Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από τη ραψωδία σ, Η πάλη Οδυσσέα - Ίρου. O Οδυσσέας, πριν μπλεχτεί στα χέρια με τον Ίρο, ως πολυμήχανος και με το σχέδιο της εκδίκησης στο νου του χαραγμένο, εξασφαλίζει την ένορκη και ασφαλή παραμονή του στην αίθουσα, όπου και θα εμφανιστεί στην ώρα της η Νέμεση να επιβάλλει το «νόμο». «...με πονηριά κι ο πολυμήχανος τους μίλησε Oδυσσέας: «Φίλοι, δε γίνεται με νιότερο να πιάνεται ένας γέρος, που ΄χει τραβήξει τόσα βάσανα· μα είναι η κοιλιά μου τώρα που με ξεσήκωσε η κακόπραγη — για να με δείρει ετούτος! Ελάτε ωστόσο, αμώστε μου όλοι σας όρκο τρανό, κανένας πως δε θ᾿ απλώσει απάνω μου άνομα το χέρι το βαρύ του, τον Ίρο να συντρέξει θέλοντας, να με καταπονέσει.» Είπε, κι αυτοί, καθώς τους γύρευε, τον όρκο έδωκαν όλοι- Στο δρόμο προς την εκδίκηση κινείται και του Τηλέμαχου, του μονογιού του, ο προσχεδιασμένος λόγος: «Ξένε, αν σε σπρώχνει το κουράγιο σου κι η πέρφανη καρδιά σου να βγεις μπροστά του, τους επίλοιπους Αργίτες μη φοβάσαι· με πλήθος θα τα βάλη αντίμαχους όποιος χτυπήσει εσένα.

Εγώ σε φίλεψα στο σπίτι μου»! Ο γερο ζητιάνος «αναγορεύεται» σε ιερό φιλοξενούμενο, που τώρα και οι θεοί θα προστατεύουν.

Όταν ο Οδυσσέας κάνει τα κουρέλια του ζώνη για την πάλη, το σάστισμα θα ανοίξει διάπλατα τα μάτια των μνηστήρων: «ζώστη ο Οδυσσέας με τα κουρέλια του, μεριά καλοδεμένα, χυτά φανέρωσε, και φάνηκαν ώμοι φαρδιοί και στήθη και δυνατά βραχιόνια· κι έφτασε κοντά του κι η Παλλάδα και το κορμί σιδεροστέλιωσε μεμιάς του στρατολάτη.

Κι όλοι οι μνηστήρες τότε τα ΄χασαν και σάστισεν ο νους τους» Ο Ίρος , ο αντίπαλος, χάνει τη γη κάτω απ’ τα πόδια του κι άρχισε να τρέμει: «κι έσπασε του Ίρου η χολή, μα κι έτσι μεβιάς τον ζώσαν, κι ως τον έφεραν στη μέση εκεί οι υπηρέτες αλαφιασμένο κι όλες του ΄τρεμαν οι σάρκες στο κορμί του» Ο Οδυσσέας πρέπει να ζυγίσει τη δύναμή του, να διαλέξει πόση απ’ αυτή που έχει μέσα του πρέπει να βγάλει στη φόρα, μη τυχόν, αν ξεπηδήσει,από το μένος της, με όλη της τη λάμψη, τον προδώσει και τα σχέδιο πάει του κάκου:.. «κι αναρωτήθη ο θείος, πολύπαθος για μια στιγμή Oδυσσέας, σωριάζοντας τον μ΄ ένα χτύπημα να πάρει τη ζωή του, για κάλλιο πιο αλαφρά χτυπώντας τον να τον ξαπλώσει μόνο; Κι αυτό του εκάστη, ως διαλογίζουνταν, το πιο καλό, η χτυπιά του να ΄ναι αλαφριά, τι θα τον ένιωθαν ποιος είναι αλλιώς οι Αργίτες».. Η πάλη αναδεικνύει το νικητή και είναι στη μεριά του Οδυσσέα, που διαθέτει ανάκαρα όλο το σχέδιο να βγάλει επιτυχώς σε πέρας.

Σέρνει τον Ίρο έξω απ’ την αίθουσα. «πήρε απ΄ το πόδι και τον έσερνε, κι απ΄ την αυλή ως έβγηκε κι απ΄ τις κολόνες της αυλόπορτας, να γείρει τον καθίζει στο φράχτη απάνω· κι όπως του ΄δωκε κι ένα ραβδί στο χέρι, γυρνώντας του ΄πε κι ανεμάρπαστα κινούσε λόγια ομπρός του: «Κάθισε τώρα αυτού κι απόδιωχνε τους χοίρους και τους σκύλους· σε ξένους και φτωχούς δε γίνεται να κάνεις πια κουμάντο, τέτοιος χαμένος που ΄σαι, συφορά μη σου ΄ρθει πιο μεγάλη.» Είπε, και πέρασε στους ώμους του το βρώμικο σακούλι, που ήταν ολότρυπο κι εκρέμουντάν από σκοινί, και πίσω..» Είναι και ο πρώτος που τον λάβωσε της Νέμεσης η λόγχη... Τον εξευτέλισε ανάλογα με το μερτικό που είχε στην ύβρη των μνηστήρων Θα ακολουθήσει το έπαθλο φαγητού, το φίλεμα του γέρου ζήτουλα, που δάμασε τον μεγαλόσωμο Ίρο. «...ευτύς ο Αντίνοος μπρος του απίθωσε κοιλιά μεγάλη, γαίμα» Ο γερο ζήτουλας, φίλες και φίλοι μου, που νίκησε τον Ίρο, το θαυμασμό προκάλεσε αντάμα με το φόβο.

Τα δυο αυτά συναισθήματα ήρθαν και κατάκατσαν στα στήθια των μνηστήρων, που ακόμα ελπίζουν τη θέση τους να βρουν στης Πηνελόπης το σπιτικό, πόχει μεγάλα κι αξόδευτα ακόμα πλούτη. Την Παρασκευή θα δούμε πώς η Πηνελόπη ενθαρρύνει κι ελπίδα δίνει στους μνηστήρες.

Κι όλα αυτά ο ποιητής, σημειώνουμε την επική ειρωνεία, εν αγνοία της, τα βάζει να γίνονται στα μάτια μπροστά του άντρα της, που έχει τη μορφή ενός γενναίου και «ιερού επαίτη».. Πίνακας του Jan Styka: Πάλη Οδυσσέα -Ίρου Πηγή:Χαρά Νάστου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους