Έχουμε κολλήσει σ' αυτό το φάιναλ-φορ της Αθήνας 33 χρόνια πριν και κλαίμε τη μοίρα μας και βρίζουμε την τύχη μας ότι θα άλλαζε όλη η ιστορία μας και θα φτιάχναμε δυναστεία και θα παίρναμε τη χορηγία...
Έχουμε κολλήσει σ' αυτό το φάιναλ-φορ της Αθήνας 33 χρόνια πριν και κλαίμε τη μοίρα μας και βρίζουμε την τύχη μας ότι θα άλλαζε όλη η ιστορία μας και θα φτιάχναμε δυναστεία και θα παίρναμε τη χορηγία 1 δις από την Coca Cola και θα παίζαμε με τις ομάδες του ΝΒΑ στο McDonald's Open κι ότι δε θα έφευγαν οι παίκτες και δε θα έφευγε κι ο Βεζυρτζής και θα χώναμε ακόμα περισσότερα κτλ, κτλ.
Μαζί σας.
Το ακούω που λέει κι η νεολαία.
Μπορεί να ήταν έτσι, μπορεί και όχι.
Είναι το φαινόμενο της πεταλούδας που λένε, που από μία μικρή λεπτομέρεια δε ξέρεις πως θα αλλάξει όλο σου το μέλλον.
Έχουμε δει όμως τι γίνεται έξω από τον μικρόκοσμο που ζούσαμε τόσα χρόνια και στις άλλες ομάδες? Η Μπαρτσελόνα π.χ που ρίχνει εκατομμύρια κάθε χρόνο, από τα 17 φάιναλ-φορ που έχει συμμετάσχει, πήρε μόνο τα 2 και τα τελευταία χρόνια παραπαίει, η ΤΣΣΚΑ από τα 19 τα 4, ενώ για να πάμε και στα δικά μας, ο Ολυμπιακός από τα 14 κατέκτησε μόνο τα 3! Για να μη πούμε και για τη Μπασκόνια που έχει 0 στα 6! Ακόμα κι ο συμπολίτης τότε που ήταν στα ντουζένια του και νόμιζε πως πήγαινε σαν φαβορί, 0/3 είχε.
Θα μου πείτε, πλην του Άρη, όλες οι παραπάνω ομάδες που αναφέρθηκαν (αλλά και κάποιες ακόμα), παίζουν σταθερά και παραδοσιακά στο υψηλότερο επίπεδο και βρίσκονται συχνά εκεί, κοινώς έχουν τις ευκαιρίες τους συνέχεια.
Εμάς μάς παρουσιάστηκε μια φορά πριν τόσα χρόνια και η συζήτηση για την Ευρωλίγκα άνοιξε δειλά δειλά και πάλι τώρα, οπότε μας έμεινε σαν τη μεγάλη ευκαιρία που χάθηκε.
Δείτε όμως πόσο τεράστια είναι αυτά τα ποσοστά αποτυχίας αυτών των ομάδων.
Που θέλω να καταλήξω.
Χρειάζεται σταθερός πρωταθλητισμός χρόνων στο κορυφαίο επίπεδο για να φτάσεις στην κορυφή, χρειάζεται υπομονή γιατί προφανώς θα έρθουν και τα χαστούκια και το λέω αυτό σε όλους αυτούς που νομίζουν ότι μόλις μπούμε Ευρωλίγκα θα την κατακτήσουμε με τη μία.
Δείτε ο Ολυμπιακός τι παθαίνει κάθε χρόνο, με τις ομαδάρες και τη μπασκετάρα που παίζει και πιστεύω ότι κάτι παρόμοιο θα πάθει και φέτος.
Γιατί βλέπω έναν Σάρας χαλαρό με αυτοπεποίθηση κι έναν Μπαρτζώκα πάλι σφιγμένο και μες το άγχος, κάτι που πιθανόν να το μεταφέρει ξανά στους παίκτες, συν το άγχος της έδρας.
Οπότε σήμερα είναι από τις τελευταίες φορές που βλέπουμε φάιναλ-φορ με άλλες ομάδες, σε 2-3 χρόνια θα τους κάνει πλάκα ο Περσίδης.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους