Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τις προάλλες επισκέφτηκα το καταφύγιο ζώων στον Αποκόρωνα. Πριν πάω, ρώτησα ποιος είναι ο αρμόδιος άνθρωπος για το έργο και έτσι πληροφορήθηκα ότι υπεύθυνος είναι ο αντιδήμαρχος, κ. Γιώργος Ξενάκης, τον οποίο δεν γνώριζα προσωπικά.

Επικοινώνησα τηλεφωνικά μαζί του και, από την πρώτη κιόλας συνομιλία, μου έκανε εντύπωση η θετική, ανθρώπινη και ουσιαστική στάση του.

Δεν μίλησε σαν πολιτικός που απλώς θέλει να δείξει έργο, μίλησε σαν άνθρωπος που πραγματικά νοιάζεται για τα αδέσποτα αυτού του τόπου.

Όταν έφτασα εκεί, συνάντησα έναν άλλο άνθρωπο που με κατατόπισε για όσα γίνονται καθημερινά στο καταφύγιο.

Οι συνθήκες που είδα ήταν αξιοπρεπείς.

Όχι τέλειες γιατί κανένας χώρος που παλεύει καθημερινά με εγκατάλειψη, αδιαφορία και ελλείψεις δεν μπορεί να είναι «τέλειος» αλλά ανθρώπινες.

Και πίσω από αυτές φαινόταν καθαρά η προσπάθεια ανθρώπων που δεν αντιμετωπίζουν τα ζώα σαν αριθμούς, αλλά σαν ζωές.

Σήμερα μάλιστα συνάντησα έναν άνθρωπο που γνωρίζει πολύ καλά τι συμβαίνει στους Δήμους του Νομού όσον αφορά τη διαχείριση των αδέσποτων.

Και μου είπε κάτι που, ομολογώ, με συγκίνησε βαθιά: ότι στον Δήμο Αποκορώνου τα χρήματα από τις επιδοτήσεις για τα ζώα δεν έγιναν “ημέτεροι”, δημόσιες σχέσεις ή προσωπικό όφελος.

Διατέθηκαν εκεί όπου έπρεπε.

Σε στειρώσεις, τροφές, φάρμακα, φροντίδα.

Μόνο πέρυσι έγιναν περίπου 700 στειρώσεις σε γάτες και σκυλιά.

Επτακόσιες ζωές που δεν αφέθηκαν να πολλαπλασιάσουν τη δυστυχία στους δρόμους.

Επτακόσιες πράξεις ευθύνης.

Και ξέρετε κάτι; Αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.

Ζούμε σε μια εποχή όπου έχουμε συνηθίσει να ακούμε για κονδύλια που χάνονται, για επιδοτήσεις που καταλήγουν αλλού, για ανθρώπους που χρησιμοποιούν τη θέση τους για την προσωπική τους τσέπη.

Γι’ αυτό, όταν υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν το αντίθετο, έχουμε χρέος να το λέμε δυνατά.

Να το αναγνωρίζουμε.

Να το τιμούμε.

Ίσως κάποιοι πουν: «Με τα ζώα θα ασχολούμαστε τώρα, ενώ υπάρχουν τόσα προβλήματα;» Ναι.

Και με τα ζώα.

Γιατί ο τρόπος που μια κοινωνία φέρεται στα πιο αδύναμα πλάσματα δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο.

Οι άνθρωποι που σκύβουν πάνω από ένα πεινασμένο σκυλί, μια άρρωστη γάτα, ένα φοβισμένο πλάσμα πεταμένο στον δρόμο, συνήθως είναι οι ίδιοι άνθρωποι που νοιάζονται συνολικά για τον τόπο τους.

Είναι άνθρωποι που δεν λειτουργούν μόνο με όρους προσωπικού συμφέροντος.

Δεν κοιτάζουν μόνο «τι θα πάρω εγώ». Προσφέρουν. Αγωνίζονται.

Ξοδεύουν χρόνο, κόπο και ψυχή χωρίς χειροκροτήματα.

Και δυστυχώς φαίνεται πως ο Δήμος Αποκορώνου είναι από τους ελάχιστους δήμους που αξιοποιούν ενεργά τις επιδοτήσεις για τον σκοπό που πραγματικά προορίζονται: για τη φροντίδα των αδέσποτων και τη διαχείριση του προβλήματος με πράξεις και όχι με λόγια.

Δεν γνωρίζω προσωπικά αυτούς τους ανθρώπους.

Δεν έχω κανένα συμφέρον να τους επαινέσω.

Όμως έχω μάθει να εκτιμώ τους ανθρώπους που έχουν αξίες.

Τους ανθρώπους που μέσα σε μια κοινωνία κουρασμένη από υποκρισία και αδιαφορία επιλέγουν ακόμα να υπηρετούν κάτι πέρα από τον εαυτό τους.

Γι’ αυτό το μοιράζομαι μαζί σας.

Γιατί οι άνθρωποι που κάνουν το σωστό πρέπει να ακούγονται.

Γιατί η εντιμότητα πρέπει να επιβραβεύεται.

Γιατί η ανθρωπιά δεν είναι αδυναμία είναι δύναμη.

Και γιατί αυτός ο τόπος έχει ανάγκη από παραδείγματα που να μας θυμίζουν ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι με καθαρή συνείδηση, ήθος και καρδιά. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους