Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Όταν η εξουσία μετρά ηλικίες αντί για έργο» Υπάρχει ένα ιδιαίτερο είδος εξουσίας στην ελληνική αυτοδιοίκηση: η εξουσία του μικροπαράγοντα που μπερδεύει την καρέκλα με το αλάθητο και την ηλικία με την ανωτερότητα.

Είναι εκείνος που, μόλις αποκτήσει μια θέση, μια φωτογραφία δίπλα σε υπουργό και δυο ανθρώπους να του ανοίγουν την πόρτα, αρχίζει να πιστεύει ότι έγινε κάτι μεταξύ τοπικού άρχοντα και κοινωνικού κριτή.

Και τότε ξεκινά η γνωστή αλαζονεία.

Όχι η αλαζονεία της γνώσης ή της προσφοράς — αυτά θέλουν έργο.

Η άλλη, η φτηνή: η προσωπική επίθεση, το υποτιμητικό σχόλιο, η ειρωνεία. «Μην ασχολείσαι πολύ με τη δημοτική αρχή… ψάξε για ΚΗΦΗ που κοντεύεις». Ένα σχόλιο που δεν αποκαλύπτει τη δύναμη αυτού που το λέει, αλλά τον φόβο του απέναντι στην κριτική.

Γιατί όταν ένας αυτοδιοικητικός αισθάνεται ότι απειλείται από έναν δημοσιογράφο, αντί να απαντήσει με επιχειρήματα, καταφεύγει στην ηλικία.

Νομίζει πως λίγα χρόνια διαφορά τον κάνουν ανώτερο, πιο σύγχρονο, πιο “δυνατό”. Στην πραγματικότητα, όμως, δείχνει πόσο μικρός είναι πολιτικά.

Διότι η δημοσιογραφία δεν μετριέται με βιολογικά χρόνια αλλά με ελευθερία λόγου, μνήμη και επιμονή.

Και αυτά δεν συνταξιοδοτούνται.

Οι τοπικές κοινωνίες δεν έχουν ανάγκη από αιώνιους εφήβους της εξουσίας που μετρούν αξίες με ημερομηνίες γέννησης.

Έχουν ανάγκη από ανθρώπους με στοιχειώδη σεβασμό, αυτοσυγκράτηση και δημοκρατική παιδεία.

Γιατί όποιος ειρωνεύεται έναν άνθρωπο λόγω ηλικίας, σήμερα το κάνει από θέση ισχύος· αύριο, όμως, θα ανακαλύψει ότι ο χρόνος είναι ο μόνος ψηφοφόρος που δεν χαρίζεται σε κανέναν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους