Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Νομίζαμε πως οι θάλασσες μάς ανήκαν, πως τα βουνά κρατούσαν τ’ όνομά μας, πως η Λέσβος ήταν μάνα και λιμάνι για όσους πονούσαν μες στην αγκαλιά μας.

Μα άλλοι χάρτες πέφτουν στα τραπέζια, άλλα σχέδια γεννιούνται στο σκοτάδι, να μπαζωθούν ακτές και μονοπάτια, να γίνει ο τόπος τσιμεντένιο χάδι.

Και τα κοπάδια πέφτουν ένα-ένα, σφαγή βουβή, χωρίς καμιά συγγνώμη, το νησί μοιάζει πληγωμένο σώμα κι η γη μυρίζει στάχτη και ακόμη… Λένε «ανάπτυξη», μα μοιάζει μνήμα, φέρετρα χτίζουν για τους “πελάτες”, κι όσοι αγαπήσαν τούτο εδώ το χώμα μένουν θεατές και παραβάτες.

Κι αν βασιλεύει ο φόβος κι η απάτη, αν η πίστη εξορίζεται απ’ τις καρδιές, μην πεις πως πέθανε το φως για πάντα— στις πιο βαθιές πληγές γεννιούνται οι κραυγές. Ζήκα Γιαννούλα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους