Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το βράδυ της 22ης Μαίου του 1963 λαμβάνει χώρα στη Θεσσαλονίκη η επίθεση κατά του βουλευτή της ΕΔΑ, Γρηγόρη Λαμπράκη.

Λίγες ημέρες μετά κατέληξε.

Τα γεγονότα είναι λίγο πολύ γνωστά.

Παρακρατικές δυνάμεις ακραίων δεξιών οργάνωσαν αντισυγκέντρωση, έξω από το κτήριο που θα μιλούσε ο Λαμπράκης σε εκδήλωση της «Επιτροπής δια την διεθνή ύφεσιν και ειρήνην». Λόγω της έντασης στην περιοχή είχε σταλεί ισχυρή αστυνομική δύναμη, που όμως δεν έδωσε εντολή διάλυσης της αντισυγκέντρωσης, ενώ παρόντες ήταν ο διευθυντής των αστυνομικών δυνάμεων, Ε. Καμουτσής, αλλά και ο Κ. Μήτσου, επιθεωρητής Χωροφυλακής Βορείου Ελλάδος. Ο Λαμπράκης προπηλακίστηκε από τους «αγανακτισμένους πολίτες» πηγαίνοντας στην εκδήλωση, ενώ καθ όλη τη διάρκεια της ομιλίας συνέχιζαν να φωνάζουν και πετούν πέτρες, με αποτέλεσμα να τελειώσει λέγοντας: «Προσοχή, προσοχή.

Εδώ βουλευτής Λαμπράκης.

Σαν εκπρόσωπος του Έθνους και του Λαού, καταγγέλλω ότι υπάρχει σχέδιο δολοφονίας μου και καλώ τον υπουργό Β. Ελλάδος, τον νομάρχη, τον εισαγγελέα, τον στρατηγό Χωροφυλακής Μήτσου, τον διευθυντή της Αστυνομίας και τον διοικητή Ασφαλείας να προστατέψουν τη συγκέντρωση και τη ζωή μου» Με τη διαβεβαίωση από την χωροφυλακή ότι η περιοχή είναι ασφαλής ο Λαμπράκης κατευθύνεται προς το γειτονικό ξενοδοχείο, αλλά ενώ διασχίζει το δρόμο όρμησε προς το μέρος του ένα τρίκυκλο ο επιβάτης της καρότσας του οποίου τον χτύπησε με λοστό στο κεφάλι.

Οδηγός του τρίκυκλου ήταν ο Σπύρος Γκοτζαμάνης ενώ επιβάτης ο Μανώλης Εμμανουηλίδης.

Η δολοφονική επίθεση κατά του Λαμπράκη ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων από την αντιπολίτευση αλλά και τον Τύπο, που έκανε λόγο για οργανωμένο σχέδιο δολοφονίας.

Η επίθεση αρχικά αντιμετωπίσθηκε ως ατύχημα.

Η ανακριτική ομάδα (της οποίας προίστατο ο Χρήστος Σαρτζετάκης), παρά τις απροκάλυπτες παρεμβάσεις και πιέσεις από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου (και μετέπειτα πρωθυπουργό της χούντας) Κωνσταντίνο Κόλλια, αλλά και την απόκρυψη στοιχείων και τον εκφοβισμό των μαρτύρων από την ηγεσία της Xωροφυλακής, στοιχειοθέτησε, τελικώς, κατηγορητήριο προμελετημένου εγκλήματος, απαγγέλοντας κατηγορίες για ηθική αυτουργία σε ανθρωποκτονία εκ προθέσεως εναντία στους: υπομοίραρχο Εμμανουήλ Καπελώνη, Ξενοφώντα Γιοσμά (ιδρυτή και της αντικομμουνιστικής παρακρατικής οργάνωσης. «Σύνδεσμος Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντιστάσεως Βορείου Ελλάδος» στην οποία συμμετείχε ο Κοτζαμάνης), υποστράτηγο Κωνσταντίνος Μήτσου (επιθεωρητής Βορείου Ελλάδος), συνταγματάρχες Ευθύμιο Καμουτσή και Μιχαήλ Διαμαντόπουλο, μοίραρχο Τρύφωνα Παπατριανταφύλλου.

Για την δολοφονία καταδικάστηκαν τελικώς μόνο οι Γκοτζαμάνης και Εμμανουηλίδης, ενώ ο Γιοσμάς καταδικάστηκε για διατάραξη της κοινής ειρήνης.

Οι πολιτικές επιπτώσης της δολοφονίας ήταν ραγδαίες.

Ο πρωθυπουργός της χώρας, Κωνσταντίνος Καραμανλής λέει το περίφημο «Ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο ;», όταν πληροφορείται το γεγονός, ενώ η κυβέρνησή του παραιτείται στις 11 Ιουνίου και σχηματίζεται νέα κυβέρνηση υπό τον Παναγιώτη Πιπινέλη.

Στις εθνικές εκλογές του Νοεμβρίου του ίδιου έτους η Ένωση Κέντρου, υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου κερδίζει με μεγάλο ποσοστό, ενώ ο Κ. Καραμανλής αυτοεξορίζεται στο Παρίσι παραδίδοντας την ηγεσία της ΕΡΕ στον Παναγιώτη Κανελλόπουλο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους