Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν άνθρωποι που πληγώθηκαν και μιλούν από την πληγή τους. Και υπάρχουν άνθρωποι που ντύνονται την πληγή, για να μη δει κανείς την πρόθεσή τους.

Η διαφορά είναι τεράστια.

Ο άνθρωπος που έχει υπάρξει θύμα δεν κάνει τον πόνο του χρήση.

Δεν τον κραδαίνει σαν σημαία για να ακυρώνει τους άλλους.

Δεν απαιτεί να τον πιστεύουν χωρίς ερώτηση, να τον ακολουθούν χωρίς κρίση, να τον δικαιώνουν χωρίς σκέψη.

Μιλά γιατί κουράστηκε να σωπαίνει.

Ο άνθρωπος που λειτουργεί ως θύμα μιλά αλλιώς.

Δεν αφηγείται απλώς μια εμπειρία.

Στήνει σκηνικό.

Μοιράζει ρόλους.

Εκείνος ο αδικημένος, οι άλλοι οι κακοί, και το κοινό υποχρεωμένο να συγκινηθεί.

Δεν ζητά κατανόηση.

Ζητά ασυλία.

Δεν ζητά διάλογο.

Ζητά υπακοή.

Δεν ζητά αλήθεια.

Ζητά ταύτιση.

Δεν θα πει: «Πόνεσα και προσπαθώ να καταλάβω». Θα πει: «Με πόνεσαν, άρα κανείς δεν έχει δικαίωμα να με αμφισβητήσει». Δεν θα ζητήσει χώρο για να μιλήσει.

Θα απαιτήσει να σιωπήσουν οι άλλοι.

Δεν θα πει: «Αυτή είναι η δική μου εμπειρία». Θα πει: «Αφού εγώ υπέφερα, η δική μου εκδοχή είναι η μόνη αλήθεια». Δεν θα πλησιάσει τον άλλον για να σχετιστεί.

Θα τον πλησιάσει για να τον ενοχοποιήσει.

Έτσι φαίνεται πιο καθαρά η διαφορά: ο αληθινός πόνος ζητά αναγνώριση.

Ο ρόλος του θύματος ζητά εξουσία.

Και εκεί ακριβώς χρειάζεται διάκριση.

Να μη γίνουμε καχύποπτοι απέναντι σε κάθε άνθρωπο που πονά.

Να μη βαφτίζουμε «χειρισμό» κάθε εξομολόγηση.

Αλλά και να μη βαφτίζουμε «τραύμα» κάθε προσπάθεια ελέγχου.

Γιατί η ευαισθησία χωρίς κρίση γίνεται παγίδα.

Και η συμπόνια χωρίς όρια γίνεται εργαλείο στα χέρια εκείνων που έμαθαν να κερδίζουν παριστάνοντας τους πληγωμένους.

Γιατί ο πόνος αξίζει σεβασμό.

Αλλά ο ρόλος του πονεμένου, όταν γίνεται εργαλείο επιβολής, αξίζει αποκάλυψη.

Άλλο ο άνθρωπος που προσπαθεί να θεραπευτεί.

Και άλλο ο άνθρωπος που χρησιμοποιεί το τραύμα -αληθινό ή κατασκευασμένο- για να ελέγχει το βλέμμα, τη συμπάθεια και την ενοχή των άλλων.

Η συμπόνια είναι αρετή.

Η αφέλεια, όμως, δεν είναι καλοσύνη.

Να ακούμε.

Να συμπονούμε.

Να στεκόμαστε δίπλα σε όσους πόνεσαν.

Αλλά να μη μπερδεύουμε ποτέ την ευαλωτότητα με τη σκηνοθεσία.

Ούτε την εξομολόγηση με τη χειραγώγηση.

Γιατί κάποιοι δεν μιλούν ως θύματα επειδή πόνεσαν. Μιλούν ως θύματα επειδή ανακάλυψαν ότι έτσι κερδίζουν. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους