Θυμός και θλίψη... Δύο συναισθήματα σε δύσκολους καιρούς, σε μια ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε όλοι μας, σε επίπεδο αξιών,ταξικών διακρίσεων, επίπεδο ζωής,πολιτικών,συνδικαλιστικών,εργασιακών...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με την θηλεια της ακρίβειας να μας πνίγει, την κερδοσκοπία ασυδωτη, τον δήθεν πατριωτισμό των φασιστών, των υμνητών των εξοπλιστικών προγραμμάτων για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ, την διάλυση της Παιδείας,της Υγείας.

Των σκανδάλων και του ατιμώρητου παράνομου πλουτισμού των εξαπτερυγων και υποστηρικτών της εξουσίας.

Συμπορεύτηκα κάποια στιγμή με ανθρώπους της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς χωρίς να είμαι ενταγμένος σε αυτήν.

Στήριξα ακόμα και δια της παρουσίας μου την επιβολή απαράδεκτων πολιτικών οι οποίες ουδεμία σχέση έχουν με την Αριστερά.

Την έφαγα την φόλα,έχασα τα ταξικά γυαλιά μου.

Ο άνθρωπος πρέπει να βρίσκει την δύναμη, να ξεπερνά τον εγωισμό του, να κάνει την αυτοκριτική του, να στέκεται ξανά όρθιος, να παλεύει για τα δίκια της τάξης του.

Για αυτό θυμώνω και θλίβομαι με αρκετούς συναγωνιστές... Που δέχονται την μοίρα τους, που συμβιβάζονται για άλλη μια φορά, που δίνουν την δύναμη με αυτόν τον τρόπο στους περιφερόμενους φωστήρες,τους αυτοκλητους Μεσσίες,τα τοτέμ του σωλήνα να διαλύουν την ιστορία ενός χώρου που παρ'ολες τις ιδεολογικές διαφωνίες που έχουμε είχαν κοινωνικούς αγώνες,θυσίες,διωγμούς,εξοριες.

Θλίβομαι με όσους συντάσσονται με τον Μεσσία της Μπαρτσελόνα.

Θυμώνω με αυτούς που παραιτούνται, που γυρίζουν την πλάτη στην ίδια την ιστορία τους.

Υπάρχει ο άλλος δρόμος, η συμπόρευση με το ΚΚΕ, βάζοντας στην άκρη εγωιστικές και προσωπικές πικρίες κι αντιλήψεις, βάζοντας ψηλά ξανά και ξανά την δικαίωση των αγώνων της τάξης μας! Δεν έχουμε ανάγκη ούτε από φράξιες, ούτε από Μεσσίες... Από ταξική συνέπεια έχουμε ανάγκη. Κι από κοινό στόχο και δράση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους