Ικτίνος: Πείτε μου κάτι. Πότε ακριβώς μια δημοκρατία αρχίζει να μοιάζει με λόμπι ξενοδοχείου; Καλλικράτης: Όταν ο πολίτης μετατρέπεται σε πελάτη και η πόλη σε υπηρεσία premium εμπειρίας. Φειδίας...

Πλήρες Κείμενο:

Ικτίνος: Πείτε μου κάτι. Πότε ακριβώς μια δημοκρατία αρχίζει να μοιάζει με λόμπι ξενοδοχείου; Καλλικράτης: Όταν ο πολίτης μετατρέπεται σε πελάτη και η πόλη σε υπηρεσία premium εμπειρίας. Φειδίας: Όταν η εξουσία σταματά να χτίζει τόπους και αρχίζει να κατασκευάζει εικόνες για drones. Ικτίνος: Κοιτάξτε τον πύργο.

Δεν υψώνεται μόνο πάνω από τη θάλασσα.

Υψώνεται πάνω από μια ολόκληρη κοινωνία που εκπαιδεύτηκε να θεωρεί φυσικό πως άλλοι θα ζουν στον ουρανό κι άλλοι θα τους κοιτούν από κάτω. Καλλικράτης: Αυτό είναι το νέο πολίτευμα. Φειδίας: Ποιο; Καλλικράτης: Η κάθετη δημοκρατία.

Όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις τόσο λιγότερο ακούς τους ανθρώπους. Ικτίνος: Κι όμως θα βρεθούν χιλιάδες να χειροκροτήσουν.

Θα μιλούν για «ανάπτυξη», για «νέα εποχή», για «εθνική αυτοπεποίθηση». Φειδίας: Επειδή ο κόσμος πια δεν ζητά δικαιοσύνη.

Ζητά να φωτογραφηθεί δίπλα στη χλιδή έστω για λίγα δευτερόλεπτα. Καλλικράτης: Το κατάλαβαν νωρίς αυτό οι ισχυροί.

Γι’ αυτό δεν κυβερνούν πλέον με φόβο αλλά με φαντασίωση. Ικτίνος: Και με θέα. Φειδίας: Το πιο παράξενο είναι ότι αυτός ο πύργος χτίστηκε σε μια χώρα που δεν μπορεί να στεγάσει τους νέους της. Καλλικράτης: Μα ακριβώς γι’ αυτό χτίστηκε.

Οι εποχές της ανισότητας λατρεύουν τους ουρανοξύστες.

Είναι η αρχιτεκτονική μορφή της κοινωνικής απόστασης. Ικτίνος: Κάποτε η πόλη χτιζόταν γύρω από την αγορά για να συναντιούνται οι άνθρωποι.

Τώρα χτίζεται γύρω από gated κοινότητες για να αποφεύγονται. Φειδίας: Πρόσεξες πως μιλούν πλέον για την Αθήνα; Σαν να είναι brand. Καλλικράτης: Γιατί η χώρα έπαψε να πιστεύει πως έχει ιστορία και άρχισε να πιστεύει πως έχει positioning. Ικτίνος: Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Φειδίας: Τι είναι; Ικτίνος: Ότι σε λίγο θα πείσουν και τους φτωχούς να υπερασπίζονται τους πύργους των πλουσίων σαν εθνικό επίτευγμα. Καλλικράτης: Το έχουν ήδη πετύχει.

Αυτή είναι η μεγάλη ιδιοφυΐα της εποχής.

Να κάνει τον αποκλεισμένο να αισθάνεται μέτοχος σε κάτι που δεν θα αγγίξει ποτέ. Φειδίας: Δηλαδή λες πως αυτός ο πύργος είναι πολιτική πράξη; Ικτίνος: Όχι.

Είναι κάτι βαθύτερο.

Είναι παιδαγωγική πράξη.

Μαθαίνει στους ανθρώπους ποια είναι η θέση τους μέσα στον χώρο. Καλλικράτης: Οι λίγοι ψηλά.

Οι πολλοί χαμηλά. Φειδίας: Και η Ακρόπολη ανάμεσα σαν τουριστικό φόντο. Ικτίνος: Αυτό ακριβώς είναι το πιο βίαιο.

Δεν γκρέμισαν τον Παρθενώνα.

Τον κράτησαν όρθιο για να διαφημίζει το καινούριο καθεστώς. Καλλικράτης: Όπως οι αυτοκρατορίες κρατούσαν τα αγάλματα των ηττημένων λαών για διακόσμηση. Φειδίας: Άρα τελικά η χώρα δεν έγινε Ντουμπάι. Ικτίνος: Όχι.

Έγινε κάτι πιο θλιβερό. Καλλικράτης: Τι; Ικτίνος: Μια επαρχία που φαντάζεται τον εαυτό της αυτοκρατορία επειδή απέκτησε ουρανοξύστη. Φειδίας: Και τι απέγινε η ιδέα της πόλης; Ικτίνος: Πουλήθηκε με θέα θάλασσα και concierge. Καλλικράτης: Ξέρεις τι φοβάμαι περισσότερο; Φειδίας: Τι; Καλλικράτης: Πως σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει ούτε μία πολιτική δύναμη που να μπορεί καν να φανταστεί άλλη μορφή ζωής πέρα από αυτή. Ικτίνος: Γιατί όλες θα μιλούν την ίδια γλώσσα. Φειδίας: Τη γλώσσα της αγοράς. Ικτίνος: Όχι.

Κάτι χειρότερο. Καλλικράτης: Τι μπορεί να είναι χειρότερο; Ικτίνος: Η γλώσσα της υποταγής που νομίζει ότι είναι εκσυγχρονισμός. Φειδίας: Και τότε; Ικτίνος: Τότε οι άνθρωποι θα περπατούν μέσα στην ίδια τους την πόλη σαν προσωπικό εξυπηρέτησης ενός τόπου που δεν τους ανήκει πια. Καλλικράτης: Κι ο Παρθενώνας; Ικτίνος: Θα φωτίζεται κάθε βράδυ για να θυμίζει στους τουρίστες ότι κάποτε εδώ γεννήθηκε η δημοκρατία. Φειδίας: Ενώ από κάτω θα πουλιέται με το τετραγωνικό η κατάργησή της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους