Original Post

Πλήρες Κείμενο:

23 χρονών, πατέρας ετοιμοθάνατος, και ένα συμβόλαιο-όνειρο. Τότε η είδηση άλλαξε τα πάντα.

Μέσα σε μια ανάσα… 7 Δεκεμβρίου 1941. Ο Μπομπ Φέλερ, το «κανόνι της Άιοβα», ο πιο τρομακτικός ρίπτης του πρωταθλήματος, οδηγεί προς το Σικάγο.

Μπροστά του έχει το νέο συμβόλαιο με τους Ιντιάνς του Κλίβελαντ.

Μόλις 23 ετών, μετρά ήδη 27 νίκες, 261 strikeouts και ένα no-hitter.

Όλοι προφητεύουν ότι θα γίνει ο κορυφαίος pitcher μιας γενιάς.

Μπαίνει στην περιοχή Quad Cities.

Ανοίγει το ραδιόφωνο.

Η φωνή του εκφωνητή είναι κομμένη.

Θαμπός, μακρινός πανικός. «Ιαπωνικά αεροσκάφη βομβάρδισαν το Περλ Χάρμπορ». Ο Φέλερ σταματά στην άκρη του δρόμου. Σιωπή.

Έξω, τα χωράφια καλαμποκιού τρίζουν από το κρύο της Άιοβα.

Μέσα του, κάτι σπάει.

Η μπάλα, η δόξα, τα λεφτά… όλα γίνονται σκόνη μπροστά σε εκείνο το ραδιοφωνικό μήνυμα.

Δύο μέρες μετά, παίρνει μια απόφαση που κανείς δεν περίμενε. Ο Φέλερ έχει αναβολή 3-C. Ο πατέρας του πεθαίνει.

Είναι ο μοναδικός τροφοδότης της οικογένειας.

Κανείς δεν θα τον ρωτούσε γιατί έμεινε πίσω να ρίχνει μπάλες.

Κανείς δεν θα τον έκρινε.

Εκείνος όμως βαδίζει στο γραφείο στρατολόγησης του Ναυτικού.

Δεν κρατά ρόπαλο.

Μόνο την ταυτότητά του. «Δεν θέλω να μοιράζω ρόπαλα και μπάλες», ψιθυρίζει αργότερα. «Θέλω μάχη». Τον όρκο παίρνει ο ίδιος ο Τζιν Τάνεϊ, ο θρύλος της πυγμαχίας που νίκησε τον Ντέμπσι.

Δύο θρύλοι μπροστά σε μια σημαία. Ο Τάνεϊ τον κοιτάζει στα μάτια.

Δεν βλέπει αθλητή.

Βλέπει έναν πολεμιστή.

Η βασική εκπαίδευση στο Νόρφοκ είναι παιχνίδι για κείνον.

Τον τοποθετούν όμως στην ομάδα μπέιζμπολ της βάσης – μια εύκολη υπηρεσία για διασημότητες. Ο Φέλερ νιώθει να τον προσβάλλουν.

Τρέχει στον διοικητή.

Ζητά σχολή πολυβόλων.

Ζητά μάχη.

Τον στέλνουν στο USS Αλαμπάμα, ένα τεράστιο θωρηκτό στον Ειρηνικό.

Γίνεται διοικητής αντιαεροπορικού πυροβόλου.

Τα χέρια του που άλλοτε έσφιγγαν την ραφή του μπέιζμπολ, τώρα γεμίζουν βλήματα.

Ιούνιος 1944.

Μάχη της Φιλιππινικής Θάλασσας.

Ο ουρανός καίγεται.

Τα ιαπωνικά Zero πέφτουν σαν σφήκες. Ο Φέλερ φωνάζει εντολές, σκοπεύει, γυρίζει την κάννη. Το USS Αλαμπάμα σείεται από τις εκρήξεις.

Κάθε νεύρο του είναι τεντωμένο.

Δεν χάνει ούτε στιγμή την ψυχραιμία.

Είναι ο ίδιος άνθρωπος που, με γεμάτες βάσεις στο ένατο inning, δεν φοβόταν κανέναν.

Τέσσερα χρόνια.

Τέσσερις ολόκληρες σεζόν που θα έπρεπε να είναι η ακμή του – από 23 έως 27 ετών – χάνονται μέσα στον καπνό και το αλάτι του ωκεανού.

Δύο διακόσιες νίκες πετούν μακριά.

Αύγουστος 1945.

Ο πόλεμος τελειώνει. Ο Φέλερ αποστρατεύεται.

Στα χέρια του κρατά έξι πολεμικές κορδέλες και οκτώ αστέρια μαχών.

Το βλέμμα του είναι ακόμα εκείνο του gun captain.

Δύο μέρες μετά, ζώνεται για το Κλίβελαντ.

Το γήπεδο βουίζει από δύσπιστες φωνές.

Τα βλέμματα είναι βαριά, σχεδόν λυπημένα.

Ποιος ξέρει τι έχει απομείνει από εκείνο το θρυλικό fastball; Τέσσερα χρόνια στα χαρακώματα.

Τέσσερα χρόνια μακριά από το μουντιάλ.

Οι ειδικοί ψιθυρίζουν: «Άλλος ένας ήρωας που γύρισε σπασμένος». Ο Φέλερ βγαίνει στο κέντρο του γηπέδου.

Παίρνει βαθιά ανάσα.

Κοιτάζει τον κατευθυντήριο τοίχο.

Ο χρόνος παγώνει.

Σηκώνει το χέρι.

Πετάει την πρώτη μπάλα. 👉 Αυτή η αληθινή ιστορία έχει ένα τέλος που θα σας κόψει την ανάσα.

Γράψτε τη λέξη «ΣΥΝΕΧΙΣΕ» στα σχόλια και θα σας αποκαλύψω τι απέγινε το θρυλικό fastball του Μπομπ Φέλερ – και αν ο πόλεμος νίκησε ή νικήθηκε από έναν άνθρωπο από την Άιοβα.

Παρακαλούμε υποστηρίξτε μας κάνοντας like και κοινοποιώντας αυτήν την ανάρτηση για να μας δώσετε περισσότερο κίνητρο να σας φέρνουμε περισσότερες υπέροχες και ενδιαφέρουσες ιστορίες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους