Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, μια εξέχουσα μορφή της Αντίστασης, Αγωνιστής της Δημοκρατίας, υπέρμαχος της Ειρήνης, ήταν γιατρός (μαιευτήρας-γυναικολόγος), πολιτικός και αθλητής του στίβου (αναδείχθηκε 10 φορές Βαλκανιονίκης στο άλμα εις μήκος). Την περίοδο της γερμανικής κατοχής, είχε ενεργό συμμετοχή στην αντίσταση.

Μάλιστα, μεσούσης της κατοχής, το 1942, ίδρυσε την «΄Ενωση Ελλήνων Αθλητών», οργανώνοντας αγώνες, τα έσοδα των οποίων δίνονταν, για την ενίσχυση των λαϊκών συσσιτίων.

Στις εκλογές της 29ης Οκτωβρίου 1961, πολιτεύτηκε με το «Πανδημοκρατικό Αγροτικό Μέτωπο Ελλάδος» (ΠΑΜΕ), κόμμα που αποτελούσε συνασπισμό αριστερών δυνάμεων, με επικεφαλής την ΕΔΑ και εξελέγη βουλευτής Πειραιώς.

Την ίδια χρονιά, με δική του πρωτοβουλία, ιδρύθηκε η «Ελληνική Επιτροπή για την Διεθνή ΄Υφεση» και ο ίδιος ξεκίνησε την δραστηριοποίησή του, στο κίνημα της Ευρώπης.

Το 1963, μετείχε στην πορεία Ειρήνης (από τον Μαραθώνα προς την Αθήνα), που οργάνωσε η ανωτέρω Επιτροπή, μια πορεία την οποία διάνυσε ουσιαστικό μόνος, επειδή η αστυνομία την είχε απαγορεύσει, προβαίνοντας και σε συλλήψεις διαδηλωτών. Ο Λαμπράκης, απέφυγε τη σύλληψη, λόγω της βουλευτικής του ιδιότητας, διένυσε όλη την απόσταση κρατώντας ένα πανώ με τα σύμβολα της Ειρήνης (το πανώ αυτό έκανε το γύρο του κόσμου) και όταν πλέον έφτασε στον προορισμό του, έγινε η σύλληψή του.

Δυό χρόνια μετά, στις 22 Μαϊου 1963, ο Λαμπράκης, παρέστη σε εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη, όπου και έκανε ομιλία για την Ειρήνη, η οποία έμελλε να είναι και η τελευταία του.

Μετά το πέρας της εκδήλωσης, διασχίζοντας κεντρικό δρόμο της πόλης, δέχθηκε επίθεση από τους επιβαίνοντες σ΄ένα τρίκυκλο, που κινήθηκε με μεγάλη ταχύτητα προς το μέρος του.

Επρόκειτο για τους ακροδεξιούς Σπύρο Γκοτζαμάνη και Εμμανουήλ Εμμανουηλίδη ο οποίος τον χτύπησε με δύναμη στο κεφάλι, ρίχνοντάς τον κατά γης και τραυματίζοντάς τον σοβαρά.

Οδηγήθηκε στο νοσοκομείο, όπου και εξέπνευσε, στις 27 Μαϊου 1963, σε ηλικία 51 ετών (υπάρχουν μαρτυρίες ότι ούτε στο νοσοκομείο αντιμετωπίστηκε όπως έπρεπε, με τραγικές παραλείψεις και συμπεριφορές που δεν ταίριαζαν στο ιατρικό λειτούργημα). Η είδηση του θανάτου, ενός αταλάντευτου αγωνιστή υπέρ της Δημοκρατίας και της Ειρήνης, ενός ανθρώπου, που πολλαπλά και κατ΄εξακολούθηση είχε δείξει την ευαισθησία και την προσήλωσή του, στην καλυτέρευση της ζωής των ανθρώπων, προκάλεσε διεθνή κατακραυγή και οργή στην κοινή γνώμη, που είδε να σωριάζεται άδοξα, ένας από τους πυλώνες στήριξης των δικαιωμάτων του λαού.

Η κηδεία του, την επομένη του θανάτου του, ήταν πάνδημη.

Συγκεντρώθηκαν περίπου 500.000 άτομα και η κηδεία μετετράπη σε διαδήλωση κατά της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του βασιλιά.

Δημιουργήθηκε οξύτατη πολιτική κρίση.

Οι φυσικοί αυτουργοί, που δεν κατάφεραν, σύμφωνα με το μελετημένο σχέδιο των ηθικών αυτουργών, να διαφύγουν (από μία συγκυρία και όχι γιατί η αστυνομία έπραξε κατά το καθήκον της), οδηγήθηκαν στην Δικαιοσύνη.

Ο εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας και ο τότε νεαρός ανακριτής και μετέπειτα πρόεδρος της Δημοκρατίας Χρήστος Σαρτζετάκης, που είχαν αναλάβει τη δικαστική έρευνα (και οι οποίοι όπως τελικά φάνηκε, δεν είχαν πρόθεση να προσχωρήσουν σε συμφέροντα, αλλοιώνοντας τα στοιχεία), απέδειξαν σχέσεις συνεργασίας θεσμικών παραγόντων, με το παρακράτος.

Μάλιστα ο Χρ. Σαρτζετάκης, απήγγειλε κατηγορητήριο και σε ανώτατους αξιωματούχους της χωροφυλακής.

Στη δίκη που διεξήχθη τον Δεκέμβριο του 1966, καταδικάστηκαν οι δύο φυσικοί αυτουργοί, σε κάθειρξη πολλών ετών, όμως η δικτατορία των συνταγματαρχών, που ανέλαβε με πραξικόπημα τη διοίκηση της χώρας, λίγους μήνες μετά, τους απελευθέρωσε. ΄Ετσι, ακόμα και οι φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας Λαμπράκη, έμειναν ουσία ατιμώρητοι, γεγονός που αποτελεί και την απόδειξη της ιδιαίτερης σχέσης θεσμικών παραγόντων, με παρακρατικούς παράγοντες της άκρας δεξιάς.

Οι πολιτικές εξελίξεις που προέκυψαν από την δολοφονία του Λαμπράκη, υπήρξαν άμεσες.

Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, αναρωτήθηκε «ποιος κυβερνάει αυτό τον τόπο», με το ερώτημά του, να μην αφήνει αμφιβολίες, για ουσιαστική ακυβερνησία και ανικανότητα της κυβέρνησης, να ελέγξει τους παρακρατικούς μηχανισμούς.

Μετά απ΄αυτό, τον Ιούνιο του 1963, ο Καραμανλής, εγκατέλειψε την ενεργό πολιτική και μετέβη στο Παρίσι.

Ο θάνατος του Λαμπράκη, επέφερε και την άμεση ίδρυση, με συμμετοχή χιλιάδων νέων, της πολιτικής οργάνωσης «Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη» (πρώτος γραμματέας της, ο Μίκης Θεοδωράκης).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους