Η ετεροαπασχόληση και το στρεβλό παραγωγικό μοντέλο της χώρας. ✍️ άρθρο του Ορέστη Μπεφάνη Σε πρόσφατη έρευνα του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ αναδεικνύεται πως το 42,6% των εργαζομένων δηλώνει ότι...

Πλήρες Κείμενο:

Η ετεροαπασχόληση και το στρεβλό παραγωγικό μοντέλο της χώρας. ✍️ άρθρο του Ορέστη Μπεφάνη Σε πρόσφατη έρευνα του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ αναδεικνύεται πως το 42,6% των εργαζομένων δηλώνει ότι το αντικείμενο των σπουδών του σχετίζεται λίγο ή καθόλου με την τρέχουσα εργασία του, και αυτό διότι αναζητούσε άμεσα εργασία, ακόμα και εάν ήταν άσχετη με τις σπουδές του.

Επίσης, ένα ποσοστό της τάξης του 20% δηλώνει πως υπάρχει έλλειψη θέσεων εργασίας στον τομέα εξειδίκευσής του.

Η προβληματική κατάσταση των παραπάνω αποτελεσμάτων βαθαίνει όταν συνυπολογίζονται και τα δημογραφικά στοιχεία του δείγματος της έρευνας.

Από τους 6.000 εργαζόμενους που συμμετείχαν, το 50% κατοικεί στην Αττική, το 32% βρίσκεται στην πιο παραγωγική ηλικία από 35 έως 44 χρονών, ενώ το 27% είναι απόφοιτοι ΑΕΙ/Πολυτεχνείου.

Οι κλάδοι εργασίας με τα μεγαλύτερα ποσοστά είναι το εμπόριο με 22%, οι υπηρεσίες με 17% και ο τουρισμούς/εστίαση με 10%, με τα μεγαλύτερα ποσοστά να απασχολούνται σε επιχειρήσεις έως 9 εργαζομένους (33.5%) και από 10 έως 49 εργαζομένους (33%). Με λίγα λόγια, οι πιο παραγωγικές ηλικίες εργάζονται στην Αττική και σε επιχειρήσεις μικρού μεγέθους, σε ένα μεγάλο ποσοστό σε δουλειές που αφορούν κατά βάση υπηρεσίες και που δεν σχετίζονται με τις σπουδές τους.

Αυτά είναι το αποτέλεσμα των 16 πλέον χρόνων της πολιτικής των μνημονίων στη χώρα μας, με τις ευθύνες να βαραίνουν τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ- ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ : Ένα στρεβλό παραγωγικό μοντέλο οικονομίας που οδηγεί στο μαρασμό της παραγωγικής δομής της χώρας, επιβεβαιώνοντας πως η βαθιά κρίση της ελληνικής οικονομίας δεν έχει ξεπεραστεί.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, πρωτοπορεί στην συνέχιση αυτού του μοντέλου.

Με την «ανάπτυξη» που ευαγγελίζεται κάθε τόσο, δεν εννοεί παρά την διόγκωση του τομέα των υπηρεσιών, λόγω της αύξησης των τουριστικών υποδομών μέσω τις εξαγοράς της ιδιωτικής ιδιοκτησίας αλλά και της προσέλκυσης εταιριών που προσφέρουν υπηρεσίες λόγω του πολύ χαμηλού κόστους εργασίας της Ελλάδας σε σχέση με άλλες χώρες της ΕΕ. Σε αυτό το σχέδιο δόμησης και ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, οι εργαζόμενοι με πτυχία ΑΕΙ δεν «χωράνε». Όταν σήμερα 4 στους 10 ετεροαπασχολούνται, η σίγουρη αύξηση αυτού του ποσοστού τα επόμενα χρόνια θα δημιουργήσει βαθύ κοινωνικό ρήγμα στις νέες γενιές εργαζομένων.

Έτσι, όπως η θέσπιση του 13ωρου δεν αποτελούσε μόνο χάρη στο κεφάλαιο αλλά και απάντηση στην εκτεταμένη κατάσταση φτώχειας των εργαζομένων, η αναθεώρηση του Άρθρου 16 και η «απελευθέρωση» της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, δεν αποτελεί μόνο δώρο στους κολλεγιάρχες - φίλους της Κυβέρνησης αλλά συνταγματική αποτύπωση ενός μοντέλου εκπαίδευσης που να στοχεύσει σε επαγγέλματα χαμηλής παραγωγικότητας και υπηρεσιών.

Αυτή είναι η απάντηση της Κυβέρνησης Μητσοτάκη στην νέα γενιά που στο σήμερα αγωνιά να επιβιώσει και δεν μπορεί να σχεδιάσει με ασφάλεια το μέλλον της.

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν φαίνεται να υπάρχει αντιπολίτευση που να αγκαλιάζει πλατιά τις ανησυχίες των νέων εργαζομένων.

Ακόμα και στην περίπτωση που κοινοβουλευτικά ή νέο-εμφανιζόμενα κόμματα διαφωνούν με την απάντηση Μητσοτάκη, δεν μπορούν να παράξουν κάποια διαφορετική, διότι αυτή θα ήταν μια ολική αναίρεση του στρεβλού παραγωγικού μοντέλου της χώρας, πολιτική η οποία θα εναντιώνονταν στα συμφέροντα της ΕΕ και του διεθνούς καταμερισμού εργασίας, πράγμα που όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα δεν έχουν πρόθεση να κάνουν.

Έτσι, ο Μητσοτάκης φαίνεται να είναι ο μόνος που μπορεί να κυβερνήσει, παρόλο που η κυβέρνησή του και ο ίδιος είναι βουτηγμένοι στα σκάνδαλα και εφαρμόζουν ένα ακραία νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα.

Η φοιτητιώσα νεολαία αλλά και οι νέοι εργαζόμενοι δεν έχουν μόνο να αντιπαλέψουν την πιο αντιδραστική κυβέρνηση της μεταπολίτευσης σε συνθήκες ύφεσης των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, αλλά και να σταθούν εμπόδιο σε αυτό το οικονομικό και παραγωγικό μοντέλο, που καθιστά την χώρα ανίκανη να κρατήσει τις νέες γενιές εντός των συνόρων, την οδηγεί συστηματικά στην φτωχοποίηση και την κάνει ευάλωτη στα ξένα συμφέροντα.

Είναι αναγκαίο στον πυρήνα όλων των κοινωνικών και πολιτικών διεκδικήσεων, να βρίσκεται το αίτημα για πλήρη αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας, μέσω της αύξησης των δημοσίων δαπανών, έτσι ώστε αυτές να συμβάλλουν στην αναδιανομή του πλούτου και στην ανάπτυξη υπέρ των εργαζόμενων τάξεων. Μόνο έτσι θα υπάρξει μια πραγματική αλλαγή, την οποία η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας έχει ανάγκη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους