Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποιοι άνθρωποι αφιερώθηκαν τόσο ολοκληρωτικά σε έναν δύσκολο δρόμο, ώστε στο τέλος δεν ξεχώριζαν πια πού τελείωνε η προσπάθεια και πού άρχιζαν οι ίδιοι.

Στην αρχή είναι ένας στόχος.

Μετά γίνεται καθήκον.

Μετά επιβίωση.

Και κάποια στιγμή γίνεται ταυτότητα.

Ο άνθρωπος κλείνεται για λίγο «μέχρι να τελειώσει». Αναβάλλει χαρές, ξεκούραση, αυθορμητισμό.

Μαζεύει όλη του την ενέργεια σε έναν άξονα.

Μαθαίνει να λειτουργεί με πειθαρχία, ένταση, απομόνωση.

Και αυτό για ένα διάστημα είναι αναγκαίο.

Ίσως και σπουδαίο.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν το «προσωρινό» γίνεται τρόπος ύπαρξης.

Όταν η συνεχής ενασχόληση παύει να είναι εργαλείο και μετατρέπεται σε ψυχολογικό καταφύγιο.

Όταν η υπερσυγκέντρωση γίνεται το μόνο μέρος όπου νιώθει κανείς ασφαλής, χρήσιμος, καθορισμένος.

Τότε το άνοιγμα προς τη ζωή δεν μοιάζει ελευθερία.

Μοιάζει απειλή.

Γιατί έξω από την ατελείωτη προσπάθεια υπάρχει ένα τρομακτικό ερώτημα: «Ποιος είμαι όταν δεν παράγω;» «Ποιος είμαι όταν δεν παλεύω για κάτι;» «Ποιος είμαι χωρίς τη μόνιμη ένταση που με κρατούσε όρθιο;» Και αυτό δεν είναι τεμπελιά.

Δεν είναι αχαριστία.

Δεν είναι “κακή προσαρμογή”. Είναι ότι το νευρικό σύστημα έμαθε να κατοικεί στην υπερλειτουργία.

Στην πίεση.

Στο αδιάκοπο νόημα που προσφέρει ένας μεγάλος στόχος.

Όταν λοιπόν αυτό αρχίζει να ολοκληρώνεται ή να χαλαρώνει, εμφανίζεται ένα παράξενο κενό.

Όχι επειδή ο άνθρωπος δεν έχει δυνατότητες.

Αλλά επειδή έχει ξεχάσει πώς να υπάρχει χωρίς αποστολή.

Και τότε συμβαίνει κάτι βαθιά ανθρώπινο και βαθιά θλιβερό μαζί: η ζωή αρχίζει να φαίνεται “πολύ μεγάλη”. Η χαλαρότητα δύσκολη.

Η ανεμελιά σχεδόν ενοχική.

Η κοινωνικότητα κουραστική.

Η απλή παρουσία χωρίς σκοπό αφόρητα άγνωστη.

Ο άνθρωπος που έζησε χρόνια μέσα σε αυστηρή πνευματική ή ψυχική στράτευση συχνά δεν φοβάται την κούραση.

Φοβάται την αποδιοργάνωση που φέρνει η ελευθερία.

Γιατί όσο ήταν κλεισμένος μέσα στον αγώνα, ήξερε ποιος είναι.

Είχε δομή.

Είχε ρόλο.

Είχε καθημερινό νόημα.

Τώρα όμως καλείται να μάθει κάτι πολύ πιο δύσκολο από την επίδοση: να ζει.

Να υπάρχει χωρίς να αποδεικνύει διαρκώς την αξία του.

Να σχετίζεται χωρίς να “χρησιμεύει”. Να ξεκουράζεται χωρίς να νιώθει ενοχή.

Να επιτρέψει στον εαυτό του να είναι άνθρωπος και όχι μόνο μηχανισμός στόχων.

Και αυτό το πέρασμα είναι συχνά αόρατο στους άλλους.

Οι γύρω βλέπουν ένα ικανό, μορφωμένο, ανθεκτικό άτομο.

Δεν βλέπουν το εσωτερικό σοκ της μετάβασης.

Δεν βλέπουν ότι μερικές φορές η πιο δύσκολη έξοδος δεν είναι από την αποτυχία είναι από την ταυτότητα του ανθρώπου που αντέχει τα πάντα και συνεχίζει.

Γιατί υπάρχει μια λεπτή, σχεδόν υπαρξιακή παγίδα: όταν έχεις επενδύσει τόσο πολύ στην προσπάθεια, αρχίζεις ασυνείδητα να φοβάσαι μια ζωή όπου δεν θα χρειάζεται να εξαντλείσαι για να αισθάνεσαι σημαντικός.

Κι όμως, εκεί βρίσκεται η επόμενη ωρίμανση.

Όχι στην ακόμη μεγαλύτερη αντοχή.

Αλλά στην ικανότητα να ανοίγεις ξανά.

Να επιστρέφεις στη χαρά.

Στην επαφή.

Στην ατέλεια.

Στον χρόνο που δεν “αξιοποιείται”. Στην ανθρώπινη ζωή πέρα από την αδιάκοπη επίδοση.

Γιατί κάποια στιγμή χρειάζεται να καταλάβεις: η αφοσίωση που σε έσωσε σε μια περίοδο της ζωής σου δεν πρέπει να γίνει το κελί μέσα στο οποίο θα μείνεις για πάντα. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους