ΣΕΝΤΟΝΙ ΠΕΡΙ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ Ως γνωστόν τα post τα έχουμε καταργήσει, δε θα έγραφα σημείωμα για την ανακοίνωση του κόμματος Καρυστιανού αν δεν είχα ανοίξει το facebook, διαπιστώσει την dies irae στο...

Πλήρες Κείμενο:

ΣΕΝΤΟΝΙ ΠΕΡΙ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ Ως γνωστόν τα post τα έχουμε καταργήσει, δε θα έγραφα σημείωμα για την ανακοίνωση του κόμματος Καρυστιανού αν δεν είχα ανοίξει το facebook, διαπιστώσει την dies irae στο timeline μου, και αν δεν είχα αναρωτηθεί «τι στο καλό, άλλα διαβάζουμε/ακούμε/βλέπουμε;». Το παρακάτω σημείωμα είναι για τους αναγνώστες του και όχι για τον γράφοντα, καθ’ότι με απασχολούν όλως άλλα ζητήματα προκειμένου να καλοκοιτάξω ή να κακοκοιτάξω οποιονδήποτε πολιτικό χώρο, ζητήματα που παρατίθενται στον αστερίσκο.* Οπότε το κατ’ εμέ είμαι σε αργία και αγρανάπαυση, εσείς να τα βλέπετε.

Πάμε λοιπόν να δούμε λίγο το ΚΕΙΜΕΝΟ, το ΚΕΙΜΕΝΟ της διακήρυξης και όχι τα έπεα πτερόεντα.

Ακόμα κι αν έχουμε την όποια τέλος πάντων πολιτικοεπιστημονική εποπτεία, όταν διαβάζουμε ένα πολιτικό κείμενο είμαστε δέσμιοι των προαντιλήψεων και προκαταλήψεών μας.

Οπότε, άφησα πέρα τη φυσική νοημοσύνη κι έπιασα την… τεχνητή: έβαλα στα μηχανάκια ΑΙ (Claude & ChatGPT) το ΚΕΙΜΕΝΟ και ρώτησα τα δικά μου επ’ αυτού, φροντίζοντας να μην εμφιλοχωρήσουν οι προαντιλήψεις μου στις εντολές στα μηχανάκια.

Παραθέτω κομμάτια των απαντήσεων της ΑΙ στο τέλος.

Η σύνοψη συνόψεων είναι ότι το κείμενο της διακήρυξης: (1) εδράζεται σε μια βασική διάκριση λαού/ελίτ (ΑΝΤΙ ΓΙΑ, ενδεικτικά: ξένοι/Έλληνες, λαός/κεφάλαιο, έθνος/εθνοπροδότες, πεφωτισμένοι/οπισθοδρομικοί, ιθαγενείς/μετανάστες, «άριστοι»/«άπλυτοι», ή ό,τι άλλο), δευτερευόντως υπάρχει και μια ηθική διάκριση τ. διεφθαρμένοι/άφθαρτοι, (2) προτείνει κυρίως κεντροαριστερές και αριστερές πολιτικές με πατριωτικό λεξιλόγιο, άντε και καμμιά κεντροδεξιά πολιτική τύπου Κυβέρνηση Καραμανλή Β΄, δηλαδή της… τελευταίας κεντροαριστεράς που γνώρισε η χώρα στη διακυβέρνηση, (3) πέρα από τη διαφθορά του Ancien Régime ως εχθρό, η διακήρυξη ΔΕΝ έχει «εσωτερικούς εχθρούς» κανενός είδους (από «μετανάστες» έως «αθέους» έως «χριστιανούς» έως «μουσουλμάνους» έως «εθνομηδενιστές» έως ό,τι βάλει ο νους από το salad bar που υπάρχει), άρα αν θέλουμε να είμαστε διανοητικά και πολιτικά τίμιοι, οποιαδήποτε συσχέτιση της διακήρυξης με την «Άπω Δεξιά» πάει ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΑ ΚΟΥΒΑ — εκτός, βεβαίως, αν θέλουμε να ΜΗΝ είμαστε τίμιοι, περισσότερα για το οποίο παρακάτω στην ενότητα «Σύστριγγλο» αυτού του post. (4) περιέργως πώς για κόμματα με τυπολογία βασικής διάκρισης λαού/ελίτ, αλλά εύλογα δεδομένων των ριζών του κόμματος, υπάρχει μια γιγαντιαία έμφαση στη φιλελεύθερη δημοκρατία με την τεχνική έννοια του όρου: θεσμοί, κράτος δικαίου, θεσμικά αντίβαρα, διάκριση εξουσιών.

Νομίζω πως δεν κάνω λάθος λέγοντας πως συνηθέστερα αυτό ΔΕΝ συντρέχει σε κόμματα «λαός/ελίτ», εδώ έχουμε ένα πρόταγμα επικέντρωσης στη θεσμική αρματωσιά της φιλελεύθερης δημοκρατίας ή βασικά στην ανάκτηση/δόμησή της ΣΤΗ ΒΑΣΗ της διάκρισης «λαός/ελίτ», το οποίο σημαίνει ότι στρατιές πολιτικών επιστημόνων θα έχουν να γράφουν papers μέχρι να σβήσει ο ήλιος.

Υπάρχει μια πρωτοτυπία στο μείγμα εδώ, παράδειγμα: στους Podemos ο Iglesias και ο Errejón έχτιζαν ρητά πάνω στον Laclau, διάκριση λαός/ελίτ και ταυτόχρονη έμφαση στη συνταγματική αναμόρφωση, τη θεσμική διαφάνεια, την ανεξαρτησία δικαστικής, ΑΛΛΑ η θεσμική γλώσσα ήταν δευτερεύουσα, ενώ εδώ είναι κεντρική. Το Κίνημα 5 Αστέρων στην Ιταλία είχε λόγο αντικαθεστωτικό με ισχυρή έμφαση σε διαφάνεια, συμμετοχική δημοκρατία και θεσμικό έλεγχο ΑΛΛΑ ήταν αντι-αντιπροσωπευτικό, ενώ εδώ η Ελπίδα για τη Δημοκρατία ζητεί καλύτερη αντιπροσώπευση.

Όπως γράφει και το Claude της Anthropic, «το κλασικό πρόβλημα με τα λαός/ελίτ κόμματα είναι αυτό που ο Müller ονομάζει ‘αντιπλουραλιστικό πυρήνα’: η λογική λαός/ελίτ τείνει να απαξιώνει τα θεσμικά αντίβαρα γιατί τα βλέπει ως εργαλεία των ελίτ. Ο Orbán είναι το ακραίο παράδειγμα: λαός/ελίτ αφήγηση που χρησιμοποιήθηκε για να διαλύσει τα θεσμικά αντίβαρα. Η Ελπίδα κάνει το αντίστροφο: χρησιμοποιεί την αφήγηση λαός/ελίτ για να νομιμοποιήσει τη θεσμική ανοικοδόμηση.

Το επιχείρημα είναι: ‘οι ελίτ κατέστρεψαν τους θεσμούς, άρα ο λαός πρέπει να τους ανακτήσει’. Αυτό αντιστρέφει τη συνήθη λαϊκιστική λογική — αντί να λέει ‘οι θεσμοί είναι εμπόδιο’, λέει ‘οι θεσμοί είναι το ζητούμενο’. Αυτό έχει ένα σοβαρό θεωρητικό ενδιαφέρον: αν αληθεύει, είναι ίσως η πρώτη φορά που η ρητορική λαός/ελίτ χρησιμοποιείται *ως μηχανισμός κινητοποίησης υπέρ του φιλελεύθερου συνταγματισμού* — και όχι εναντίον του.

Αυτό δεν έχει καλό προηγούμενο στη βιβλιογραφία, και εξηγεί γιατί η παρατήρησή σου είναι σωστή: είναι θεωρητικά ανώμαλο, και άρα ενδιαφέρον». Μπράβο Claude, καλά ξηγήθηκες.

Το στίγμα του κειμένου είναι, λοιπόν, συνεπικουρούσης και της ανάγνωσης της τεχνητής νοημοσύνης που την ξέρει τη βιβλιογραφία της αρκούντως καλά: λαός/ελίτ ΑΛΛΑ με ανάκτηση των θεσμών και των θεσμίων της φιλελεύθερης δημοκρατίας ως θεμελιώδες ζητούμενο, και πολιτικές που εν πολλοίς θα τις βάζαμε άλλοτε και κυρίως στην κεντροαριστερά και άλλοτε στην αριστερά, μαζί με έναν λόγο περί πατριωτισμού ο οποίος όμως δεν γίνεται απο-κλειστικός (exclusive). Τι σχέση έχουν τα παραπάνω με όσα συζητούνται στο timeline μου; Μα, απολύτως καμμία.

Σοφές φεησμπουκικές κεφαλές με τόνους ενσήμων στην πολιτική ανάλυση λένε πραγματικά ό,τι τους κατέβει, ό,τι βγάλει η κοιλιά τους, και κάνουν discourse analysis στην εκτός κειμένου Κατερίνα Μουτσάτσου (που, το κατ’ εμέ, ευγενώς καλείται να προσδιορίσει τη συνεχή συνοριογραμμή στις ανοιχτές θάλασσες/διεθνή ύδατα, εάν και οψέποτε την εντοπίσει). Αυτή η προσέγγιση πολιτικής ανάγνωσης νέων κομμάτων θα είναι λογικά κάποια σχολή πολιτικής επιστήμης που μου διαφεύγει.

Φυσικά, καλά τα ΚΕΙΜΕΝΑ, αλλά η φυσιογνωμία θα διαμορφωθεί από τα πρόσωπα που θα εμπλακούν και θα παράγουν τον λόγο του πολιτικού χώρου στην πράξη, «ο κιμάς κόπτεται ενώπιον του πελάτου», οπότε μηδένα προ του τέλους εκατέρωθεν.

Το πράγμα είναι εν εξελίξει και εν κινήσει: κυριολεκτικά δεν έχει συμπληρωθεί μία (1) ημέρα από την ίδρυση ενός κόμματος, και αναμένονται και άλλα κόμματα. ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ πάντως επί τη βάσει των ΚΕΙΜΕΝΩΝ, πήγε πανηγυρικά ΚΟΥΒΑ το «η Καρυστιανού θα κάνει μια ΝΙΚΗ#2», πανηγυρικά ΚΟΥΒΑ το «ένα σκληροδεξιό/ακροδεξιό μόρφωμα γεννιέται», και γενικώς πανηγυρικά ΚΟΥΒΑ διάφορες διαγνώσεις που όντως έμοιαζαν εντός των πιθανοτήτων έως προσφάτως.

Όποιος δεν το βλέπει, ας κατεβάσει το update.

Το να διερωτηθεί κανείς «μα, πού πάει εν τέλει όλο αυτό» είναι ένα καλή τη πίστει θεμιτό ερώτημα, και θα το δούμε εκ των πραγμάτων ((άλλωστε εμένα ΜΟΝΟ τα διεθνή με ενδιαφέρουν και διεθνή προσώρας δε βλέπω)), αλλά εδώ δε βλέπουμε αυτή τη συζήτηση, βλέπουμε τον καθένα να εκσφενδονίζει άρρητα ρήματα.

Από ‘κει και πέρα, όλο αυτό είναι εν κινήσει και σε χρόνο, οπότε ίδωμεν το τι τέξεται η επιούσα σε όλα τα επίπεδα, συμπεριλαμβανομένου του επιπέδου του πολιτικού λόγου.

Μολαταύτα, το φεησμπουκικό αριστεροχώρι πραγματικά έβγαλε κέρατα με τα χθεσινά (το δε φιλελέ φιλοθέαμον κοινό έχει λαμβάνειν από το νυν status quo άρα δε μας απασχολεί εδώ, ενώ οι δεξιοί είναι αφοσιωμένοι είτε στην κουτάλα είτε στις φαντασιώσεις και επίσης δε μας απασχολούν). Εάν αυτό γίνεται σε κάποιο πλαίσιο περιχαράκωσης πολιτικών χώρων («περιφρούρησης»!), μη διαρρεύσουν πολιτικά ψηφαλάκια και έχουμε άλλα, έχει καλώς: ελαφρώς αναξιοπρεπές μεν, συγγνωστό δε, και εν πάση περιπτώσει ο καθένας κάνει τη δουλειά του και καμμία δουλειά δεν είναι ντροπή.

Αλλά και καμμία ντροπή δεν είναι δουλειά, διότι προσωπικά παρατηρώ και κάτι άλλο.

Μια βαθιά αριστερή απέχθεια για κάθε τι το λαϊκό, όπου διάφορες holier-than-thou ομιλούσες φεησμπουκικές κεφαλές κατακεραυνώνουν με χαιρεκακία και ύφος όλως αναντίστοιχο του έρματός τους οτιδήποτε ενδέχεται να τους μυρίσει λίγο κοκορέτσι και ρετσίνα και δε σηκώνουν μύγα στο σπαθί της ιδεολογικής και πολιτικής πρωτοπορίας την οποία, φυσικά, μόνο οι ίδιοι σαρκώνουν ως άτομα.

Δηλαδή, την επιθυμία για μια πεφωτισμένη ελίτ ΕΝΑΝΤΙΑ στους «πλεμπαίους» (αντίστροφος λαϊκισμός: ναι στη σωστή ελίτ, κάτω οι χόϊ πολλόϊ που δεν γνωρίζουν από Rexona!), φτάνει η ιδεολογικοπολιτική ελίτ να είναι…. η αφεντομουτσουνάρα τους.

Οτιδήποτε λιγότερο από το άπταιστο, δηλαδή τον ατομικό εαυτό τους ΚΑΙ ΜΟΝΟ, πρέπει να ΚΑΤΑΚΕΡΑΥΝΩΘΕΙ με λύσσα, υπό το οργιώδες καίτοι υπόκωφο χειροκρότημα του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Άδωνι Γεωργιάδη.

Ως προς το τι πολιτικό αποτέλεσμα φέρνουν οι ίδιοι όμως και ως προς το τι προτείνουν, ή αν προτείνουν κάτι καλό τότε εάν δύνανται να το γειώσουν σε κάτι που να εκφεύγει της αυτοδιαφήμισής τους και της ευλαβούς περιφοράς πολιτικών ιερών σκηνωμάτων, πάπαλα και τίποτα.

Θα είμαι λακωνικός: μας τα έχετε κάνει ΖΕΠΠΕΛΙΝ, ΖΕΠΠΕΛΙΝ όμως, ή για να το πούμε πιο διακειμενικά ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς.

Όχι, μη νομίσετε ότι το παρόν σημείωμα είναι ΥΠΕΡ ενός κόμματος που δεν έχει καλά-καλά ιδρυθεί και αναπτύξει θέσεις, διότι τα πράγματα είναι… πολύ χειρότερα: το παρόν σημείωμα είναι σαφώς και ρητώς ΚΑΤΑ ημών, που μας έχετε ΠΡΗΞΕΙ με τον αυτοαναφορικό ελιτισμό σας και την αυτοαγιογραφική σας δραστηριότητα ενός τιμητή των πάντων χωρίς κανένα αντίκρυσμα και χωρίς καμμία διέξοδο.

Προσωπικά δηλώνω ΠΟΛΥ κουρασμένος με όλο αυτό, και το «κουρασμένος» είναι η ευγενέστερη των λέξεων που μου έρχονται κατά νου.

Συζήτηση στα σχόλια ΔΕΝ προκάμω να κάνω, συγγνώμη, force majeure σπάνης χρόνου.

Αν σε κάποιους φάνηκε ενδιαφέρον το παραπάνω, έχει καλώς, αν όχι, πάλι έχει καλώς. ————ΙΝΤΕΡΛΟΥΔΙΟ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ——— *————Πρόσχωμεν, ChatGPT————* (μετά από λεπτομερή «συζήτηση», σούμα:) ΒΑΣΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ • Λαός / κοινωνία vs διαπλοκή / ολιγαρχία Η βασική πολιτική διαίρεση δεν είναι «Έλληνες vs ξένοι», αλλά «πολίτες vs διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας». Οι αντίπαλοι κατονομάζονται ως: • διαφθορά, • διαπλοκή, • καρτέλ, • funds, • τραπεζική ασυδοσία, • πολιτική ατιμωρησία, • κομματικό κατεστημένο. • Κοινωνική προστασία vs νεοφιλελεύθερη απορρύθμιση Υπέρ: • δημόσιου ΕΣΥ, • ενίσχυσης κοινωνικού κράτους, • εργασιακών δικαιωμάτων, • προστασίας πρώτης κατοικίας, • στήριξης ΜΜΕ και οικογένειας.

Κατά: • αισχροκέρδειας, • ολιγοπωλίων, • χρηματοπιστωτικής κυριαρχίας, • αποδυνάμωσης του δημοσίου. • Δημοκρατικός πατριωτισμός vs εθνοφυλετικός εθνικισμός Η έννοια της πατρίδας συνδέεται με: • δημοκρατία, • λαϊκή κυριαρχία, • θεσμούς, • πολιτισμό, • κοινωνική συνοχή, • εθνική ανεξαρτησία.

Δεν εμφανίζονται: • φυλετικός λόγος, • μίσος προς μετανάστες, • θεωρίες «αλλοίωσης πληθυσμού», • πολιτισμικός αποκλεισμός. • Θεσμική κάθαρση vs αυταρχισμός Η διακήρυξη ζητά: • ανεξαρτησία δικαιοσύνης, • διάκριση εξουσιών, • λογοδοσία, • ισονομία, • έλεγχο δημόσιων συμβάσεων.

Άρα η λύση που προτείνει είναι περισσότερη δημοκρατική θεσμικότητα — όχι αυταρχικό κράτος. • Συλλογικό κοινωνικό συμφέρον vs ελίτ προνομίων Επαναλαμβάνεται η ιδέα ότι: • λίγοι ευνοούνται, • πολλοί φτωχοποιούνται, • οι ισχυροί έχουν ασυλία, • οι πολίτες χάνουν ασφάλεια και αξιοπρέπεια.

Πρόκειται για κλασική αντιολιγαρχική διάκριση κεντροαριστερής/λαϊκοδημοκρατικής ρητορικής. • Ενεργός πολίτης vs κομματικός πελατειασμός Το κείμενο προβάλλει: • συμμετοχή πολιτών, • δημόσια διαβούλευση, • κινηματική δράση, • συλλογική ευθύνη.

Άρα προτάσσει μια «δημοκρατία συμμετοχής» αντί για παραδοσιακό αρχηγικό κομματισμό. • Παραγωγική ανασυγκρότηση vs οικονομία εξάρτησης Κεντρική ταυτότητα είναι η ανάγκη: • εθνικής παραγωγής, • στήριξης μικρομεσαίων, • αγροτικής οικονομίας, • βιομηχανικής πολιτικής, • οικονομικής κυριαρχίας.

Δηλαδή ένα μοντέλο «παραγωγικού πατριωτισμού». • Κοινωνική συνοχή vs διχαστική πολιτική Ρητή απόρριψη: • «ψευδοδιχασμών», • εμφυλιοπολεμικής λογικής, • πολιτικής μίσους.

Το κείμενο επιχειρεί να συγκροτήσει ενωτική ταυτότητα πέρα από τον παραδοσιακό άξονα Αριστερά–Δεξιά. • Ηθική πολιτική vs κυνισμός εξουσίας Η πολιτική παρουσιάζεται ως: • αρετή, • καθήκον, • προσφορά, • λογοδοσία, • φροντίδα.

Εμφανίζεται έντονα μια «ηθικοποίηση» της πολιτικής ζωής, όχι όμως πουριτανικής τυπολογίας. • Κοινωνικός ανθρωπισμός vs πολιτική αποκλεισμού Υπάρχει διαρκής αναφορά σε: • ευάλωτους, • ΑμεΑ, • ηλικιωμένους, • νέους, • κοινωνική αλληλεγγύη, • αξιοπρέπεια όλων.

Δεν υπάρχει καμία κοινωνική ομάδα που να παρουσιάζεται ως «εσωτερικός εχθρός». *————Πρόσχωμεν, Claude / Anthropic————* (μετά από λεπτομερή «συζήτηση», σούμα:) ΒΑΣΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ Λαός/ελίτ ως δομή, όχι ως ιδεολογία • Το κείμενο οργανώνεται γύρω από το δίπολο «απλοί πολίτες» vs «ιδιοτελείς πολιτικοί/ελίτ» — αυτό είναι η σπονδυλική στήλη του κειμένου, όχι παράπλευρο στοιχείο. • Ο λαϊκισμός εδώ είναι συμπεριληπτικός: δεν αποκλείει καμία ομάδα από το «εμείς». Το αντίθετο της ακροδεξιάς εκδοχής που χτίζει το «εμείς» αποκλείοντας.

Ατιμωρησία vs δικαιοσύνη.ως κεντρικός άξονας • Η βασική διάκριση δεν είναι αριστερά/δεξιά ούτε κρατισμός/αγορά — ατιμωρησία vs δικαιοσύνη. • Αυτό εξηγεί γιατί το κείμενο μπορεί να απευθύνεται ταυτόχρονα σε ψηφοφόρους διαφορετικών παρατάξεων.

Φιλελεύθερος συνταγματισμός ως θεσμικό πρόγραμμα • Παρά τη ρητορική λαός/ελίτ, το συγκεκριμένο θεσμικό πρόγραμμα είναι βαθιά φιλελεύθερο/κράτους δικαίου ως θεσμικό πρόταγμα: διάκριση εξουσιών, ανεξαρτησία δικαιοσύνης, κράτος δικαίου, ισονομία. • Δεν ζητά «περισσότερο λαό», ζητά «καλύτερους θεσμούς» — αυτό είναι προσέγγιση φιλελεύθερης δημοκρατίας και φιλελεύθερου συνταγματισμού, όχι μαζικολαϊκιστική λογική.

Πολιτισμική συλλογική ταυτότητα • Η εθνική ταυτότητα εκφράζεται κυρίως μέσα από πολιτισμό, ιστορία και εθνική κυριαρχία του κράτους — όχι μέσα από απειλή ή αποκλεισμό. • Ο «εχθρός» της εθνικής κυριαρχίας είναι η υπερβολική εξάρτηση από εταίρους και η αγορά εθνικού πλούτου εξωχωρίως — όχι οι μετανάστες ή οι μειονότητες.

Θεωρητική ιδιαιτερότητα Το κλασικό πρόβλημα με τα λαός/ελίτ κόμματα είναι αυτό που ο Müller ονομάζει «anti-pluralist core»: η λαϊκιστική λογική τείνει να απαξιώνει τα θεσμικά αντίβαρα γιατί τα βλέπει ως εργαλεία των ελίτ. Ο Orbán είναι το ακραίο παράδειγμα: λαός/ελίτ αφήγηση που χρησιμοποιήθηκε για να διαλύσει τα θεσμικά αντίβαρα. Η Ελπίδα κάνει το αντίστροφο: χρησιμοποιεί τη λαός/ελίτ αφήγηση για να νομιμοποιήσει τη θεσμική ανοικοδόμηση.

Το επιχείρημα είναι: «οι ελίτ κατέστρεψαν τους θεσμούς, άρα ο λαός πρέπει να τους ανακτήσει». Αυτό αντιστρέφει τη συνήθη λαϊκιστική λογική — αντί να λέει «οι θεσμοί είναι εμπόδιο», λέει «οι θεσμοί είναι το ζητούμενο». Αυτό έχει ένα σοβαρό θεωρητικό ενδιαφέρον: αν αληθεύει, είναι ίσως η πρώτη φορά που η λαϊκιστική ρητορική χρησιμοποιείται ως μηχανισμός κινητοποίησης υπέρ του φιλελεύθερου συνταγματισμού — και όχι εναντίον του.

Αυτό δεν έχει καλό precedent στη βιβλιογραφία, και εξηγεί γιατί η παρατήρησή σου είναι σωστή: είναι θεωρητικά ανώμαλο, και άρα ενδιαφέρον.

Η μεγάλη αβεβαιότητα βέβαια: δεν ξέρουμε αν αυτή η σύνθεση είναι σταθερή μακροπρόθεσμα, ή αν η λαϊκιστική δυναμική θα «φάει» τελικά τη φιλελεύθερη συνταγματική δέσμευση — όπως συνέβη σε σχεδόν όλα τα προηγούμενα. ————ΕΔΩ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΤΟ ΙΝΤΕΡΛΟΥΔΙΟ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ———

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους