Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πάνε 46 χρόνια που την πρωτοείδα και ντράπηκα να πω του φίλου μου, που πήγαμε παρέα και παρακολουθούσε μαγνητισμένος, να φύγουμε στη μέση… Κάτι που δεν μου είχε συμβεί με άλλη ταινία.

Και, τότε, πήγαινα κινηματογράφο τουλάχιστον 4 φορές τη βδομάδα! Μερικά χρόνια αργότερα, που προβλήθηκε στην τηλεόραση, ο άντρας μου την έβλεπε με θρησκευτική ευλάβεια κι εγώ πήρα ένα βιβλίο και πήγα σε άλλο δωμάτιο.

Ξαναπροβλήθηκε στην τηλεόραση και υπέκυψα στην επιμονή του άντρα μου και στη μακροσκελή ανάλυσή του.

Πόσες φορές την είδα από τότε; Ουουου!!!! Και πριν 46 χρόνια, σαν σήμερα το 1980, το υπέροχο All That Jazz, του Bob Fosse, κερδίζει τον Χρυσό Φοίνικα, στο Φεστιβάλ των Καννών! Το CineDogs έγραψε γι’ αυτό το ντελιριακό χείμαρρο, που κινείται μεν στα χνάρια του Otto e Mezzo, του Φεντερίκο Φελίνι, αλλά διαθέτει μία sui generis θλιμμένη αλλοφροσύνη: «Μια ταινία που κυλιέται με μανία σε σανίδια και σεντόνια και είχε αναγκάσει μέχρι και τον Στάνλεϊ Κούμπρικ να μονολογήσει "είναι μάλλον η καλύτερη ταινία που έχω δει στη ζωή μου." Όλο αυτό το πάθος.

Οι εμμονές, το μεγαλείο, οι μικρότητες, η χλιδή, η απογοήτευση, τα λάθη και οι θρίαμβοι.

Με μεγαλύτερη ανταμοιβή την απαλλαγή από την αναγκαιότητα μίας χειροπιαστής ανταμοιβής.

Όλα για το ζουμερό και ξέχειλο τίποτα, που σπανίως έχει υπάρξει πιο περιεκτικό. Όλη. Αυτή. Η Τζαζ.» Από παλαιότερο αφιέρωμα του αγαπημένου Cinedogs. https://cinedogs.gr/reviews/all-that-jazz/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους