Πόσο πολιτικό θράσος χρειάζεται για να ζητά ξανά ψήφο ο άνθρωπος που το όνομά του θα ακολουθεί για πάντα τη λέξη «Μάτι»; Πόση αλαζονεία απαιτείται για να στήνονται σήμερα σκηνές επιστροφής, μουσικές...

Πλήρες Κείμενο:

Πόσο πολιτικό θράσος χρειάζεται για να ζητά ξανά ψήφο ο άνθρωπος που το όνομά του θα ακολουθεί για πάντα τη λέξη «Μάτι»; Πόση αλαζονεία απαιτείται για να στήνονται σήμερα σκηνές επιστροφής, μουσικές, φώτα και αφηγήματα «νέας αρχής», όταν το καλοκαίρι του 2018 άνθρωποι καίγονταν ζωντανοί λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα και το κράτος στεκόταν μπροστά στην εθνική τραγωδία σαν παραλυμένο; Αυτό δεν ήταν απλώς αποτυχία κύριε Τσίπρα.

Ήταν πολιτική και ηθική κατάρρευση μπροστά στα μάτια ολόκληρης της χώρας. Το Μάτι δεν γράφτηκε στη συλλογική συνείδηση μόνο από τη φωτιά.

Γράφτηκε από την εικόνα της εξουσίας εκείνο το βράδυ.

Από το παγωμένο βλέμμα, από τη σχεδόν κυνική αποσύνδεση από την πραγματικότητα, από εκείνη τη δημόσια παράσταση άρνησης ενώ υπήρχαν ήδη νεκροί.

Άνθρωποι εγκλωβισμένοι μέσα σε αυτοκίνητα.

Οικογένειες καμένες αγκαλιά.

Παιδιά νεκρά.

Άνθρωποι να πέφτουν από γκρεμούς για να σωθούν.

Και στο κέντρο αυτής της εθνικής φρίκης, ένας πρωθυπουργός που σήμερα επιχειρεί να ξανασυστηθεί σαν φορέας «προοδευτικής επανεκκίνησης». Καμία πολιτική επικοινωνία δεν μπορεί να σβήσει αυτή την εικόνα.

Καμία μουσική υπόκρουση.

Καμία νέα πλατφόρμα.

Καμία σκηνοθετημένη συγκίνηση στο Θησείο.

Γιατί το Μάτι δεν ήταν μια δύσκολη στιγμή διακυβέρνησης.

Ήταν η στιγμή που κατέρρευσε ο μύθος περί ηθικής ανωτερότητας της συγκεκριμένης εξουσίας.

Εκεί κάηκε οριστικά η εικόνα του «διαφορετικού». Και από τις στάχτες εκείνης της νύχτας δεν γεννήθηκε καμία αυτοκριτική, γεννήθηκε μόνο η αλαζονική πεποίθηση ότι ο χρόνος αρκεί για να ξεπλύνει τα πάντα.

Αυτό προκαλεί σήμερα οργή.

Όχι η επιστροφή ενός πρώην πρωθυπουργού, αλλά η απαίτηση να ξεχαστούν οι νεκροί σαν να επρόκειτο για κακή δημοσκοπική περίοδο.

Σαν οι 104 άνθρωποι να αποτελούν λεπτομέρεια μέσα στη μεγάλη αφήγηση του πολιτικού reboot.

Σαν η ελληνική κοινωνία να οφείλει απλώς να προχωρήσει παρακάτω επειδή άλλαξε το λογότυπο, η σκηνοθεσία και το αφήγημα.

Πρόκειται για πολιτική ύβρη Αλέξη Τσίπρα.

Και το πιο κυνικό σου στοιχείο; Η βεβαιότητα ότι αυτό θα λειτουργήσει.

Η βεβαιότητα ότι μια χώρα με τόσο βαθιά τραύματα μπορεί εύκολα να παρασυρθεί ξανά από εικόνες, slogans και επιμελημένη συγκίνηση.

Σαν το Μάτι να μην υπήρξε ποτέ εθνική τραγωδία αλλά απλό επικοινωνιακό βάρος που περίμενε αρκετά χρόνια στο συρτάρι μέχρι να έρθει η ώρα της επαναχρησιμοποίησης του ίδιου πολιτικού προσώπου. Στο Μάτι δεν κάηκαν μόνο 104 άνθρωποι.

Κάηκε οριστικά το δικαίωμα αυτού του ανθρώπου να επιστρέφει σήμερα και να παριστάνει τον φορέα μιας νέας ηθικής και πολιτικής αρχής για τη χώρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους