«Δεν το ονοματίζω τούτο το χαρτί διαθήκη για το λόγο ότι δεν έχω τίποτα να διαθέσω. Ό,τι βιος είχα, το έχω δώσει στο Κόμμα, στο ΚΚΕ, με τα γνωστά σύμβολά του, τη μαρξιστική - λενινιστική ιδεολογία...
«Δεν το ονοματίζω τούτο το χαρτί διαθήκη για το λόγο ότι δεν έχω τίποτα να διαθέσω.
Ό,τι βιος είχα, το έχω δώσει στο Κόμμα, στο ΚΚΕ, με τα γνωστά σύμβολά του, τη μαρξιστική - λενινιστική ιδεολογία του, το πρόγραμμά του και τις αρχές του.
Πολιτικά δεν έχω επίσης τίποτα να αφήσω.
Ό,τι είχα, το έδωσα με τη συγκεκριμένη δράση μου.
Να αφήσω πολιτικές ορμήνιες δεν το θεωρώ σοβαρό.
Θέλω να επιστρέψω και να ταφώ στον τόπο που γεννήθηκα, στο Παλιοζογλόπι, και συγκεκριμένα στον Αηλιά για να ’χω αγνάντιο.
Ο τάφος να είναι απλός, μόνο να φραχτεί για να μη με ξεχώσουν τα αγρίμια.
Δεν θέλω λόγους και στεφάνια.
Αυτά να εκφραστούν με βοήθεια στο Κόμμα.
Γεια σας». Του Χαρίλαου Φλωράκη είναι το σημείωμα.
Το παρέδωσε στην Αλέκα Παπαρήγα, τον Σεπτέμβριο του 1994, σχεδόν δέκα χρόνια πριν να πεθάνει, σαν σήμερα το 2005 Και ναι! Αν κάποιος μου έλεγε, τα χρόνια εκείνα, πως θα ερχόταν στιγμή που θα μας έλειπε από την Βουλή ο Φλωράκης θα τον έλεγα τρελλό. Αλλά ναι! Στο σημερινό «ευαγές ίδρυμα» μου λείπει η φωνή του.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους