22-05-1963. ""Δολοφονική επίθεση στον Γρήγορη Λαμπράκη.'''' Ο Γρηγόρης Λαμπράκης γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1912 στην Κερασίτσα Αρκαδίας και ήταν το 14ο παιδί από τα 18 της οικογενείας. Σπούδασε...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπήρξε αθλητής με Πανελλήνιες και Βαλκανικές διακρίσεις.

Για 23 χρόνια ως το 1959 κατείχε το Πανελλήνιο ρεκόρ στο άλμα εις μήκος με επίδοση 7,37 μ. Το 1950 κατέλαβε τη θέση του υφηγητή Μαιευτικής - Γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Στις εκλογές του Οκτωβρίου 1961 ο Λαμπράκης εξελέγη βουλευτής Πειραιά με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ). Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και αντιπρόεδρος της «Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη». Στις 21 Απριλίου 1963 αψηφώντας απαγόρευση της κυβέρνησης Καραμανλή, πραγματοποίησε την 1η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης.

Κατόπιν εκατοντάδων συλλήψεων βάδισε το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής μόνος του μέχρι να συλληφθεί και αυτός.

Το βράδυ της Τετάρτης 22 Μαΐου 1963, είχε μεταβεί στην Θεσσαλονίκη για να δώσει ομιλία για τον παγκόσμιο πυρηνικό αφοπλισμό.

Από το απόγευμα δεκάδες άτομα ακραίων δεξιών πεποιθήσεων είχαν αρχίσει να συγκροτούν αντισυγκέντρωση στα πεζοδρόμια γύρω από το κτίριο της εκδήλωσης ειρήνης.

Έγιναν διαβήματα από την ΕΔΑ στον εισαγγελέα Πρωτοδικών κ. Αργυρόπουλο και στο Ε΄ Αστυνομικό Τμήμα.

Στον τόπο της συγκέντρωσης βρίσκονταν 180 ένστολοι χωροφύλακες, καθώς και ο επιθεωρητής Χωροφυλακής Βόρειας Ελλάδας υποστράτηγος Κων.

Μήτσου και ο διευθυντής των αστυνομικών δυνάμεων της πόλης, συνταγματάρχης Ευθ. Καμουτσής.

Κανείς τους όμως δεν έδωσε διαταγή να διαλυθεί η αντισυγκέντρωση.

Η ομιλία για την Ειρήνη τελείωσε σύντομα μέσα σε κλίμα εντόνου προπηλακισμού, κραυγών και επιθέσεων με πέτρες από τους έξω συγκεντρωμένους.

Παράλληλα, ο βουλευτής Καβάλας της ΕΔΑ Γιώργος Τσαρουχάς, περνούσε από τη Θεσσαλονίκη και μόλις πλησίασε για την εκδήλωση δέχθηκε άγρια επίθεση από τους «αντιφρονούντες». Τραυματίστηκε κι ενώ τον μετέφεραν με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο, δέχθηκε ξανά επίθεση των παρακρατικών που τον κατέβασαν κάτω κι άρχισαν να τον χτυπούν και να τον κλωτσούν μανιωδώς.

Πολίτες τον μετέφεραν αιμόφυρτο, στον Σταθμό Α΄ Βοηθειών. Ο Λαμπράκης δεν ήξερε τίποτα για την περιπέτεια του Τσαρουχά.

Έτσι στο τέλος της ομιλίας ο μοίραρχος Παπατριανταφύλλου, διαβεβαιώνει τον βουλευτή ότι η περιοχή είχε εκκαθαριστεί από τους συγκεντρωμένους.

Βλέποντας να εκκαθαρίζεται ο χώρος μπροστά στο κτίριο, ο Λαμπράκης μαζί με αρκετά άτομα ξεκίνησαν να περάσουν απέναντι στο ξενοδοχείο Κοσμοπολιτ.

Ξαφνικά ακούστηκε θόρυβος και μία τρίκυκλη μοτοσυκλέτα, ορμάει με ξέφρενη ταχύτητα και πέφτει πάνω στην ομάδα του βουλευτή και των φίλων του.

Κάποιος που ήταν ανεβασμένος στην καρότσα, χτύπησε με ένα λοστό τον Λαμπράκη στο κεφάλι.

Ο βουλευτής σωριάστηκε αιμόφυρτος στο έδαφος.

Οδηγός του τρίκυκλου ήταν ο Σπύρος Γκοτζαμάνης, μεταφορέας, γνωστός στον υπόκοσμο της Θεσσαλονίκης.

Ένας από τους συνοδούς του Λαμπράκη, ο Μανώλης Χατζηαποστόλου, πήδηξε στην καρότσα του τρίκυκλου για να σταματήσει το όχημα, που αναπτύσσοντας ταχύτητα έφυγε αμέσως.

Αργότερα, έγινε γνωστό ότι πάνω στο τρίκυκλο επέβαινε και ο Μανώλης Εμμανουηλίδης, καταδικασμένος για βιασμό, παιδεραστία και κλοπή.

Ακολούθησε άγρια πάλη μεταξύ Χατζηαποστόλου και Εμμανουηλίδη.

Το τρίκυκλο σταμάτησε, ο Γκοτζαμάνης κατέβηκε και με μια αστυνομική ράβδο (γκλομπ) χτύπησε τον Χατζηαποστόλου.

Τυχαία εμφανίστηκε ένας τροχονόμος, ο οποίος μη γνωρίζοντας όσα είχαν προηγηθεί, συνέλαβε τον Γκοτζαμάνη κατόπιν υποδείξεων των περαστικών. Ο Λαμπράκης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, όπου διαπιστώθηκε ότι ήταν θανάσιμα τραυματισμένος.

Η κυβέρνηση διέθεσε αεροσκάφος για να μεταφέρει στη συμπρωτεύουσα τον ειδικό νευροχειρουργό Δώρο Οικονόμου, για να χειρουργήσει τον βουλευτή της ΕΔΑ που χαροπάλευε.

Η γνωμάτευσή του όμως ήταν ίδια με του καθηγητή Νικόλαου Καβαζαράκη, του ΑΧΕΠΑ.

Δεν υπήρχε καμία ελπίδα σωτηρίας.

Τέσσερις μέρες μετά τον θανάσιμο τραυματισμό του, στη 1:22 μετά τα μεσάνυχτα της 26ης Μαΐου 1963, ο Γρηγόριος Λαμπράκης εξέπνευσε.

Η σορός του Λαμπράκη μεταφέρθηκε στην Αθήνα και εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα.

Η κηδεία πραγματοποιήθηκε σε τεταμένο κλίμα.

Την παρακολούθησε πλήθος 500.000 ανθρώπων, φωνάζοντας τα συνθήματα «Λαμπράκη ζεις, εσύ μας οδηγείς», «Ζει, Ζει, Ζει» και «Κάθε νέος και Λαμπράκης». Η δίκη κράτησε 67 ημέρες και έμεινε στην ιστορία για την αποκάλυψη της εξουσίας του παρακράτους στην Ελλάδα, και την ανάμειξη του Παλατιού στα πολιτικά δρώμενα.

Υπήρξε πρωτοφανή αδιαφορία για τα ενοχοποιητικά στοιχεία από τους ενόρκους.

Σε όλη τη διάρκεια της δίκης, οι μάρτυρες άλλαζαν τις καταθέσεις τους, ενώ πολλοί παραδέχτηκαν ότι είχαν δεχτεί απειλές πριν εμφανιστούν στο δικαστήριο.

Πολλά αποδεικτικά στοιχεία “εξαφανίστηκαν” μυστηριωδώς, όπως ο λοστός που χρησιμοποίησε ο Εμμανουηλίδης για να χτυπήσει τον βουλευτή.

Συνολικά, οι κατηγορούμενοι για τη δολοφονία Λαμπράκη ήταν 31 και καταδικάστηκαν μόνο οι 9. Αθωώθηκαν οι αξιωματικοί της Εθνικής Ασφάλειας που κατηγορούνταν ως ηθικοί αυτουργοί και οι αστυνομικοί που κατηγορούνταν για παράβαση των καθηκόντων τους και μη απότρεψη επεισοδίων. Ο Γκοτζαμάνης καταδικάστηκε σε 11 χρόνια κάθειρξη για θανατηφόρες σωματικές βλάβες και διατάραξη της κοινής ειρήνης. Ο Εμμανουηλίδης καταδικάστηκε σε 8 χρόνια.

Και στους δύο αναγνωρίστηκε το ελαφρυντικό του “προτέρου έντιμου βίου” και ότι δεν “ενήργησαν από ταπεινά αίτια”. Το 1967 και οι δύο αμνηστεύτηκαν και αφέθηκαν ελεύθεροι από τη δικτατορία των Συνταγματαρχών, ενώ οι κατήγοροι συνελήφθησαν και εξορίστηκαν και ο ανακριτής της υπόθεσης Χρήστος Σαρτζετάκης φυλακίστηκε.

Οι πολιτικές συνέπειες από τη δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ ήταν άμεσες.

Λίγο μετά η κυβέρνηση Καραμανλή έπεσε και η Ένωση Κέντρου νίκησε στις επόμενες εκλογές.

Ιδρύθηκε η Νεολαία Λαμπράκη, με πρώτο πρόεδρο τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ αυτοεξορίστηκε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στο Παρίσι και οι σχέσεις του με το Παλάτι χάλασαν για πάντα. Ακολουθήστε μας και στο Instagram https://www.instagram.com/taxidistonxrono_timetravel/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους