Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει ποίηση. Με κουπιά και φτερά. Που σε ξανοίγει στ' ανοιχτότερα και στα ενδότερα τ' ουρανού και της θάλασσας.

Υπάρχουν ποιητές.

Μα υπάρχουν ποιήτριες πιο πολύ.

Με ψυχή περιπλανώμενη στους γαλαξίες και τους αστερίες.

Και με νου σαν τον ακοίμητο φρουρό των πρώτων τρυφερών φθόγγων και σαν τον άγρυπνο ταξιδευτή των ανοιχτών και πνιγηρών συνόρων. Η Όλγα Μούσιου Μυλωνά δεν γράφει. Ποιεί.

Κατοικεί ένας έρωτας μέσα της που δονεί την εσώτερη ύπαρξή της και την αρπάζει σαν σύννεφο για να δει τον κόσμο από ψηλά και να τον κάνει ποίημα.

Κι έρχεται με δριμύτητα μετά ένας νέος έρωτας για το ποίημα που γεννιέται.

Κι είναι που τούτη η αλληλουχία γίνεται ένας δρόμος μακρύς και ατέλειωτος.

Είναι ένας τρύγος η ποίηση.

Κι οι λέξεις της βγαλμένες μέσα από την απόσταξη και τη μέθη.

Και οργιάζουν εντός τού ποιητή οι παλιοί του αποστακτήρες. Σ' ευχαριστώ, Όλγα. Η ποίησή σου είναι ποίηση αξιώσεων. Ποίηση με πολύ δρόμο και μεγάλες δρασκελιές.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους