Η ΑΥΤΟΨΙΑ ΕΝΟΣ ΠΑΝΙΚΟΥ Από την Αλαζονεία της «Ελίτ» στην Πράξη των Πολιτών Η χθεσινή πρώτη επίσημη εμφάνιση του Κινήματος Πολιτών «Ελπίδα για την Δημοκρατία» προκάλεσε την αναμενόμενη θύελλα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν, φυσικά, οι κάθε λογής «απολογητές του Παλαιού», οι οποίοι έσπευσαν αλαζονικά να δηλώσουν ότι «δικαιώθηκαν», ισχυριζόμενοι ότι ένα τέτοιο εγχείρημα δεν έχει καμία προοπτική.

Ας κάνουμε μια ανατομία, λοιπόν, σε μερικά από τα «αντεπιχειρήματά» τους, ένα προς ένα, για να δούμε τι πραγματικά κρύβεται πίσω από αυτά: 1. Το Παραμύθι περί «Ρωσικού Δακτύλου» και Πρακτόρων Αποτελεί την απόλυτη ομολογία αδυναμίας του συστήματος να αντιμετωπίσει το ηθικό ανάστημα του αντιπάλου.

Όταν δεν μπορείς να κατηγορήσεις μια μητέρα –που μετατράπηκε σε σύμβολο του αγώνα για την Δικαιοσύνη– για ιδιοτέλεια, συναλλαγή ή διαφθορά, το μόνο που μένει είναι να επιστρατεύσεις τον πιο φτηνό, χρεοκοπημένο μπαμπούλα: την διεθνή κατασκοπεία.

Αυτή η γελοία λάσπη είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι το παλαιοκομματικό καθεστώς δεν διαθέτει κανέναν πραγματικό αντίλογο απέναντι στην ουσία του προβλήματος.

Αν η μόνη τους άμυνα απέναντι στο πάνδημο αίτημα για την κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας είναι να εφευρίσκουν φαντάσματα του Κρεμλίνου, τότε η Μαρία Καρυστιανού έχει ήδη κερδίσει την ηθική μάχη.

Η ανάγκη για κάθαρση είναι ελληνική, είναι κοινωνική και δεν έχει ανάγκην από κανέναν ξένον χορηγό. 2. Η «Εταιρική» Πλάνη του «Έμπειρου Διαχειριστή» Το μόνιμο επικοινωνιακό μοτίβο τους: «Δεν έχουν εμπειρία διοίκησης». Εδώ πρόκειται για την απόλυτη επίδειξη ελιτισμού και αλαζονείας.

Οι απολογητές της εξουσίας φαίνεται να αντιλαμβάνονται το κράτος σαν μιαν ανώνυμη εταιρεία και τους πολίτες σαν απλούς υπαλλήλους.

Θεωρούν, δηλαδή, ότι η διακυβέρνηση είναι αποκλειστικό προνόμιο μιας κλειστής κάστας «ειδικών» και «αρίστων». Αυτό που πραγματικά συμβαίνει, όμως, είναι ότι αρνούνται πεισματικά να δεχθούν την πραγματικότητα: η Ελλάδα σήμερα δεν υποφέρει από έλλειψη «μάνατζερ», αλλά από βαθύτατη έλλειψη Ανεξάρτητης Δικαιοσύνης, Ισονομίας και Κράτους Δικαίου.

Οι δήθεν «έμπειροι» τεχνοκράτες είναι αυτοί που οδήγησαν τους θεσμούς στην πλήρη απαξίωση και την χώρα στο έγκλημα των Τεμπών.

Το γεγονός ότι το νέο κίνημα αποτελείται από απλούς πολίτες, επαγγελματίες της πραγματικής ζωής και όχι από τον κομματικό σωλήνα, είναι ο πρωταρχικός λόγος για να στηριχθεί. Η Ελλάδα δεν ψάχνει άλλους ικανούς διαχειριστές της διαφθοράς.

Χρειάζεται ανθρώπους που σέβονται επί της ουσίας το Σύνταγμα.

Στόχος είναι η θωράκιση της Δημοκρατίας, έτσι ώστε κανένας μελλοντικός «διαχειριστής» να μην έχει την δυνατότητα να εργαλειοποιεί τους θεσμούς για να απολαμβάνει «νόμιμα» την λεία του. 3. Το Πολιτικό «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» (Δόγμα TINA) Το γνωστό αφήγημα: «Δεν υπάρχει εναλλακτική» (There Is No Alternative). Πρόκειται για ένα καθαρό ψυχολογικό φαινόμενο εγκλωβισμού.

Οι απολογητές της κυβερνητικής κακοδαιμονίας παραδέχονται την φθορά, ομολογούν την συγκάλυψη, νιώθουν και οι ίδιοι θυμό, αλλά είναι τόσο εθισμένοι στο παραμύθι της «σταθερότητας» που προτιμούν το κακό που γνωρίζουν.

Η απάντηση είναι απλή: η εναλλακτική λύση δεν χαρίζεται από κανέναν, δημιουργείται από εμάς.

Το επιχείρημα ότι «δεν υπάρχει κανείς άλλος» είναι το έσχατο καταφύγιο ενός καθεστώτος που σαπίζει.

Η κάθοδος της Καρυστιανού απευθύνεται με ακρίβεια σε εκείνο το τεράστιο, ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας που επέλεγε την αποχή επειδή σιχαινόταν την ανάθεση.

Η εναλλακτική είναι η ίδια η ενεργοποίηση των πολιτών, και όσοι τρομάζουν με αυτό, στην πραγματικότητα φοβούνται την ίδια την Δημοκρατία. 4. Η Ύβρις της «Αγέλης» Το χειρότερο και πιο χυδαίο από όλα τα αντεπιχειρήματα συνοψίζεται στην φράση: «Ο λαός είναι ανόητος και ψηφίζει σαν γίδι». Εδώ αποκαλύπτεται η ατόφια περιφρόνηση της ελίτ προς το εκλογικό σώμα, τη στιγμή που αυτό σταματά να υπακούει.

Όσο η κοινωνία ψήφιζε αυτά που ήθελε το σύστημα, ήταν ένας «σοφός λαός», τον οποίον επικαλούνταν για να αποδείξουν την αξία του Έμπειρου Διαχειριστή – αυτού που «ξέρει τι θα απαντήσει στο τηλέφωνο στις 3 τα ξημερώματα». Μόλις όμως η κοινωνία στρέφεται προς ένα αυτόνομο κίνημα, τότε, ώ του θαύματος, ο ίδιος λαός μετατρέπεται σε «αγέλη που άγεται και φέρεται». Αυτή η νοοτροπία αποκαλύπτει πώς πραγματικά αντιμετωπίζουν την κοινωνία: ως ένα κοπάδι που πρέπει να το μαντρώνουν κάθε τέσσερα χρόνια με εκβιαστικά ψευδοδιλήμματα.

Αυτή και μόνο η αλαζονεία καθιστά την στήριξη στο κίνημα των πολιτών πράξη προσωπικής αξιοπρέπειας.

Στηρίζουμε το Κίνημα Πολιτών για να επιστρέψουμε από τον ρόλο του παθητικού θεατή στη θέση του κυρίαρχου πολίτη.

Εν κατακλείδι, η δική μας απάντηση είναι μία: Η Δημοκρατία στην Πράξη Το πραγματικό ζητούμενο σήμερα δεν είναι άλλο ένα πολυτελές, πολυσέλιδο κυβερνητικό πρόγραμμα διαχείρισης φόρων, ούτε η υποταγή σε εκβιαστικά διλήμματα του περασμένου αιώνα τύπου «σταθερότητα ή χάος». Αυτά είναι τα εργαλεία μιας ελίτ που επιδιώκει την τυφλή ανάθεση για να συνεχίσει να εξουσιάζει ανενόχλητη. Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από ένα ακόμη κόμμα-σωτήρα που υπόσχεται έτοιμες λύσεις.

Έχει ανάγκη από τους ίδιους τους πολίτες της.

Καλείται κάθε ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος να πάρει την Δημοκρατία στα χέρια του.

Να βγει από την αποχή και την αδράνεια, να αναλάβει την πολιτική του ευθύνη και να συμμετάσχει ενεργά στην οργάνωση, την λήψη των αποφάσεων και την συνδιαμόρφωση των πρακτικών του Κινήματος των Πολιτών.

Δεν ζητείται καμία λευκή επιταγή· ζητείται η συλλογική ευφυΐα μας, οι πραγματικές γνώσεις μας και οι εμπειρίες μας.

Αν το θέλουμε πραγματικά, ήρθε η ώρα να κάνουμε την Δημοκρατία πράξη και όχι το περιτύλιγμα ενός κενού περιεχομένου κομματικού αφηγήματος. Η Ελλάδα θα αλλάξει όταν αποφασίσουμε να την αλλάξουμε όλοι μαζί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους