Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ «ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ» ΣΥΜΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΟΤΗΤΑΣ Τα τελευταία χρόνια έχει παγιωθεί η αίσθηση ότι στο Χόλιγουντ υπάρχουν άγραφοι κανόνες για την απονομή σημαντικών βραβείων, όπως τα Όσκαρ. Ένας από...
Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ «ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ» ΣΥΜΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΟΤΗΤΑΣ Τα τελευταία χρόνια έχει παγιωθεί η αίσθηση ότι στο Χόλιγουντ υπάρχουν άγραφοι κανόνες για την απονομή σημαντικών βραβείων, όπως τα Όσκαρ.
Ένας από αυτούς φαίνεται να σχετίζεται με την υποχρεωτική παρουσία συγκεκριμένων κοινωνικών, φυλετικών ή εθνοτικών ομάδων στις παραγωγές, μέσα από ένα σύστημα ποσοστώσεων που παρουσιάζεται ως προώθηση της διαφορετικότητας και της εκπροσώπησης.
Ίσως μια τέτοια προσέγγιση να μπορούσε να θεωρηθεί λογική σε έργα επιστημονικής φαντασίας ή σε ιστορίες που εκτυλίσσονται σε ένα φανταστικό ή μελλοντικό περιβάλλον.
Όταν όμως εφαρμόζεται αδιάκριτα σε ιστορικές ταινίες ή σε αφηγήσεις που βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα και πολιτισμικά συμφραζόμενα άλλων εποχών, τότε συχνά οδηγεί σε παραμόρφωση της ιστορικής πραγματικότητας και αλλοίωση της πολιτισμικής ταυτότητας λαών, κοινωνιών και εποχών.
Εδώ ακριβώς, κατά την άποψη πολλών επικριτών της, αποκαλύπτεται και ο βαθύτερος ρόλος της λεγόμενης woke κουλτούρας.
Στο όνομα μιας υποτιθέμενης συμπεριληπτικότητας, επιχειρεί να εξαλείψει ιδιαιτερότητες, παραδόσεις και ιστορικές αλήθειες, δημιουργώντας τελικά μια τεχνητή ομοιομορφία.
Η διαδικασία αυτή προβάλλεται ως ηθικά ανώτερη, μέσα από ιδεολογικά σχήματα που παρουσιάζονται ως αδιαμφισβήτητα και πέρα από κάθε κριτική.
Πολλοί θεωρούν ότι πρόκειται για μια μορφή «ήπιου» ή βελούδινου αυταρχισμού, ο οποίος δεν επιβάλλεται με ωμή βία, αλλά μέσω κοινωνικής πίεσης, πολιτισμικής επιρροής και ηθικής στοχοποίησης όσων διαφωνούν.
Και ίσως γι’ αυτό να είναι πιο αποτελεσματικός και πιο επικίνδυνος από παλαιότερες μορφες καταναγκασμού που βασίζονταν αποκλειστικά στη δύναμη και τον φόβο.
Σε τέτοιες σκέψεις έρχεται συχνά στον νου η προειδοποίηση του 1984 του George Orwell: «Όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει και το μέλλον». Σύμφωνα με τα παραπάνω και με αφορμή την πρόσφατη ταινία ΟΔΥΣΣΕΙΑ ιδιοφυέστατη Ομηρική συνέχεια της ΙΛΙΑΔΑΣ, και εφόσον είμαστε τόσο φιλελεύθερη κοινωνία παραθέτω δυο φωτογραφίες από τα έπη που κυκλοφορουν εθρέως στο διαδίκτυο, και τα συμπεράσματα δικά σας.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους