ΔΟΝΟΥΣΑ: Η «ΑΟΡΑΤΗ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ» ΤΩΝ ΓΑΤΩΝ, ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΣΕΖΟΝ Κάθε χρόνο, λίγο πριν ξεκινήσει η τουριστική περίοδος, επαναλαμβάνεται το ίδιο σκοτεινό και ντροπιαστικό φαινόμενο, σε πολλά...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μόνο που αυτή τη φορά οι καταγγελίες από τη Δονούσα, προκαλούν οργή και αποτροπιασμό.

Γάτες φέρονται να εγκαταλείπονται μαζικά σε απομονωμένες και ερημικές περιοχές του νησιού, μακριά από οικισμούς, χωρίς πρόσβαση σε τροφή, χωρίς νερό, χωρίς καμία πιθανότητα επιβίωσης.

Ζώα που μέχρι χθες βρίσκονταν κοντά σε σπίτια, αυλές, ταβέρνες, ή λιμάνια, ξαφνικά εξαφανίζονται.

Κάποια εντοπίζονται αργότερα σε ξερότοπους, σε βραχώδεις εκτάσεις, σε σημεία, όπου δεν υπάρχει ούτε σκιά, ούτε πηγή νερού.

Άλλα δεν βρίσκονται ποτέ.

Και πίσω από αυτή τη μαζική εξαφάνιση, όλο και περισσότεροι κάτοικοι και επισκέπτες, μιλούν ανοιχτά για μια οργανωμένη προσπάθεια «καθαρισμού» του νησιού, πριν την άφιξη των τουριστών.

Η λέξη «καθαρισμός» είναι ανατριχιαστική, όταν χρησιμοποιείται για ζωντανά πλάσματα.

Οι γάτες δεν είναι σκουπίδια.

Δεν είναι αισθητική ενόχληση.

Δεν είναι διακοσμητικά αντικείμενα, που απομακρύνονται, όταν χαλάνε την τουριστική εικόνα ενός τόπου.

Είναι έμβια όντα που νιώθουν πόνο, δίψα, φόβο, πείνα και απόγνωση.

Και όποιος εγκαταλείπει ένα ζώο, σε σημείο όπου γνωρίζει ότι δεν μπορεί να επιβιώσει, ουσιαστικά το καταδικάζει σε βασανιστικό θάνατο.

Αυτό που καταγγέλλεται στη Δονούσα, δεν είναι «αμέλεια». Δεν είναι «ατυχές περιστατικό». Είναι πράξη βαρβαρότητας.

Οι εικόνες που περιγράφονται σοκάρουν.

Σκελετωμένες γάτες να περιφέρονται σε ξερά τοπία, αναζητώντας λίγες σταγόνες νερό.

Ζώα αποπροσανατολισμένα, τρομαγμένα, εξαντλημένα, από την πείνα και την αφυδάτωση.

Μικρά γατάκια εγκαταλελειμμένα, μακριά από οποιαδήποτε πηγή τροφής.

Ζώα που πιθανότατα μεταφέρθηκαν βίαια από τα σημεία όπου ζούσαν και πετάχτηκαν σε περιοχές, όπου δεν θα τα βλέπει κανείς.

Και όλα αυτά συμβαίνουν λίγο πριν γεμίσουν τα σοκάκια με τουρίστες, φωτογραφίες και καλοκαιρινά χαμόγελα.

Πόσο υποκριτική μπορεί να γίνει μια κοινωνία, όταν προσπαθεί να πουλήσει «αυθεντική, νησιωτική ομορφιά», ενώ ταυτόχρονα εξαφανίζει ζώα, για να μη χαλάει η εικόνα; Πόσο πολιτισμένη μπορεί να θεωρείται μια τουριστική βιτρίνα, που χτίζεται πάνω στη δίψα, την εγκατάλειψη και τον θάνατο ανυπεράσπιστων πλασμάτων; Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει να κρύβει κάτω από το χαλί, αυτό το διαρκές έγκλημα εις βάρος των αδέσποτων.

Κάθε καλοκαίρι, οι ίδιες καταγγελίες επανέρχονται από διαφορετικά νησιά: Εξαφανίσεις ζώων, δηλητηριάσεις, μεταφορές σε βουνά και ερημιές, παρατήσεις σε χωματερές, πυροβολισμοί, εξαθλίωση.

Κι όμως, ελάχιστοι λογοδοτούν.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι δράστες.

Είναι και η σιωπή.

Είναι η σιωπή όσων βλέπουν και δεν μιλούν.

Η σιωπή όσων γνωρίζουν και κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.

Η σιωπή τοπικών μηχανισμών, που προτιμούν να προστατεύουν την «εικόνα», αντί τη ζωή.

Η σιωπή εκείνων που αντιμετωπίζουν τα αδέσποτα, ως εμπόδιο στην τουριστική ανάπτυξη.

Όμως τα ζώα δεν εξαφανίζονται μαγικά.

Κάποιος τα μεταφέρει.

Κάποιος τα εγκαταλείπει.

Κάποιος αποφασίζει ότι δεν πρέπει να φαίνονται.

Και όταν ένα ζώο αφήνεται σε άνυδρη περιοχή μέσα στο καλοκαίρι, η κατάληξή του είναι σχεδόν προδιαγεγραμμένη.

Αργός θάνατος από αφυδάτωση, ασιτία, θερμοπληξία, ή τραυματισμούς.

Πρόκειται για ένα μαρτύριο, που δεν φαίνεται δημόσια, γιατί συμβαίνει μακριά από τα μάτια των επισκεπτών.

Αυτή ακριβώς είναι η ουσία της καταγγελίας: Οχι απλώς η εγκατάλειψη, αλλά η απόκρυψη.

Να μη φαίνονται οι γάτες.

Να μη χαλάει το «ειδυλλιακό» σκηνικό.

Να μη βλέπουν οι τουρίστες την πραγματικότητα.

Μόνο που η πραγματικότητα υπάρχει.

Και είναι φρικτή.

Όσοι αγαπούν πραγματικά τα νησιά, δεν μπορούν να αποδέχονται τέτοιες πρακτικές.

Η φιλοξενία ενός τόπου, δεν κρίνεται από τα λευκά σοκάκια και τις καρτ-ποστάλ.

Κρίνεται από τον τρόπο που φέρεται στους πιο αδύναμους.

Και ένας τόπος που αφήνει ζώα να πεθαίνουν αβοήθητα για χάρη της βιτρίνας του, δεν είναι παράδεισος.

Είναι τόπος ηθικής κατάρρευσης.

Απαιτούνται άμεσα απαντήσεις.

Ποιος ελέγχει τι συμβαίνει με τα αδέσποτα στη Δονούσα; Έχουν γίνει καταγγελίες; Υπάρχει διερεύνηση; Πού καταλήγουν τα ζώα που εξαφανίζονται; Ποιοι μεταφέρουν γάτες σε ερημικές περιοχές; Γιατί δεν υπάρχουν μέτρα προστασίας και σίτισης; Γιατί κάθε χρόνο επαναλαμβάνονται τα ίδια περιστατικά στα νησιά, χωρίς ουσιαστικές συνέπειες; Η εγκατάλειψη ζώου, αποτελεί ποινικά κολάσιμη πράξη.

Όταν μάλιστα γίνεται σε συνθήκες που οδηγούν σχεδόν βέβαια στον θάνατο, η ηθική απαξία της πράξης είναι τεράστια.

Δεν μιλάμε για «διαχείριση αδέσποτων». Μιλάμε για εξόντωση, μέσω εγκατάλειψης.

Και ας σταματήσει επιτέλους το ψέμα, ότι τα αδέσποτα «δυσφημούν» τον τουρισμό.

Αυτό που δυσφημεί έναν τόπο, είναι η κακοποίηση.

Είναι οι εικόνες πεινασμένων και άρρωστων ζώων.

Είναι οι μαρτυρίες επισκεπτών, που βλέπουν βαρβαρότητα πίσω από τις τουριστικές αφίσες.

Είναι η αίσθηση, ότι κάποιοι προσπαθούν να εξαφανίσουν ζωές, για να προστατεύσουν εμπορικά συμφέροντα.

Οι τουρίστες δεν είναι ανόητοι.

Πολλοί σοκάρονται, όταν ανακαλύπτουν τι συμβαίνει πραγματικά στα ελληνικά νησιά, πίσω από τη βιτρίνα της φιλοξενίας.

Και ολοένα περισσότεροι καταγγέλλουν δημόσια περιστατικά κακοποίησης, εγκατάλειψης και δηλητηριάσεων.

Η διεθνής εικόνα της χώρας δεν προστατεύεται με «εξαφανίσεις» ζώων, αλλά με πολιτισμό, διαφάνεια και σεβασμό στη ζωή.

Οι γάτες της Δονούσας δεν έχουν φωνή.

Δεν μπορούν να καταγγείλουν αυτούς που τις άρπαξαν από το γνώριμο περιβάλλον τους και τις πέταξαν σε ερημιές, για να πεθάνουν αργά.

Δεν μπορούν να ζητήσουν νερό, όταν λιώνουν από τη δίψα, κάτω από τον καυτό ήλιο.

Δεν μπορούν να εξηγήσουν, γιατί περιμένουν μάταια κάποιον άνθρωπο να επιστρέψει.

Μπορούμε όμως εμείς να μιλήσουμε.

Να απαιτήσουμε έρευνα.

Να απαιτήσουμε λογοδοσία.

Να απαιτήσουμε συνεχή σίτιση και πρόσβαση σε νερό για όλα τα αδέσποτα.

Να απαιτήσουμε πραγματική προστασία και όχι επικοινωνιακές βιτρίνες.

Να απαιτήσουμε να σταματήσει αυτή η απάνθρωπη πρακτική, πριν χαθούν κι άλλα ζώα.

Γιατί ο πολιτισμός μιας κοινωνίας, δεν μετριέται από τα ξενοδοχεία, τα beach bars και τις τουριστικές επενδύσεις της.

Μετριέται, από το αν θεωρεί φυσιολογικό να πετιούνται ζωντανά πλάσματα σε ερημιές, για να πεθάνουν αθόρυβα.

Και αν οι καταγγελίες για τη Δονούσα αληθεύουν, τότε δεν μιλάμε απλώς για εγκατάλειψη ζώων.

Μιλάμε για μια συνειδητή, σιωπηλή εκκαθάριση ζωών, στο όνομα της τουριστικής εικόνας. ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Καταγγελίες για εγκατάλειψη γατών σε ερημικές περιοχές της Δονούσας, ενόψει τουριστικής περιόδου Το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι σοβαρές καταγγελίες από κατοίκους, επισκέπτες και ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στην προστασία των ζώων, σχετικά με την εξαφάνιση και εγκατάλειψη γατών, σε απομονωμένες περιοχές της Δονούσας, λίγο πριν την κορύφωση της τουριστικής σεζόν.

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, γάτες που μέχρι πρότινος βρίσκονταν σε οικισμούς και σημεία όπου υπήρχε πρόσβαση σε τροφή και νερό, εντοπίζονται πλέον σε ερημικές και άνυδρες περιοχές του νησιού, χωρίς δυνατότητα επιβίωσης.

Άλλα ζώα αγνοούνται πλήρως, προκαλώντας εύλογα ερωτήματα και έντονη ανησυχία.

Εάν οι καταγγελίες αυτές επιβεβαιωθούν, πρόκειται για μια αποτρόπαια πρακτική εγκατάλειψης και έμμεσης εξόντωσης ζώων, με μοναδικό στόχο την «απομάκρυνση» των αδέσποτων, από τις τουριστικές περιοχές του νησιού.

Η εγκατάλειψη ζώων σε απομονωμένα σημεία χωρίς τροφή και νερό, δεν αποτελεί «διαχείριση». Αποτελεί πράξη κακοποίησης, που οδηγεί τα ζώα σε αργό και βασανιστικό θάνατο, από ασιτία, αφυδάτωση και εξάντληση, κάτω από ακραίες καιρικές συνθήκες.

Καταγγέλλουμε δημόσια κάθε προσπάθεια «καθαρισμού» περιοχών από αδέσποτα ζώα, ενόψει της τουριστικής περιόδου.

Οι ζωές των ζώων, δεν είναι εμπόδιο για την εικόνα ενός τόπου, ούτε μπορούν να αντιμετωπίζονται ως ανεπιθύμητα αντικείμενα, που εξαφανίζονται, όταν ξεκινά η εμπορική δραστηριότητα.

Ζητούμε άμεσα: Τη διερεύνηση των καταγγελιών από τις αρμόδιες αρχές.

Τον εντοπισμό των ζώων που έχουν εξαφανιστεί, ή εγκαταλειφθεί.

Την εξασφάλιση πρόσβασης όλων των αδέσποτων σε τροφή και νερό.

Την αυστηρή εφαρμογή της νομοθεσίας, περί κακοποίησης και εγκατάλειψης ζώων.

Την παρέμβαση εισαγγελικών και αστυνομικών αρχών, όπου απαιτείται.

Την ανάληψη ευθύνης από κάθε αρμόδιο φορέα, για την προστασία των ζώων του νησιού.

Η εικόνα ενός τόπου, δεν προστατεύεται με εξαφανίσεις ζώων και πρακτικές σιωπηλής εξόντωσης.

Ο πραγματικός πολιτισμός, φαίνεται από τον τρόπο που μια κοινωνία φέρεται στα πιο αδύναμα πλάσματα.

Οι γάτες της Δονούσας δεν είναι αόρατες.

Και όσοι ευθύνονται για την εγκατάλειψη και την κακοποίησή τους, δεν πρέπει να μείνουν στο σκοτάδι της σιωπής. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους