ΌΛΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ Η εποχή αλλάζει όχι επειδή το λέει το ημερολόγιο, αλλά επειδή το φως έγινε διαφορετικό κάτω από τα δέντρα. «Τώρα ο ήλιος βγήκε ύστερα από τη θύελλα του Μαΐου...

Πλήρες Κείμενο:

ΌΛΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ Η εποχή αλλάζει όχι επειδή το λέει το ημερολόγιο, αλλά επειδή το φως έγινε διαφορετικό κάτω από τα δέντρα. «Τώρα ο ήλιος βγήκε ύστερα από τη θύελλα του Μαΐου· πόσο λαμπρός, πόσο γεμάτος φρεσκάδα, τρυφερή υπόσχεση και ευωδιά είναι ο καινούργιος κόσμος! Τα δάση βγάζουν νέα φύλλα· είναι μια αξέχαστη εποχή.

Τόση ελπίδα! Αυτά τα νεαρά φύλλα έχουν την ομορφιά των λουλουδιών.» — Χένρι Ντέιβιντ Θορώ, Ημερολόγιο, 17 Μαΐου 1852 Και μία μέρα του Μαΐου, σε άλλο έτος, θα γράψει: «Οι θαμνώδεις βελανιδιές ανθίζουν τώρα.

Οι κόκκινοι τανάγρες* έχουν φτάσει.

Τα φύλλα της βεάνιδιάς, σε όλα τους τα χρώματα, μόλις ανοίγουν, και είναι πιο όμορφα από τα περισσότερα λουλούδια.

Τα μπουμπούκια της καρυάς είναι σχεδόν φύλλα.

Έχει χυθεί στο τοπίο μια νέα ζωή και ένα νέο φως.

Τα φυλλοβόλα δέντρα ξεπετάγονται, σαν να έρχονται να σταθούν πλάι στα πεύκα, που μένουν πάντα πράσινα.

Μοιάζει να αρκεί μία μόνο καλοκαιρινή μέρα για να φέρει μέσα το καλοκαίρι.

Το σημείο καμπής ανάμεσα στον χειμώνα και το καλοκαίρι έχει φτάσει.» — Ημερολόγιο, 18 Μαΐου 1851 Υπάρχουν μέρες του Μαΐου όπου η εποχή μοιάζει να αλλάζει μέσα σε λίγες ώρες.

Το πρωί κρατά ακόμη κάτι από την ανοιξιάτικη δροσιά, όμως ως το απόγευμα το φως έχει ήδη βαθύνει, οι σκιές έχουν γίνει πιο ήρεμες και ο αέρας κουβαλά εκείνη τη γνώριμη ευωδιά του επερχόμενου θέρους — χώμα ζεσταμένο, φύλλα που ανοίγουν, ρετσίνι, μακρινή υγρασία από νερό και βρύα. Ο Θορώ ήταν ίσως από τους ελάχιστους συγγραφείς που κατέγραψαν αυτή τη μετάβαση όχι σαν ημερολογιακό γεγονός αλλά σαν φυσική εμπειρία του σώματος και των αισθήσεων.

Δεν τον ενδιαφέρει η «άνοιξη» ως ιδέα· τον ενδιαφέρει η στιγμή όπου ο κόσμος αποκτά ξανά ζωτική δύναμη.

Εκείνη η σχεδόν αδιόρατη αλλαγή όπου το δάσος παύει να ξυπνά και αρχίζει πια να ζει πλήρως.

Γι’ αυτό και στέκεται τόσο στα φύλλα.

Όχι στα άνθη, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά στα καινούργια φύλλα των δέντρων.

Τα βλέπει σαν ένα δεύτερο άνθισμα της γης. «Αυτά τα νεαρά φύλλα έχουν την ομορφιά των λουλουδιών», γράφει.

Και πράγματι, υπάρχει μια σύντομη περίοδος στον Μάιο όπου το πράσινο είναι ακόμη φωτεινό και διάφανο, σχεδόν εύθραυστο.

Το φως περνά μέσα από τα φύλλα όπως μέσα από λεπτό γυαλί ή νερό.

Στις εικόνες του δάσους εκείνων των ημερών, όλα μοιάζουν να εκπέμπουν φως από μέσα τους.

Οι οξιές, οι βελανιδιές, οι καρυδιές, ακόμη και οι σκιερές πλαγιές, αποκτούν μια παράξενη διαύγεια.

Είναι σαν να αλλάζει όχι μόνο το χρώμα του κόσμου αλλά και η ίδια η πυκνότητά του.

Ο χειμώνας ήταν μια εποχή κορμών και σιωπής· τώρα ο κόσμος ξαναγίνεται επιφάνεια, ανάσα, κίνηση.

Και τότε εμφανίζονται τα πουλιά του καλοκαιριού.

Το κόκκινο τανάγκερο, με το εκτυφλωτικό κόκκινο σώμα και τα κατάμαυρα φτερά, περνά μέσα από τις κορυφές των δέντρων σαν κινούμενη σπίθα.

Για τον Θορώ η άφιξή του δεν είναι απλώς ένα γεγονός που αφορά την ορνιθολογία αλλά είναι σημάδι εποχής.

Όπως τα χελιδόνια στα δικά μας χωριά ή το πρώτο τζιτζίκι στα πεύκα, έτσι κι αυτό το πουλί αναγγέλλει ότι το όριο ξεπεράστηκε. «Μοιάζει να αρκεί μία μόνο καλοκαιρινή μέρα για να φέρει μέσα το καλοκαίρι.» Η φράση αυτή μοιάζει σχεδόν μεταφυσική.

Γιατί πράγματι το καλοκαίρι δεν έρχεται πάντα σταδιακά.

Κάποτε εισβάλλει μέσα στον κόσμο απότομα, μέσα από μία μόνο ημέρα γεμάτη ήλιο και πράσινο.

Μια μέρα όπου όλα μοιάζουν ξαφνικά ώριμα: το φως, τα φύλλα, οι ήχοι, ακόμη και η διάθεση των ανθρώπων.

Στα ελληνικά βουνά αυτή η στιγμή έρχεται συχνά αργά.

Μπορεί ως τα μέσα Μαΐου να επιμένουν ακόμη οι βροχές και η ψύχρα.

Κι ύστερα, ξαφνικά, ένα πρωινό το δάσος έχει αλλάξει.

Οι καστανιές ανοίγουν τα φύλλα τους, οι οξιές φωτίζονται, οι πλαγιές πρασινίζουν μέσα σε λίγες μέρες.

Το νερό συνεχίζει να τρέχει κρύο, αλλά ο αέρας έχει ήδη στραφεί προς το καλοκαίρι.

Ίσως γι’ αυτό τα κείμενα του Θορώ διαβάζονται ακόμη τόσο ζωντανά.

Δεν περιγράφουν απλώς ένα τοπίο της Νέας Αγγλίας του 19ου αιώνα.

Περιγράφουν μια εμπειρία παγκόσμια και διαχρονική: τη στιγμή που η φύση περνά από την υπόσχεση στην πληρότητα.

Και τότε καταλαβαίνεις πως η εποχή άλλαξε όχι επειδή το λέει το ημερολόγιο, αλλά επειδή το φως έγινε διαφορετικό κάτω από τα δέντρα. *Το κόκκινο τανάγκερο ( Piranga olivacea ) είναι ένα μεσαίου μεγέθους αμερικανικό ωδικό πτηνό . Μέχρι πρόσφατα, ανήκε στην οικογένεια των τανάγκερ (Thraupidae), αλλά αυτό και άλλα μέλη του γένους του πλέον ταξινομούνται ως μέλη της οικογένειας των καρδινάλιων ( Cardinalidae ). Το φτέρωμα και οι φωνές του είδους είναι παρόμοια με άλλα μέλη της οικογένειας των καρδινάλιων, αν και το είδος Piranga δεν έχει το παχύ κωνικό ράμφος (ιδανικό για κατανάλωση σπόρων και εντόμων) που διαθέτουν πολλά καρδινάλια. Το είδος κατοικεί σε πυκνά φυλλοβόλα δάση και προάστια. Πηγή: Τhe Thoreau Society.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους