ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΙΣΟΞΕΝΙΑ Στη χθεσινή εκπομπή «Αιχμές» του Σωτήρη Παρούτη, στο Omega, ο κύριος με το «ήθος, υπευθυνότητα και καθαρό λόγο» (έτσι αυτοδιαφημίζεται ο κ. Χρύσης Παντελίδης, πρώην...
ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΙΣΟΞΕΝΙΑ Στη χθεσινή εκπομπή «Αιχμές» του Σωτήρη Παρούτη, στο Omega, ο κύριος με το «ήθος, υπευθυνότητα και καθαρό λόγο» (έτσι αυτοδιαφημίζεται ο κ. Χρύσης Παντελίδης, πρώην βουλευτής και νυν υποψήφιος του ΔΗΚΟ), επιδόθηκε σε μια εκδοχή μιντιακού bullying.
Ενοχλήθηκε από μια ανακοίνωση του Άλματος, η οποία κατέληγε ότι, για τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ κ. Ν. Παπαδόπουλο, κληρονομικό ηγέτη του κόμματος, «Ίσως από τη Στράκκα να φαίνονται όλα εξαιρετικά» (σημείωση: στη Στράκκα βρίσκεται το πατρογονικό σπίτι της οικογένειας Παπαδόπουλου-Λεβέντη, όπως στο Καστρί της οικογένειας Παπανδρέου, στο Ακρωτήρι Χανίων της οικογένειας Μητσοτάκη, κλπ.). Γυρνώντας προς το μέρος μου (καθόταν ακριβώς δίπλα μου), βάζει το κινητό μπροστά από το πρόσωπό μου, υψώνει νταηλίδικα τον τόνο της φωνής του και με ρωτά επαναληπτικά: «Ξέρετε που είναι η Στράκκα κ. Τσούκα; Ξέρετε; Σας ρωτώ, ξέρετε που είναι η Στράκκα;». Προσπερνώ το νταηλίκι του κυρίου. «Είμαι μεγάλος, με τιράντες και γυαλιά» για να με εκφοβίζουν οι πολιτικάντηδες.
Άλλο θέλω να αναδείξω: τη μισοξενία του εν λόγω κυρίου.
Την διαπεραστικά επαναληπτική ερώτησή του δεν θα την έκανε ποτέ στους άλλους δύο συμμετέχοντες στο πάνελ «Κύπριους» αντιπάλους του.
Την έκανε σε μένα, θέλοντας να αναδείξει την «ξενικότητά» μου - ότι, δηλαδή, είμαι «ξένος», δεν είμαι «καθαρόαιμος» Κύπριος.
Φυσικά, δεν γνωρίζει ο κακόμοιρος, ούτε θέλησε να μάθει, ότι είμαι τόσο Κύπριος όσο αυτός – με ταυτότητα, διαβατήριο και εκλογικό βιβλιάριο της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Θέλησε να αναδείξει την καταγωγή μου, εκμεταλλευόμενος, φυσικά, την «καλαμαρίστικη» προφορά μου.
Επεδίωξε να με μειώσει προσωπικά, όχι να με αντιμετωπίσει επιχειρηματολογικά.
Υπέβαλλε εμμέσως στον τηλεθεατή το κλασικό “ingroup/outgroup” δίπολο για να εξοβελίσει από το επιχειρηματολογικό πεδίο τον συνομιλητή του ως «ξένο». Πρόκειται για γνωστή μικρονοϊκή τακτική όσων θέλουν να ενεργοποιήσουν τις προκαταλήψεις του ακροατηρίου τους. (Πρόσφατα στην Αγγλία, μερικοί αναρωτήθηκαν πόσο «Άγγλος» είναι ο ινδικής καταγωγής πρώην πρωθυπουργός Ρίσι Σούνακ, όπως ο μετρ της μικρόνοιας Ντ. Τραμπ ζητούσε παλαιότερα το πιστοποιητικό γέννησης από τον Μπάρακ Ομπάμα). Τα έχω συνηθίσει αυτά και τα προσπερνώ.
Το 2011, όταν επέκρινα τον τότε πρόεδρο Χριστόφια για την απόρριψη του πορίσματος που του απέδιδε προσωπικές και θεσμικές ευθύνες για το δυστύχημα στο Μαρί, έλαβα έναν οχετό μισοξενικών μηνυμάτων, όπως: «καλαμαρά πήγαινε σπίτι σου», «άδειασε μας τη γωνιά», κλπ.
Το 2013, ένας αναγνώστης της «Καθημερινής» Ελλάδος μου έγραψε προσβλητικά να μη σχολιάζω την Ελληνική πολιτική («πήγαινε στην Κύπρο…»). Δεν γνώριζε, φυσικά, ότι είμαι πολίτης της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Κάτι παρόμοιο που έγραψε μια κυρία σε πρόσφατη ανάρτηση στο Facebook: «Είστε πολύ μικροπρεπής και αγενής να κατηγορείτε Κύπριους αξιωματούχους.
Η χώρα που σας θρέφει δεν σας αξίζει καθόλου.
Ασέβεια αγένεια στο μεγαλείο της.
Μπορείτε να κάνετε κουμάντο στο σπίτι σας και όχι στην κυπριακή δημοκρατία». Αδαής κι αυτή, δεν γνωρίζει ότι, ως πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας, είμαι τόσο Κύπριος όσο κι αυτή.
Αυτά όλα μου θύμισαν τη δήλωση του μακαρίτη Αλέξη Κούγια, ο οποίος, όταν ο κυπριακής καταγωγής Χρήστος Στυλιανίδης έγινε υπουργός από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, είπε με καφενειακό ύφος στον Αντένα Ελλάδος (21/2/2022): «Ρε παιδιά, ρε πρωθυπουργέ, αυτόν τον Στυλιανίδη πού τον βρήκες; Άμα τον αφήσεις στην Ομόνοια, χάθηκε »(21/2/2022). Πρόκειται για σχόλιο ίδιας μικρονοϊκής εμβέλειας με το «ξέρετε που είναι η Στράκκα κ. Τσούκα;». Για να μην μακρηγορώ: όσοι με λοιδορούν δεν αντιλαμβάνονται ότι η σχετική απόσταση που έχω και από την μητρική Ελλάδα και από την εξ επιλογής Κύπρο είναι η δύναμή μου: η απόσταση αυτή μου δίνει ισορροπημένο συναισθηματισμό, καθαρότητα κρίσης, και ευρυχωρία σκέψης. Βαθιά Έλληνας, Ευρωπαίος και κοσμοπολίτης, ανήκοντας σε πολλά σύνολα, δεν ανήκω πλήρως πουθενά – διατηρώ, έτσι, σε εγρήγορση τα κριτικά και αναστοχαστικά μου ανακλαστικά.
Φυσικά, το μη πλήρως ανήκειν με καθιστά στόχο των μικρονοϊκών.
Το αποδέχομαι αυτό, γνωρίζοντας ότι αυτοί ουδέποτε θα εκλείψουν. Έχω μάθει να ζω μαζί τους – και να τους ερεθίζω.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους