Το 1886, η Γαλλική κυβέρνηση προκήρυξε διαγωνισμό για την κατασκευή ενός μνημείου στο Παρίσι το οποίο θα προϋπαντούσε τους επισκέπτες της Διεθνούς Εκθέσεως του 1889, που ήταν αφιερωμένη στον εορτασμό...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο νικητής του διαγωνισμού, ο μηχανικός Γκυστάβ Άιφελ ξεκίνησε την κατασκευή του ομώνυμου πύργου του το 1887 εν μέσω μιας δημόσιας κατακραυγής που έβρισκε το έργο τερατούργημα: Μια αναιδή κατασκευή που θα δέσποζε στον ορίζοντα του Παρισιού, και θα κατέστρεφε με ύψος της και τον βαρύ σιδερένιο σκελετό της, την κομψότητα μιας πόλης, που ήδη κοσμείτο από τα αρχιτεκτονικά αριστουργήματα του παρελθόντος, όπως η Νοτρ Νταμ και το Λούβρο.

Και στην κατακραυγή αυτή πρωτοστατούσε ο Γκυ ντε Μωπασάν, ο Αλέξανδρος Δουμάς (υιός), ο Πωλ Βερλαίν, δηλαδή η αφρόκρεμα του καλλιτεχνικού και λογοτεχνικού κόσμου της εποχής, που αξίωνε με την εκστρατεία που είχε αναλάβει τη ματαίωση της κατασκευής του Πύργου. O Βερλαίν τον είχε χλευάσει ως άχαρο σκελετό ενός καμπαναριού κι ο θερμότερος όλων των κατηγόρων του, ο Γκυ ντε Μωπασάν, όταν είχε ερωτηθεί – μετά την αποπεράτωση του έργου – γιατί συχνάζει στο εστιατόριο του 1ου ορόφου του, είχε απαντήσει: Διότι είναι το μοναδικό σημείο στο Παρίσι, από το οποίο δεν τον βλέπω… Βγαίνει άραγε κάποιο δίδαγμα από αυτήν την ιστορία; Νομίζω πως ναι, και είναι το ακόλουθο: Ότι καλές οι ... εστέτ αντιρρήσεις για το ένα ή για το άλλο κτίριο της πόλης.

Αλλά αυτό που προοικονομούν συχνά διαψεύδεται. Ο Πύργος του Άιφελ, π.χ. όχι μόνο δεν έπληξε την κομψότητα της πόλης.

Έγινε το σήμα κατατεθέν της, η καρδιά της και η ψυχή της, που ενάμιση σχεδόν αιώνα τώρα, προσελκύει εκατομμύρια επισκεπτών για να τον θαυμάσουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους