Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Την ώρα που η ελληνική κοινωνία κουβαλά εξάντληση, αδυναμία, εργασιακή αποσύνθεση και μια βαθιά αίσθηση ότι το μέλλον έχει στενέψει επικίνδυνα, η εξουσία επιλέγει να αποκαθιστά θρόνους.

Όχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά. Η Αίθουσα του Θρόνου στον Μυστρά «ξαναζωντανεύει», το Τατόι μετατρέπεται ξανά σε τόπο κρατικής τρυφερότητας, τα ανάκτορα φωτίζονται, οι αυλές αποκτούν ψηφιακές αφηγήσεις, και ο Πρωθυπουργός μιλά για «αλυσίδα εθνικής ισχύος» με εκείνη τη σχεδόν μεταφυσική βεβαιότητα ανθρώπου που δεν αισθάνεται προσωρινός.

Ευτυχώς υπάρχει η Λίνα Μενδώνη να φροντίζει εγκαίρως τις υποδομές της νέας εποχής.

Γιατί αν πρόκειται η επόμενη τετραετία να αποκτήσει χαρακτήρα μόνιμης διακυβέρνησης, δεν γίνεται να μην υπάρχουν έτοιμα ανάκτορα.

Η εξουσία χρειάζεται πλέον χώρους αντάξιους της αυτοεικόνας της.

Χρειάζεται πύργους, τελετουργίες, αίθουσες υποδοχής, αυτοκρατορικές αναφορές, διαδρόμους ιστορικής συνέχειας.

Δεν αρκεί πια το Μέγαρο Μαξίμου.

Αυτό είναι υπερβολικά μικρό για μια εξουσία που έχει αρχίσει να φαντάζεται τον εαυτό της ως ιστορική συνθήκη.

Εδώ λοιπόν κρύβεται η πιο επικίνδυνη μετάλλαξη αυτής της περιόδου: ότι η πολιτική εξουσία δεν επιδιώκει απλώς να κυβερνήσει, αλλά να αποκτήσει αισθητική μονιμότητας.

Να μοιάζει όχι με κυβέρνηση, αλλά με φυσική κατάσταση του κράτους.

Ο πολιτισμός παύει έτσι να είναι χώρος κριτικής, παιδείας ή ιστορικής συνείδησης και μετατρέπεται σε μηχανισμό σκηνοθεσίας της εξουσίας.

Η κοινωνία μπορεί να στενάζει, να φτωχαίνει, να ασφυκτιά μέσα σε μια καθημερινότητα λογαριασμών, ενοικίων και κόπωσης, αλλά το κράτος οφείλει να διαθέτει αναστηλωμένες αίθουσες θρόνου για να φωτογραφίζεται μέσα στην ιδέα της διαχρονικότητάς του.

Γι’ αυτό και η γλώσσα των εγκαινίων είναι τόσο αποκαλυπτική: «ηγεμονικά αφηγήματα», «αυτοκρατορική ιδέα», «βιωματική εμπειρία της αυλής». Δεν μιλούν πια σαν εκλεγμένοι διαχειριστές μιας δημοκρατίας.

Μιλούν σαν επιμελητές μιας εθνικής δυναστείας που προσπαθεί να πείσει ότι η ιστορία καταλήγει φυσιολογικά πάνω της.

Η νέα παράταξη δεν επιθυμεί απλώς εκλογική νίκη.

Επιθυμεί διάρκεια.

Επιθυμεί αρχιτεκτονική.

Κι έτσι η Ελλάδα εισέρχεται αθόρυβα σε μια αλλόκοτη φάση μεταδημοκρατικού βυζαντινισμού, όπου η εξουσία δεν χρειάζεται πλέον να επιβάλλεται, αρκεί να φωτίζεται σας έχουμε ξαναπεί σωστά. Ο Μυστράς, το Τατόι, οι τελετές, οι αποκαταστάσεις, οι εναέριες λήψεις, οι διαδρομές εμπειρίας, όλα μοιάζουν να συγκροτούν όχι πολιτιστική πολιτική αλλά προετοιμασία βασιλικής εικονογραφίας χωρίς βασιλιά.

Ή μάλλον χωρίς την ανάγκη βασιλιά.

Η σύγχρονη εξουσία είναι πιο έξυπνη: δεν ζητά στέμμα, ζητά αίσθηση αναπόφευκτου.

Να πιστέψεις ότι θα βρίσκεται εκεί για πάντα, όπως οι πέτρες που αναστηλώνει.

Όμως αυτό να γνωρίζετε είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο της εποχής: ότι ενώ οι πολίτες χάνουν σταδιακά το δικαίωμα να φαντάζονται το μέλλον τους, η εξουσία επενδύει μανιωδώς στους χώρους όπου θα φαντάζεται αιώνιο τον εαυτό της. Ρε άντε πάλι από εκεί… Γελοίοι…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους