ΣΑΒΒΑΤΟ 23/05/2026. ΩΡΑ ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΗΣ 19:30. Λίγα λόγια από τον συνθέτη της παράστασης Τάσο Καραγιάννη α) Ποιος είναι ο κόσμος της παράστασης; Η μουσική της παράστασης κινείται παράλληλα με τις ανάγκες...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επιθυμία μου ήταν να αποδώσω ηχητικά κάθε συναίσθημα.

Ήθελα να μετουσιώσω αυτό που διδάσκω στα παιδιά στα μαθήματά μου.

Δηλαδή, προσπάθησα σε όλο το έργο, κάθε στίχος να ενωθεί με τον μουσικό ήχο συναισθηματικά, είτε τα λόγια προέρχονται από τον θίασο, είτε τραγουδιούνται από την ομάδα των χορωδών, είτε συνοδεύονται από την ορχήστρα.

Ήθελα ο θεατής να νιώσει ότι βρίσκεται μέσα σε κάθε παράγραφο του έργου.

Να πάρω τον θεατή από το χέρι, να τον βουτήξω στο σκοτάδι όταν το έργο το απαιτεί, και να τον επαναφέρω στο φως όταν το έργο μιλά για την ελπίδα.

Καταλυτικό ρόλο για την παράσταση αποτελούν οι μουσικοί της ορχήστρας που την πλαισιώνουν.

Καταξιωμένοι μουσικοί, συνάδελφοι και φίλοι, έχουν γίνει ένα με το έργο από τη πρώτη πρόβα.

Το αγκάλιασαν και το αγκαλιάζουν, δίνουν το δικό τους ηχόχρωμα, τη δική τους ψυχή, το δικό τους απόσταγμα των προσωπικών και μουσικών τους εμπειριών και ο κάθε ένας χωριστά αφήνει χώρο στον άλλο για να ανθίσει το νόημα του μουσικού έργου και κατ’ επέκταση του θεατρικού έργου.

Δεν γίνεται λοιπόν να μην αναφέρω και να μην ευχαριστήσω ξεχωριστά τον κ. Γιώργο Παπαγεωργίου στο Τσέλο, τον κ. Θάνο Γούτο (υποδιευθυντή του μουσικού σχολείου Πατρών) στην κιθάρα, τον κ. Ανδρέα Μπένο (που τελεί εθελοντικά χρέη υποδιευθυντή στο μουσικό σχολείο Πατρών) στην κιθάρα, τον κ. Σέργιο Σοϊλέ στο ηλεκτρικό μπάσο, τον κ. Πάνο Θωίδη και τον κ. Μάρκο Κατσιγιάννη στα ευρωπαϊκά και παραδοσιακά κρουστά, την κα Κατερίνα Σουρμελή στο φλάουτο, την κα Μαρίνα Τσορτανίδου στο ακορντεόν την κα Μαρία Γούτου (καθηγήτρια στο Μουσικό Βαρθολομιού) και την κα Εύης Γκιώνη στα βιολιά μας, τον κ. Άγγελο Σταθόπουλο στο κλαρίνο την κα Ανδριάνα Τζουβέκα (απόφοιτη του Μουσικού Σχολείου) στο πιάνο.

Δεν γίνεται να μην αναφέρω και να μην ευχαριστήσω την 70μελή ομάδα χορωδών της μικτής χορωδίας Amabile Πατρών που αγκάλιασε από τον Ιανουάριο το έργο και έδωσε το δικό της χρώμα στο έργο.

Πώς να μην αναφέρω χωριστά την 16μελή ομάδα μαθητών της Ελεύθερης έκφρασης του Λυκείου του Μουσικού Σχολείου, που απαρτίζουν μια υπέροχη χορωδιακή ομάδα για την οποία μπορούμε να είμαστε περήφανοι.

Πώς να μην αναφερθώ στα 50 μέλη περίπου μαθητών που απαρτίζουν την παιδική χορωδία που συμμετέχει στο έργο.

Τα παιδιά αυτά μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα κατάφεραν να ανταποκριθούν στις πολύωρες έκτακτες πρόβες και μάλιστα σε μια περίοδο που επίκεινται ενδοσχολικές εξετάσεις και εξετάσεις ξένων γλωσσών.

Πώς να μην αναφερθώ σε συναδέλφους εκπαιδευτικούς όπως ο κ. Σταμάτης Λέκκας, η κα Αλμπένα Πενκόβα και η κα Χρυσάνθη Ιωαννίδου που αντιλήφθηκαν την αξία και τη σημασία του εγχειρήματος και έσπευσαν να βοηθήσουν και να το στηρίξουν.

Καταληκτικά, θέλω να τονίσω ότι η μουσική της μουσικοθεατρικής μας παράστασης είναι αποτέλεσμα πολλών συντελεστών που στόχευσαν στο ίδιο όραμα.

Σκοπός μου, ήταν από την αρχή να δημιουργήσω μια αίσθηση ενέργειας, ενέργεια που αφηγείται, ενέργεια που καυτηριάζει, ενέργεια που σου δημιουργεί ρίγος, ενέργεια που σου δημιουργεί σκέψεις, ενέργεια που σε βουτά στα Τάρταρα και ενέργεια που σε βγάζει στο φως.

Τα χρώματα της παράστασης είναι μια παλέτα από το πολύ λευκό στο πολύ μαύρο, από το γκρι του ψύχους, στο κίτρινο του μίσους, από το κόκκινο του αίματος που χύνεται για ιδανικά, στο μαβί της ξεραμένης πληγής: τραγουδάμε τον στίχο «ο ήλιος (που χαρίζει φως…) πώς φωτίζει την ντροπή» και τ’ άστρα (που χαρίζουν ομορφιά…) πώς φωτίζουν την πληγή (του λαβωμένου που δεν μπορεί να κοιμηθεί). Βουτάμε στο γαλάζιο του ουρανού μας και της θάλασσάς μας, αλλά ζηλεύοντας τα πουλιά που πετάνε λεύτερα… αυτά είναι τα χρώματα της μουσικής του έργου και τα αναδεικνύουμε συνέχεια δημιουργώντας αντιθέσεις και ισορροπίες, αντιπαραθέσεις και εκρήξεις αντίστοιχες των κανονιοβολισμών σε εκείνο τ’ αλωνάκι του Μεσολογγίου.

-------------------- β. Ποιος ο ρόλος της μουσικής στην παράσταση; Υπάρχουν στιγμές που η μουσική λειτουργεί σαν προοίμιο του κειμένου, άλλες που σχολιάζει παράλληλα, άλλες που παίζει ως συμπέρασμα στον θεατρικό λόγο.

Θα έλεγα ότι υπάρχουν σημεία που ο μουσικός ήχος λέει αυτά που δεν θα τολμούσε να γράψει ο Σολωμός με λόγια.

Αυτά που δεν τόλμησα και εγώ να εκφράσω με λόγια στους στίχους μου και έμεινα στα λιγότερο σκληρά λόγια: «φίδι ψυχή, πέτρα καρδιά… γυμνή ψευτιά». Επομένως, ο θεατής θα ακούσει αυτό που λεν τα λόγια, αυτά που λένε οι κινήσεις του χορού, αυτά που δεν τολμάμε να πούμε με λόγια.

Η μουσική ξεκινά σχεδόν κινηματογραφικά και σταδιακά γίνεται πιο σωματική, πιο προσωπική και πολύ θεατρική.

-------------------- γ. Τι θα πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας;  Συναισθήματα… πολλά και αντικρουόμενα  Σκέψεις… πολλές, βαθύτατες, αντικρουόμενες  Ερωτήματα… θα πάει σπίτι και θα αναρωτιέται…, ίσως πάλι και να είναι δακρυσμένος: γιατί αυτή η παραγωγή των 150 ατόμων κάτι ήθελε να πει και το είπε: «πολλές φορές».  Αίσθηση… πληρότητας και κενού… Είμαι σίγουρος ότι κάθε θεατής θα ήθελε κάτι ακόμα, αλλά δεν γινόταν να γεμίσω τα κενά… δεν ήθελα να τα γεμίσω… είναι αυτά με τα οποία παλεύω μέσα μου ως Έλληνας παιδαγωγός, επιστήμονας, καλλιτέχνης, πολίτης, άνθρωπος… Ωστόσο, «Θα ήθελα ο θεατής να φύγει με την αίσθηση ότι άκουσε κάτι οικείο αλλά και ανησυχητικά προσωπικό». Ευχαριστώ όλους εσάς που ακολουθήσατε το υπέροχο ταξίδι των πολύωρων και απαιτητικών προβών.

Ευχαριστούμε όλους εσάς που μας στηρίζετε με το χειροκρότημα, με την παρουσία, με το βλέμμα σας. Αγαπητοί και αγαπημένοι συνεργάτες, χορωδοί, μέλη του θιάσου, ορχήστρα, φίλοι σας ευχαριστώ θερμά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους