Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η γνωστική ασυμφωνία είναι ο εσωτερικός πόλεμος που γεννιέται όταν η αλήθεια συγκρούεται με την εικόνα που έχεις χτίσει για τον εαυτό σου.

Και τότε αρχίζει ο πόνος της αντίστασης! Όχι επειδή η αλήθεια είναι εχθρός.

Αλλά επειδή το εγώ νιώθει ότι απειλείται με θάνατο.

Γιατί η αλήθεια δεν χαϊδεύει πάντα.

Δεν είναι όμορφα λόγια για να νιώθουμε καλά και θετικά.

Η αλήθεια είναι βέλος.

Και για να είναι πραγματικά αποτελεσματική, πρέπει να διαπεράσει όλες τις άμυνες του εγώ.

Και αυτό θα πονέσει σίγουρα.

Γι’ αυτό οι άνθρωποι πολλές φορές θυμώνουν όταν ακούνε κάτι αληθινό.

Όχι επειδή είναι ψέμα.

Αλλά επειδή μέσα τους κάτι ξέρει ότι είναι αλήθεια.

Ένας άνθρωπος μπορεί να ξέρει ότι μια σχέση τον καταστρέφει.

Να πνίγεται.

Να μικραίνει.

Να αρρωσταίνει ψυχικά.

Αλλά όταν κάποιος του το πει καθαρά, να εξοργιστεί.

Γιατί εκείνη τη στιγμή γεννιέται γνωστική ασυμφωνία.

Από τη μία: Ξέρω ότι αυτό είναι αλήθεια.

Από την άλλη: Αν το παραδεχτώ, πρέπει να αλλάξω ζωή.

Και το εγώ προτιμά πολλές φορές τον γνώριμο πόνο από το άγνωστο.

Άλλο παράδειγμα; Κάποιος λέει ότι θέλει να αδυνατίσει, να φροντίσει το σώμα του, να ζήσει πραγματικά.

Αλλά συνεχίζει να κάνει ακριβώς αυτά που τον καταστρέφουν.

Όχι επειδή δεν ξέρει.

Όχι επειδή είναι αδύναμος.

Αλλά επειδή αν αλλάξει αληθινά, θα χρειαστεί να πεθάνει μια ολόκληρη ταυτότητα.

Ο άνθρωπος που κρυβόταν.

Που μουδιαζόταν.

Που χρησιμοποιούσε το φαγητό, τις απολαύσεις ή τις δικαιολογίες σαν αναισθησία.

Και τότε ξεκινάει το μεγάλο θέατρο του εγώ. Άρνηση. Δικαιολογίες. Θυμός. Προβολές. Ειρωνεία.

Πνευματικό εγώ.

Ανάγκη να έχεις δίκιο.

Όλα αυτά είναι πανοπλίες.

Γιατί το εγώ δεν φοβάται το ψέμα.

Μέσα στο ψέμα έμαθε να επιβιώνει.

Το εγώ φοβάται την αποκάλυψη.

Φοβάται τη στιγμή που θα χρειαστεί να παραδεχτεί: Ίσως δεν είμαι αυτός που νόμιζα.

Και εκεί ακριβώς μπαίνει το βέλος της αλήθειας.

Όχι για να σε καταστρέψει.

Αλλά για να τρυπήσει την πανοπλία που σε κρατάει μικρό, βαρύ και κοιμισμένο.

Η αλήθεια δεν είναι αναισθητικό.

Είναι χειρουργείο χωρίς αναισθησία για το ψεύτικο.

Και όσο πιο πολύ έχεις ταυτιστεί με μια ψευδή εικόνα, τόσο περισσότερο θα πονέσει όταν αρχίσει να σπάει.

Αλλά πρόσεξε το βαθύτερο παράδοξο.

Αυτό που πονάει… δεν είσαι εσύ.

Ίσως είναι μόνο, το παλιό προσωπείο σου , που δεν μπορεί άλλο πια να επιβιώσει.

Για αυτό κάθε φορά που πονάς με την Αλήθεια, αγκάλιασε τον πόνο σου και παραδώσου στον γλυκό σου θάνατο, που ήρθε για να αναστηθείς στον Θεάνθρωπο που προορίζεσαι καλέ μου Σύνθεε! Άλλωστε θάνατος πραγματικός δεν υπάρχει, τσάμπα ανησυχείς! Όλα είναι απλά το όνειρο Σου!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους