Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με αφορμή την αυριανή συναυλία των Iron Maiden (και την προηγούμενη των Metallica),καθώς και πολλές επερχόμενες (Pantera,Megadeth,Sepultura etc)αυτό το καλοκαίρι, επανέρχεται ξανά μια χαρμολυπη καθώς σιγά σιγά φτάνουμε στο τέλος μιας εποχής με συγκροτήματα και μουσικές, με τα οποία μεγαλώσαμε και μας διαμόρφωσαν σαν άτομα και χαρακτήρες.

Και επειδή αύριο θα παίξουν εμβληματικά κομμάτια από τα πρώτα δύο άλμπουμ (που τα ερμήνευσε ο Paul Di Anno) ,μου ήρθε στο νου ξανά ένα όμορφο κείμενο που είχα διαβάσει την ημέρα που δυστυχώς μας άφησε και αντικατοπτρίζει ταυτόχρονα την ψυχοσύνθεση του τότε και του τώρα,οπότε και το παραθέτω παρακάτω: "Έχω μνήμες του εαυτού μου κι από πριν αρχίσω ν' ακούω Maiden.

Ωστόσο σχετίζονται όλες με ένα παιδί που, κι αν το κουβαλάω μέσα μου ακόμα χωρίς να το συνειδητοποιώ (όπως όλος ο κόσμος), δεν είμαι εγώ.

Το παιδί που υπήρξαμε θυμίζει πάντα τη θρυλική ρήση του Ρεμπώ όταν πάμε να το σκεφτούμε : "εγώ είναι ένας άλλος". Αυτό το άτομο που γίνεται καθένας μας στην εφηβεία, ωστόσο, στο μεσοδιάστημα παιδιού και ενήλικα, όσο κι αν διαπιστώνουμε αμέτρητες αλλαγές στην πορεία των ετών, όσο κι αν καταλαβαίνουμε την τεράστια απόσταση που μας χωρίζει από εκείνο, είμαστε εμείς : η εφηβεία μας, μοιάζει πάντα στα μάτια της μνήμης, άπειρα μακρινή και άπειρα κοντινή.

Κι αν κάθε μέρα που περνάει (και δεν επιστρέφει ποτέ) είναι, ούτως ή άλλως, ένα βήμα πιο πέρα από τον εαυτό μας, είναι ταυτόχρονα και ένα βήμα πιο κοντά στον εαυτό μας.

Πού ακριβώς πάμε, δεν μπορούμε να το ξέρουμε τώρα, ξέρουμε, όμως, πού επιστρέφουμε : στην εφηβεία μας, τότε που άρχισαν όλα.

Όλη η εφηβεία μου είναι συνδεδεμένη με τους Iron Maiden.

Τα μπλουζάκια που φορούσα, τα μακριά μαλλιά που άφηνα, η κιθάρα που θέλησα να μάθω, οι συζητήσεις που έκανα με τους φίλους μου, ο τρόπος διασκέδασης, η οπτική μου πάνω στα πράγματα και τον κόσμο που σχηματιζόταν σιγά σιγά, ακόμα και το πώς ερωτευόμουν, όλα είχαν να κάνουν με τη μουσική των Iron Maiden - με το metal γενικότερα, ως στάση ζωής, αλλά οι Maiden ήταν στην αρχή του metal, στην αρχή των πάντων ουσιαστικά.

Το πώς ένα είδος μουσικής μπορεί να διαμορφώσει την κοσμοθεωρία σου, το συναίσθημά σου, να επηρεάσει τα γούστα και την αισθητική σου γενικότερα, να καθορίσει το τι βιβλία και ταινίες θα σου αρέσουν, τι θα σε συγκινεί γενικότερα (και η συγκίνηση είναι τα πάντα εδώ, αλλά και αλλού - η συγκίνηση είναι το μείζον σε όλα τα ανθρώπινα), αδυνατούν ίσως να το κατανοήσουν όσοι δεν παθιάστηκαν ποτέ πραγματικά με μερικά συγκροτήματα και καλλιτέχνες - για όλους τους άλλους, είναι κατανοητό.

Από χθες, λοιπόν, με αφορμή τον θάνατο του Paul Di Anno, βλέπω συνέχεια αναρτήσεις ανθρώπων που νιώθουν ότι χρωστάνε στον έφηβο εαυτό τους να πουν ένα ευχαριστώ από καρδιάς στον άνθρωπο αυτό, τον πρώτο τραγουδιστή των Maiden, και να τον αποχαιρετήσουν με λόγια αγάπης, και το βρίσκω συγκινητικό.

Γιατί συνειδητοποιώ πόσο πολύ μοιάζουμε παρά τις τόσες διαφορές μας, αν μη τι άλλο στο ότι δεν σταματάμε ποτέ να είμαστε, βαθιά μέσα μας, οι έφηβοι που υπήρξαμε κάποτε : αγνοί, καθαροί, λαμπεροί, πριν τον κυνισμό, πριν την εγωπάθεια και την εχθροπάθεια, ικανοί να έχουμε ήρωες και να πιστεύουμε σ' αυτούς.

Σε ό,τι αγαπήσαμε πραγματικά εκείνα τα μαγεμένα χρόνια, όχι μόνο συναντιόμαστε πιο ουσιαστικά από οπουδήποτε αλλού, αλλά βρίσκεται πάντα και το καλύτερο κομμάτι μας.

Γι' αυτό το κομμάτι πενθούμε όταν φεύγει ένας ήρωας της εφηβείας μας, γι' αυτή την υπέροχη αθωότητα που δεν υπάρχει πια : πιστέψαμε κάποτε πως αυτοί οι τύποι δεν θα πεθάνουν ποτέ, να λοιπόν που πεθαίνουν τελικά - δεν λέμε αντίο σ' αυτούς, λέμε αντίο (ένα ακόμα) σ' εκείνο το σχεδόν παιδί που είχε την ικανότητα να πιστεύει και να ονειρεύεται χωρίς μέτρο, λέμε αντίο σ' εκείνο το σχεδόν παιδί που ήμασταν και δεν θα είμαστε ξανά, παρόλο που - τι οξύμωρο! - ποτέ δεν πάψαμε να είμαστε κατά κάποιο τρόπο.

Μαζί με τον Paul Di Anno, το είπαν ήδη κι άλλοι πολλοί, περνάει στην αιωνιότητα κι ένα μεγάλο μέρος της εφηβείας μας - ακίνητο, εκτός χρόνου, δεν θα πάψει να υπάρχει όσο ζούμε, όπως κι αυτός άλλωστε, που νίκησε τον θάνατο την ίδια στιγμή που βγήκε από το στούντιο ηχογράφησης του πρώτου δίσκου των Maiden.

Ένας άλλος πολύ σπουδαίος αυτής της μουσικής, που έφυγε πολύ νωρίς, ο Chuck Schuldiner των μέγιστων Death, λέει κάπου στο "Symbolic" : "Do you remember when / things seemed so eternal /heroes were so real / their magic frozen in time". Το θυμόμαστε ναι, και γι' αυτό πενθούμε.

Όμως η μαγεία που υπήρξε μια φορά, υπάρχει για πάντα, κάπου έξω από το χρόνο, αιώνια. Γι' αυτή τη μαγεία σ' ευχαριστούμε, Paul Di Anno. Θα είσαι πάντα δικός μας άνθρωπος."

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους