Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λόγω επαγγέλματος— κάθισα και παρακολούθησα ολόκληρη την ανακοίνωση του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού, της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία», χθες από το Ολύμπιον.

Το κόμμα είναι, καθαρά, λαϊκίστικο.

Είναι όμως και άκρως ελκυστικό προς τον πολίτη.

Κι αυτά τα δύο δεν αναιρούν το ένα το άλλο· συνυπάρχουν — κι ακριβώς εκεί κρύβεται ο κίνδυνος.

Το κυριότερο, πάντως, δεν ήταν η ομιλία.

Ήταν τα σχόλια κάτω από τα feeds και οι αντιδράσεις των τρολ των κομματικών στρατών.

Κι εκεί φάνηκε αμέσως ποιο όπλο διάλεξαν οι δεύτεροι: τη διακωμώδηση.

Σαρκασμός, ατάκες, memes, βιντεάκια τύπου "Ομάδας Αλήθειας" χλευασμός του προσώπου αλλά και όσων την πλαισιώνουν, και του εγχειρήματος.

Όχι αντίλογος. Κοροϊδία.

Η πρώτη μου συμβουλή: όσοι βουλευτές από άλλα κόμματα εκλέγονται σε περιφέρειες όπου το κόμμα της Καρυστιανού θα βγάλει έδρα, πρέπει ήδη να ανησυχούν.

Όχι μετά τις εκλογές.

Από τώρα.

Και η δεύτερη, η πιο ουσιαστική: όποιος πιστεύει ότι η Καρυστιανού θα αντιμετωπιστεί με τη διακωμώδηση, κάνει το μεγαλύτερο λάθος της σύγχρονης πολιτικής επικοινωνίας — έτσι όπως την έχει διαμορφώσει η σχολή Trump.

Κι εξηγώ.

Όταν ένα κόμμα απευθύνεται στο συναίσθημα και την ταυτότητα, δεν ζητάει από τον πολίτη να συμφωνήσει με ένα πρόγραμμα· του ζητάει να ανήκει κάπου.

Ο ψηφοφόρος δεν ζυγίζει θέσεις μία προς μία — δένεται με ένα «εμείς». Κι όταν χλευάζεις αυτό το «εμείς», ο άλλος δεν νιώθει ότι του δείχνεις πόσο αφελής είναι· νιώθει ότι κοροϊδεύεις τον πόνο του, την αγανάκτησή του, την ίδια του την επιλογή να σταθεί κάπου.

Η διακωμώδηση δεν αποδομεί την ταυτότητα — τη χαλυβδώνει.

Ο χλευασμένος δεν αλλάζει γνώμη· κλείνεται, δένεται πιο σφιχτά με τους δικούς του και διαβάζει την κοροϊδία ως επιβεβαίωση: «κάτι σωστό κάνουμε, αφού τους ενοχλούμε τόσο». Έτσι κάθε ατάκα κι κάθε βιντεάκι γυρίζει μπούμερανγκ — αντί να συρρικνώνει το κίνημα, του χαρίζει θύματα, ταυτότητα και λόγο ύπαρξης. Και στο τέλος κερδίζει διπλά: εκείνο δείχνει αυθεντικό, κι όσοι το κοροϊδεύουν δείχνουν αλαζόνες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους