Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι φύλακες της ερημου Στην απέραντη σιωπή της ερήμου του Μαρόκο ζουν ακόμη λαοί που μοιάζουν να περπατούν ανάμεσα στον χρόνο και στον μύθο.

Είναι οι φορείς μιας αρχαίας μνήμης που επέζησε πολέμων, κατακτήσεων και σιωπής.

Είναι οι Βέρβεροι ή πιο σωστά οι Αμαζίγ.

Η λέξη «Αμαζίγ» σημαίνει: «Ελεύθερος άνθρωπος.» Και ίσως καμία άλλη λέξη δεν θα μπορούσε να τους περιγράψει καλύτερα. Οι Αμαζίγ είναι οι αυτόχθονες λαοί της Βόρειας Αφρικής.

Ζούσαν στις περιοχές του σημερινού Μαρόκου, της Αλγερίας, της Τυνησίας, της Λιβύης και της Σαχάρας πολύ πριν από: τους Άραβες, τις ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες, ακόμη και πριν από πολλές ιστορικές δυναστείες της Μεσογείου.

Η ιστορία τους δεν γράφτηκε εύκολα σε βιβλία.

Γράφτηκε: σε βράχους, σε τραγούδια, σε φυλές, σε σύμβολα, στη μνήμη των γυναικών και των γερόντων.

Μετά την αραβική κατάκτηση της Βόρειας Αφρικής, η γλώσσα και η ταυτότητα των Αμαζίγ βρέθηκαν υπό τεράστια πίεση.

Για αιώνες η γλώσσα τους επιβίωσε κυρίως προφορικά.

Και όμως… δεν χάθηκε.

Οι μητέρες τη δίδαξαν στα παιδιά τους.

Οι νομάδες τη μετέφεραν μέσα στην έρημο.

Τα τραγούδια και οι προσευχές έγιναν κιβωτός πολιτισμού.

Τα τελευταία χρόνια, το Μαρόκο άρχισε να αναγνωρίζει επίσημα περισσότερο την αμαζιγική ταυτότητα και η γλώσσα τους διδάσκεται πλέον και στα σχολεία ως δεύτερη επιλογή, κάτι που θεωρείται ιστορικό βήμα πολιτισμικής αποκατάστασης.

Το αρχαίο τους αλφάβητο, το Tifinagh, μοιάζει σχεδόν σαν γλώσσα συμβόλων χαραγμένων από τον άνεμο της ερήμου.

Ανάμεσα στους πιο μυστηριώδεις λαούς των Αμαζίγ είναι οι Τουαρέγκ.

Τους αποκαλούν: «Οι Μπλε Άνθρωποι της Ερήμου.» Ο λόγος είναι μοναδικός.

Τα ενδύματά τους βάφονταν επί αιώνες με βαθύ μπλε ίντιγκο από φυσικη βαφη του φυτου ακακια Η χρωστική περνούσε στο δέρμα τους, αφήνοντας μια γαλάζια απόχρωση που έκανε τους ανθρώπους της ερήμου να μοιάζουν σχεδόν εξωπραγματικοί , σαν πλάσματα του ουρανού και της άμμου μαζί. Οι Τουαρέγκ δεν ήταν απλοί νομάδες.

Ήταν: οδηγοί καραβανιών, φύλακες διαδρομών, έμποροι, ποιητές, άνθρωποι του άστρου και της κατεύθυνσης.

Στη σιωπή της Σαχάρας έμαθαν να διαβάζουν: τον άνεμο, τα ίχνη, τον ουρανό, Στην παράδοση των Αμαζίγ, οι γυναίκες υπήρξαν οι μεγάλες φύλακες της συνέχειας.

Μέσα από: υφαντά, τραγούδια, σύμβολα, τελετουργίες, προφορικές αφηγήσεις, διέσωσαν την ταυτότητα ενός ολόκληρου λαού.

Τα παραδοσιακά γεωμετρικά σύμβολα στα υφαντά και στα κοσμήματα δεν ήταν διακόσμηση μόνο.

Ήταν: γλώσσα, προστασία, μνήμη, χάρτης ψυχής. Η Σαχάρα δεν συγχωρεί εύκολα.

Και όμως, όσοι ζουν μέσα της συχνά αποκτούν κάτι που οι σύγχρονες κοινωνίες χάνουν: εσωτερική απλότητα.

Οι λαοί της ερήμου γνωρίζουν ότι: το νερό είναι ιερό, η σιωπή έχει νόημα, ο ουρανός δεν είναι διακόσμηση αλλά προσανατολισμός.

Ίσως γι’ αυτό οι Αμαζίγ και οι Τουαρέγκ διατηρούν ακόμη μια ποιότητα βαθιάς αξιοπρέπειας.

Σαν άνθρωποι που έμαθαν να ζουν με λίγα, αλλά να χάνουν δύσκολα την ψυχή τους. Οι Αμαζίγ δεν είναι απλώς ένας λαός του παρελθόντος.

Είναι υπενθύμιση ότι ένας πολιτισμός μπορεί να επιβιώσει: χωρίς αυτοκρατορίες, χωρίς πλούτο, χωρίς κυριαρχία, αρκεί να διατηρήσει: τη μνήμη, τη γλώσσα, και την αίσθηση του ποιος είναι.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα που προσφέρει ακόμη η έρημος του Μαρόκου στον σύγχρονο άνθρωπο: Ότι η αληθινή ταυτότητα δεν διασώζεται με δύναμη. Διασώζεται με μνήμη, παρουσια και ψυχή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους