Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Την Κυριακή δεν κρίνεται απλώς η κατανομή εδρών. Κρίνεται η ποιότητα της δημοκρατικής μας αυτοσυνειδησίας.

Σε περιόδους κόπωσης, θυμού και δικαιολογημένης απογοήτευσης, η ιστορία μας διδάσκει ότι ο λαϊκισμός εμφανίζεται πάντοτε με το προσωπείο της λύτρωσης.

Ο λαϊκισμός υπόσχεται απλές απαντήσεις σε σύνθετα προβλήματα, μετατρέπει την οργή σε πολιτικό προϊόν και παρουσιάζει τη θεσμική σοβαρότητα ως αδυναμία.

Όμως οι κοινωνίες δεν προοδεύουν όταν παραδίδουν την ψήφο τους σε όσους εμπορεύονται την αγανάκτηση.

Οι κοινωνίες προοδεύουν όταν μετατρέπουν την αγανάκτηση σε ευθύνη, κρίση και συμμετοχή.

Η ψήφος δεν είναι διαμαρτυρία χωρίς συνέπειες.

Είναι πράξη εξουσιοδότησης.

Και όπως μας υπενθυμίζει η πολιτική ιστορία, οι θεσμοί δεν καταρρέουν πάντοτε με θόρυβο αλλά συχνά φθείρονται αθόρυβα, όταν οι πολίτες αρχίζουν να θεωρούν τη δημαγωγία, αντισυστημικότητα, την απλούστευση ειλικρίνεια και την πολιτική αμετροέπεια τόλμη.

Δεν πρέπει, λοιπόν, να χαθεί ούτε μία ψήφος σε δυνάμεις που επενδύουν στον φόβο, στην πόλωση και στον εύκολο θυμό.

Αλλά εξίσου προβληματική είναι και η πολιτική εκείνη που, μπροστά στα δύσκολα, επιλέγει τη βολική σιωπή.

Διότι η δημοκρατία δεν απειλείται μόνο από όσους φωνασκούν ανεύθυνα.

Φθείρεται και από όσους σιωπούν υπολογιστικά.

Οι δυνάμεις που αρνούνται να λάβουν καθαρή θέση στα κρίσιμα ζητήματα, όχι επειδή δεν γνωρίζουν, αλλά επειδή φοβούνται μήπως δυσαρεστήσουν μέρος του ακροατηρίου τους, δεν επιδεικνύουν μετριοπάθεια αλλά επιδεικνύουν πολιτική υπεκφυγή.

Η ουδετερότητα απέναντι στα ουσιώδη δεν είναι σοφία.

Είναι, συχνά, η πιο εκλεπτυσμένη μορφή καιροσκοπισμού.

Η πολιτική, στην ανώτερη εκδοχή της, απαιτεί θάρρος κρίσης.

Δεν μπορεί να είναι διαρκής άσκηση ισορροπιών, ούτε τέχνη του να μη δυσαρεστείται κανείς.

Όποιος ζητά την ψήφο των πολιτών οφείλει να τους λέει όχι μόνο αυτά που θέλουν να ακούσουν, αλλά και αυτά που πρέπει να ειπωθούν.

Διότι η ευθύνη προηγείται της δημοφιλίας και η αλήθεια προηγείται της εκλογικής άνεσης.

Η σιωπή στα μεγάλα διλήμματα δεν είναι ουδέτερη στάση.

Είναι επιλογή.

Και πολλές φορές, στην πολιτική ιστορία, η αδράνεια των μετριοπαθών υπήρξε το ευνοϊκότερο έδαφος για την επέλαση των ακραίων.

Η δημοκρατία χρειάζεται αυστηρή κριτική, όχι τυφλή άρνηση.

Χρειάζεται αλλαγή, όχι αποδόμηση.

Χρειάζεται ανανέωση, όχι πολιτικό τυχοδιωκτισμό.

Από την Αθήνα του Θουκυδίδη μέχρι τη σύγχρονη ευρωπαϊκή εμπειρία, ένα παραμένει σταθερό: Οταν οι πολίτες παραιτούνται από τη δύσκολη ευθύνη της ορθής επιλογής, τότε το κενό το καταλαμβάνουν όσοι μιλούν πιο δυνατά, όχι όσοι σκέφτονται πιο σοβαρά και όσοι αποφεύγουν να πάρουν θέση, όχι όσοι έχουν το θάρρος να αναλάβουν κόστος.

Γι’ αυτό, την Κυριακή, η ψήφος πρέπει να είναι πράξη νηφαλιότητας και δημοκρατικής ωριμότητας.

Όχι ψήφος θυμού.

Όχι ψήφος εντυπώσεων.

Όχι ψήφος σε όσους υπόσχονται τα πάντα επειδή δεν έχουν σκοπό να οικοδομήσουν τίποτα.

Αλλά ούτε και ψήφος σε όσους κρύβουν την απουσία θέσης πίσω από την επίφαση της σύνεσης.

Η πολιτική σοφία αρχίζει από μια απλή αλήθεια.

Τα δύσκολα προβλήματα δεν λύνονται με εύκολες κραυγές, αλλά ούτε και με βολικές σιωπές.

Και η δημοκρατία προστατεύεται όχι μόνο από τους θεσμούς της, αλλά κυρίως από την ποιότητα, τη μνήμη και το θάρρος της ψήφου των πολιτών της. Καλή ψήφο σε όλους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους