Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Προ ογδόντα ετών στα Πανεπιστήμια, επικρατούσε η αντίληψη ότι η φιλοσοφία αναπτύχθηκε στην αρχαία Ελλάδα, δευτερευόντως στην Ρώμη, μετά πέθανε, και αναστήθηκε από τον Ντεκάρτ τον 17ο αιώνα.

Κυριαρχούσε δηλαδή η πλήρης περιφρόνηση προς την μεσαιωνική φιλοσοφία, αφού μεταξύ των φιλολόγων και των φιλοσόφων επικρατούσε η θέση ότι ο χριστιανισμός, το ισλάμ και ο ιουδαϊσμός αδυνατούν να αναπτύξουν πρωτότυπη και γόνιμη φιλοσοφική σκέψη.

Η θρησκευτική πίστη δηλαδή, αδυνατεί να αναπτύξει φιλοσοφικό τρόπο σκέψης.

Αν και το μεγαλειώδες έργο του Ετιέν Ζιλσόν (ελληνική μετάφραση από τις πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης) κονιορτοποίησε αυτές τις επιφανειακές απόψεις, αναδεικνύοντας την επίδραση του Αυγουστίνου και του Θωμά Ακινάτη τόσο στον Ντεκάρτ, όσο και τον Λάιμπνιτς, ωστόσο αρκετοί λόγιοι εξακολουθούν να διαπνέονται από έντονη αντιπάθεια προς την μεσαιωνική σκέψη, θεωρώντας την στην καλύτερη περίπτωση σαν κάτι κοινότοπο ή και άγονο.

Τα όσα ισχύουν στον χώρο της φιλοσοφίας, μού θυμίζουν εν μέρει την αντίληψη ότι οι Έλληνες "εξαφανιστήκαμε" κάπου στους πρώτους αιώνες μετά Χριστόν και επανεμφανιστήκαμε στα τέλη του 18ου αιώνα.

Κοινός τόπος αυτών των θεωριών είναι το μίσος για χίλια περίπου χρόνια ιστορίας.

Ο μεσαίωνας αντιμετωπίζεται σαν μία περίοδος ντροπής.

Που είναι καλό να ξεχάσουμε.

Θα επανέλθω. Διότι το ζήτημα της επίδρασης της μεσαιωνικής σκέψης στην νεωτερικότητα, θεωρώ ότι έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους