταν μόνο στρατιωτικό.Ήταν γεωπολιτικό.

Ήταν εθνικό.

Ήταν πολιτισμικό. Οι Πόντιοι οραματίζονταν ένα ντόμινο εξεγέρσεων Αρμένιοι, Λαζοί, Κιρκάσιοι, Κηζηλμπάσηδες λαοί καταπιεσμένοι, έτοιμοι να κινηθούν εφόσον άναβε η σπίθα.

Η ελληνική πρωτοβουλία θα μπορούσε να σπάσει τη μουσουλμανική ενότητα της Ανατολίας και να μετατρέψει τον αγώνα από ελληνοτουρκική σύγκρουση σε πολυεθνική αναμέτρηση κατά του κεμαλισμού.

Ήταν η στιγμή που η ιστορία ζητούσε τόλμη. Οι Πόντιοι δεν ζήτουσαν σωτηρία.

Ζητούσαν να πολεμήσουν.

Και όμως η απάντηση από τον Βενιζέλο δεν ήρθε ποτέ, διότι αυτός εκτελούσε εντολές των Άγγλων, των οποίων τα συμφέροντα πρακτόρευε.

Για τον ίδιο λόγο άλλωστε αρνήθηκε την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Δύο χρόνια αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 1922, οι φλόγες τύλιγαν τη Σμύρνη.

Ο ελληνισμός της Μικράς Ασίας ξεριζωνόταν.

Οι προαιώνιες εστίες σβήνονταν μέσα σε καπνό και αίμα. Η Μικρασιατική Εκστρατεία κατέληγε σε καταστροφή. Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους