Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ «ΑΠΟΛΙΤΙΚ»; ;«Η υπακοή στον νόμο δεν είναι πάντα αρετή.

Η δικαιοσύνη είναι.»Henry David ThoreauΤι είναι άραγε «απολιτίκ» και τι «πολιτίκ» στη χώρα μας; Και τελικά… ποιος αποφασίζει ποιος «παίζει» και ποιος μένει εκτός του πολιτικού σκηνικού;Ίσως το πρόβλημα αρχίζει από το ότι μάθαμε να θεωρούμε την πολιτική μόνο κόμματα, εκλογές, συνθήματα και τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις.Όμως, αν σταθούμε στα μεγάλα κείμενα της ανθρώπινης σκέψης — από την Πολιτεία του Πλάτωνα και το Κοινωνικό Συμβόλαιο του Ρουσσώ μέχρι Τα Δίκαια του Ανθρώπου και τον Επιτάφιο του Περικλή — θα δούμε κάτι βαθύτερο:Η πολιτική δεν ήταν ποτέ μόνο εξουσία.

Ήταν τρόπος ύπαρξης μέσα στον κοινό κόσμο.

Πολιτική πράξη είναι να νοιάζεσαι για το πώς ζει ο άλλος.

Να υπερασπίζεσαι την αξιοπρέπεια.

Να συμμετέχεις.

Να αμφισβητείς.

Να διαφωνείς χωρίς να αποανθρωποποιείς.

Να αναλαμβάνεις ευθύνη απέναντι στην πόλη, στον άνθρωπο, στο μέλλον.

Και φυσικά όλα αυτά όχι μόνο στα λόγια αλλά και στις πράξεις.

Να συμβαδίζουν η σκέψη, ο λόγος και η πράξη χωρίς αστερίσκους και εξαιρέσεις.

Και πολιτικός λόγος δεν είναι μόνο ο κομματικός λόγος.

Ούτε είναι οι ύβρεις, η απαξίωση του απέναντι, η κραυγή εντυπωσιασμού και η ευκολία της προσβολής.

Πολιτικός λόγος είναι ο σεβασμός ακόμη και μέσα στη διαφωνία.

Η ένλογη επιχειρηματολογία.

Η ικανότητα να συγκρούεσαι με ιδέες χωρίς να συντρίβεις ανθρώπους.

Γιατί η πολιτική έκφραση και η πολιτική πράξη φανερώνουν τελικά όχι την ένταση της φωνής μας αλλά το μέγεθος της παιδείας μας.

Και ίσως εκεί αρχίζει η μεγαλύτερη κρίση της πολιτικής: όταν ο λόγος παύει να ανήκει στους ανθρώπους και μετατρέπεται σε ξύλινη γλώσσα, συνθήματα και θεατρικές συγκρούσεις για χειροκρότημα.Λόγια μεγάλα.Υποσχέσεις ατελείωτες.«Θα».«Θα πράξουμε».«Θα αλλάξουμε».Χωρίς όμως σχεδόν ποτέ να ακούγεται το πιο δύσκολο: πώς, με ποιους, σε πόσο χρόνο, με ποιο κόστος και ποιος θα αναλάβει πραγματικά την ευθύνη και το πιο σημαντικό . Εάν δεν πάνε έτσι… θα πει mea culpa; Και μέσα σε όλο αυτό, ένα πολιτικό σύστημα που συχνά ζητά θυσίες από την κοινωνία χωρίς να αγγίζει τα δικά του προνόμια.

Και μετά χειροκροτούν το λαό για τις θυσίες που οι ίδιοι δεν κάνανε Μιλούν για ισότητα ενώ ζουν μέσα σε διαχωρισμούς.

Μιλούν για κοινωνική δικαιοσύνη ενώ απομακρύνονται όλο και περισσότερο από την καθημερινότητα του ανθρώπου που αγωνιά να ζήσει.

Και την ίδια στιγμή, εκεί όπου θα έπρεπε να γεννιούνται ιδέες, σχέδιο και σύνθεση, βλέπουμε συχνά ύβρεις, κραυγές, απειλές και έναν ανούσιο ανταγωνισμό εντυπώσεων.Η παιδεία.Η υγεία.Τα κοινωνικά αγαθά.Λέξεις μεγάλες και ιερές.Κι όμως πολλές φορές παραδίδονται αργά, σχεδόν αθόρυβα, σε λογικές αγοράς, συμφερόντων και ιδιωτικής ισχύος, ενώ η κοινωνία μαθαίνει να θεωρεί φυσιολογικό αυτό που κάποτε θα την εξόργιζε.

Γι’ αυτό ίσως ο όρος «απολίτικος» χρησιμοποιείται τόσο επιπόλαια. «Απολιτίκ», τελικά, ίσως δεν είναι εκείνος που αμφισβητεί τα κόμματα.

Που δεν θέλει να γίνει οπαδός, του συστήματος . Αλλά ο θεσιθήρας που αλλάζει κομματική ταυτότητα πιο συχνά κι από γραβάτα προεκλογικής περιόδου, βαφτίζοντας κάθε μετακίνηση “διαφωνία συνείδησης”, ενώ στην πραγματικότητα προσπαθεί απλώς να διασώσει την καρέκλα και τα προνόμιά της.

Όπως πολιτικό ον δεν είναι εκείνος που φωνάζει το σωστό σύνθημα.

Ούτε εκείνος που έχει απάντηση για όλα.

Πολιτικό ον είναι εκείνος που βάζει πάνω από το Εγώ και το χρώμα του κόμματός του το σύνολο της κοινωνίας.

Που υπηρετεί το κοινό συμφέρον χωρίς να ζητά ειδικά προνόμια για τον εαυτό του και τους «δικούς» του.Που κατανοεί πως η θέση ευθύνης δεν τον καθιστά ανώτερο άνθρωπο αλλά περισσότερο υπόλογο απέναντι στο σύνολο.

Όταν αμφισβητεί ακόμη και εκείνους που θεωρεί «δικούς του». Όταν δεν χειροκροτεί μηχανικά.

Όταν δεν υπακούει τυφλά σε μια εξουσία που απομακρύνεται από την κοινωνία και το ίδιο το κοινωνικό συμβόλαιο που υποτίθεται ότι υπηρετεί.

Όταν δεν δέχεται κάθε τι που η ηγεσία του σερβίρει ως θέσφατο .Γιατί υπάρχουν στιγμές στην ιστορία όπου η σιωπηλή αποδοχή γίνεται συνενοχή.

Και τότε η πολιτική ανυπακοή δεν είναι διάλυση της δημοκρατίας αλλά προσπάθεια να της θυμίσουμε το αρχικό της νόημα: ότι η εξουσία υπάρχει για να υπηρετεί την κοινωνία και όχι η κοινωνία την εξουσία.

Γιατί η πραγματική πολιτική παιδεία αρχίζει τη στιγμή που σταματάμε να υπερασπιζόμαστε «τους δικούς μας» και αρχίζουμε να υπερασπιζόμαστε αρχές.Και ίσως τότε να καταλάβουμε πως η πολιτική, στην πιο καθαρή της μορφή, δεν είναι επάγγελμα.Δεν είναι στρατόπεδο.Δεν είναι ταμπέλα.Είναι ευθύνη συνύπαρξης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους