Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αποφεύγω να μιλάω για την πολιτική. Όχι γιατί δεν με αφορά.

Με αφορά βαθιά.

Απλώς, η πολιτική συζήτηση έχει γίνει πολλές φορές θόρυβος, προκατάληψη και κομματική τύφλωση.

Υπάρχουν όμως στιγμές που νιώθεις την ανάγκη να μιλήσεις, όχι ως ειδικός, ούτε ως κομματικός υποστηρικτής, αλλά ως πολίτης που παρακολουθεί, σκέφτεται και κρίνει.

Στις 24 του Μάη η Κύπρος έχει βουλευτικές εκλογές.

Από την αρχή παρακολουθώ την εμφάνιση και την πορεία ενός νέου ανθρώπου στην πολιτική σκηνή της Κύπρου, του Φειδία Παναγιώτου.

Παρακολούθησα την εμφάνισή του, τον τρόπο με τον οποίο μίλησε απευθείας στους πολίτες, την εκλογή του ως ανεξάρτητου ευρωβουλευτή και στη συνέχεια την απόφασή του να ιδρύσει το κόμμα «Άμεση Δημοκρατία» Κύπρου.

Μια κίνηση που δεν γεννήθηκε μέσα σε κομματικά γραφεία, αλλά μέσα από την ανάγκη να ακουστεί περισσότερο ο πολίτης και να ανοίξει ένας διαφορετικός δρόμος μέσα στο πολιτικό σύστημα.

Δεν τον παρακολουθώ επειδή πιστεύω πως ένας άνθρωπος μόνος του μπορεί να αλλάξει τα πάντα.

Ούτε επειδή θεωρώ πως η νεότητα, από μόνη της, αποτελεί εγγύηση ορθότητας.

Τον παρακολουθώ γιατί είδα σε αυτόν κάτι που η πολιτική ζωή είχε αρχίσει να χάνει.

Αμεσότητα, τόλμη, καθαρό λόγο και διάθεση να πλησιάσει τον πολίτη χωρίς τοίχους, χωρίς ξύλινη γλώσσα, χωρίς την παλιά αλαζονεία των μηχανισμών. Ο Φειδίας δεν ήρθε από τα γραφεία της εξουσίας.

Δεν μεγάλωσε μέσα σε κομματικούς διαδρόμους.

Δεν παρουσιάστηκε ως επαγγελματίας πολιτικός με έτοιμες απαντήσεις για όλα.

Παρουσιάστηκε όπως είναι.

Νέος, αυθόρμητος, ίσως ατελής, αλλά ζωντανός.

Και αυτό, σε μια εποχή όπου η πολιτική μοιάζει συχνά κουρασμένη, προσποιητή και απομακρυσμένη από την κοινωνία, έχει τη δική του αξία.

Μπορεί κάποιος να συμφωνεί μαζί του.

Μπορεί και να διαφωνεί.

Αυτό είναι η δημοκρατία.

Εκείνο όμως που δεν μπορεί να του αφαιρέσει κανείς, είναι ότι κατάφερε να βάλει ξανά στο τραπέζι τη συμμετοχή του απλού πολίτη.

Να κάνει νέους ανθρώπους να ενδιαφερθούν.

Να αναγκάσει πολλούς να συζητήσουν ξανά για την πολιτική όχι ως κλειστό επάγγελμα λίγων, αλλά ως υπόθεση όλων.

Κάποιοι τον ειρωνεύτηκαν, κάποιοι τον υποτίμησαν, κάποιοι προσπάθησαν να τον μετρήσουν με τα παλιά μέτρα και σταθμά.

Ίσως γιατί κάθε τι καινούργιο ενοχλεί.

Ίσως γιατί όποιος δεν ζητά άδεια από το σύστημα για να υπάρξει, γίνεται αυτομάτως ενοχλητικός.

Όμως η Κύπρος, όπως και κάθε κοινωνία, έχει ανάγκη από ανθρώπους που ταράζουν τα νερά.

Από φωνές που δεν κουβαλούν μόνο το βάρος του παρελθόντος, αλλά και την αγωνία του μέλλοντος.

Εμείς που κουβαλάμε κάποιες δεκαετίες στην πλάτη μας, κουβαλάμε μαζί και νοοτροπίες που δεν είναι εύκολο να τις ξεχάσουμε.

Μεγαλώσαμε μέσα σε παλιές βεβαιότητες, κομματικές ταυτίσεις, φόβους και συνήθειες που πολλές φορές μας κρατούν δεμένους με το χθες.

Αν όμως λέμε πραγματικά ότι το μέλλον ανήκει στις καινούργιες γενιές, τότε ας το πράξουμε ανάλογα.

Ας τους δώσουμε χώρο.

Ας τους ακούσουμε.

Ας μη ζητάμε από τους νέους να αλλάξουν τον κόσμο και την ίδια στιγμή να τους κρίνουμε με τα μέτρα ενός κόσμου που εμείς οι ίδιοι λέμε πως έχει κουραστεί. Ο Φειδίας Παναγιώτου δεν είναι αλάνθαστος.

Κανείς δεν είναι.

Αλλά έχει κάτι που δεν διδάσκεται εύκολα.

Την ικανότητα να επικοινωνεί με τον κόσμο χωρίς να τον κοιτάζει αφ’ υψηλού.

Να μιλά με τρόπο που γίνεται κατανοητός.

Να δίνει την αίσθηση ότι η πολιτική μπορεί να ξαναγίνει υπόθεση των πολιτών.

Γι’ αυτό αξίζει να κριθεί δίκαια.

Όχι με προκατάληψη.

Όχι με ειρωνεία.

Όχι με φόβο απέναντι στο νέο.

Αλλά με το ερώτημα που πραγματικά μετρά.

Θέλουμε να συνεχιστεί η ίδια ανακύκλωση προσώπων, νοοτροπιών και μηχανισμών ή θέλουμε να δοθεί χώρος σε μια νέα πολιτική αντίληψη; Πιστεύω πως ο Φειδίας άνοιξε έναν δρόμο.

Ίσως δύσκολο, ίσως αβέβαιο, αλλά αναγκαίο.

Και στις 24 του Μάη, οι πολίτες της Κύπρου έχουν την ευκαιρία να στείλουν ένα καθαρό μήνυμα.

Η δημοκρατία δεν ανήκει στους λίγους.

Ανήκει στους πολίτες.

Και όταν οι πολίτες αποφασίσουν να μιλήσουν, κανένας μηχανισμός δεν μπορεί να τους αγνοήσει.

Μακάρι και στην Ελλάδα να βγει ένας Φειδίας.

Όχι για να αντιγράψει κανείς πρόσωπα και καταστάσεις.

Κάθε τόπος έχει τις δικές του ανάγκες, τις δικές του πληγές και τις δικές του αντοχές.

Αλλά γιατί και η Ελλάδα έχει ανάγκη από νέες φωνές, από ανθρώπους που θα μιλήσουν απλά, καθαρά και ανθρώπινα.

Από πρόσωπα που δεν θα κουβαλούν μόνο κομματικές ταυτότητες, αλλά αγωνία για τον πολίτη, σεβασμό στη δημοκρατία και διάθεση να ταράξουν τα λιμνάζοντα νερά.

Μακάρι να δούμε και εδώ ανθρώπους που θα κάνουν τους νέους να ενδιαφερθούν ξανά.

Που θα θυμίσουν ότι η πολιτική δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.

Είναι ευθύνη όλων μας.

Γιατί τελικά αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Να ξαναπιστέψει ο πολίτης πως η φωνή του μετράει.

Να ξαναμπεί ο νέος άνθρωπος στο κέντρο της δημόσιας ζωής.

Να πάψει η πολιτική να μοιάζει με κλειστό δωμάτιο και να γίνει ξανά ανοιχτή πλατεία.

Μακάρι, λοιπόν, και στην Ελλάδα να βγει ένας Φειδίας.

Όχι ως σωτήρας.

Αλλά ως αφορμή να ξυπνήσει κάτι που κοιμάται μέσα μας εδώ και χρόνια. Θανάσης Μαλέτσικας, 18 Μαΐου 2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους