Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Hokum Ιρλανδία – Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, 2026 Σκηνοθεσία: Ντάμιαν ΜακΚάρθι Σενάριο: Ντάμιαν ΜακΚάρθι Ρόλοι: Άνταμ Σκοτ, Πίτερ Κούναν, Ντέιβιντ Γουίλμοτ, Φλόρενς Όρντες, Μάικλ Πάτρικ, Γουίλ Ο’ Κόνελ, Μπρένταν Κονρόι, Όστιν Αμέλιο Διάρκεια: 107΄ Λίγα χρόνια μετά την “Οντότητα” (“Oddity”), που έδινε ισχυρές ενδείξεις ότι ο κατασκευαστής της κατείχε την τέχνη του τρόμου, ο Ντάμιαν ΜακΚάρθι έρχεται να επιβεβαιώσει και με το παραπάνω τις ικανότητές του να προκαλεί ανατριχίλες χωρίς να εκχυδαΐζει και να εκμεταλλεύεται αιμοσταγή εφέ.

Προφανώς το “Hokum” είναι η καλύτερη ταινία του, ενώ μοιάζει πιθανό να έχει εντοπίσει και τον μελλοντικό διαρκή πρωταγωνιστή του, καθώς ο Άνταμ Σκοτ στον κεντρικό ρόλο δίνει ρέστα ερμηνευτικά.

Η εκκίνηση του φιλμ μαγεύει εικονοκλαστικά, μεταφέροντάς μας σε μια έρημο, όπου ένα δίδυμο (πατέρας – γιος) αναζητούν μάταια κάτι.

Έναν θησαυρό, αν και θησαυρός είναι η ίδια τους η επιβίωση κατά πώς φαίνεται, με τον μικρό αναπόφευκτα (;) να θυσιάζεται για να σωθεί ο άσπλαχνος γονιός.

Ενώ εμείς ως θεατές είμαστε έτοιμοι να λυγίσουμε υπό το βάρος της αβάσταχτης εξέλιξης που αναμένουμε, το επόμενο καρέ προκύπτει θεοσκότεινο και μας εγκλωβίζει σε τέσσερις τοίχους ενός δωματίου.

Εκεί, στην ελάχιστα φωτισμένη κάμαρα, αντικρίζουμε τον ήρωα της ιστορίας μας, έναν συγγραφέα, τον Ομ Μπάουμαν, προϊόν της φαντασίας του οποίου είναι η προηγούμενη σκηνή που περιγράψαμε.

Ένα μυθιστόρημα αναζητά το φινάλε του και ο μυθιστοριογράφος αποφάσισε ότι αποκλείεται κάθε υποψία happy end.

Οι εφιάλτες του εφιάλτες μας… τα στοιχειά που τον κατατρύχουν μας κατατρύχουν… κάτι κρύβεται στο σκοτάδι, απαίσιο, έτοιμο να επιτεθεί.

Κι αυτό τον οδηγεί (κι εμάς παρέα του) σ’ ένα ταξίδι στο παρελθόν, στον τόπο που αγάπησαν κι αγαπήθηκαν οι γονείς του, στην Ιρλανδία.

Για να σκορπίσει τις στάχτες τους και να κλείσει – πιστεύει- το κεφάλαιο που τους αφορά.

Με αφήγηση που παραπέμπει ευθέως στην περσόνα του Στίβεν Κινγκ, στον οποίο άλλωστε προσομοιάζει ο Σκοτ, αρχίζει μια παρέλαση όλων των κλισέ του κινηματογραφημένου τρόμου: Στοιχειωμένοι χώροι, φαντάσματα, μάγισσες, ήχοι απόκοσμοι.

Κι όμως, το υλικό είναι τόσο καλοχωνεμένο, που δεν ενοχλεί.

Το αντίθετο, παγιδεύει, όπως παγιδεύεται ο συγγραφέας.

Προκαλεί ασφυξία, όπως με την ασφυξία του αυτοαπαγχονισμού επιδιώκει να ξεφύγει από τους δαίμονές του ο Ομ. Εκμεταλλευόμενος θαυμάσια τη φολκ παράδοση του νησιού, καθώς και την υπέροχη φύση του, ο ΜακΚάρθι στήνει ένα παιχνίδι λυγμών που δεν θα αφεθούν ποτέ να βγουν στην επιφάνεια, μια που ο σχεδόν ανέκφραστος χαρακτήρας που παρακολουθούμε δεν επιτρέπει στον εαυτό του να ξεδώσει ποτέ.

Τα τραύματα που έχουν ως αφετηρία την παιδική ηλικία και τις θανάσιμες αταξίες που τη συνοδεύουν: αυτά είναι η αιτία των πάντων.

Αυτά επέφεραν τις βεβαρημένες αισθήσεις και παραισθήσεις που φέρνει η καταφυγή στο ποτό, ως συνέπεια της απώλειας, του θανάτου.

Αυτά ζωντάνεψαν το κακό, το θέριεψαν.

Όσα βλέπουμε μπορούν (και δεν μπορούν παράλληλα, είναι στο δικό μας χέρι, στη δική μας ματιά) να εξηγηθούν και με τη λογική.

Οι μνήμες δεν σβήνουν, η λύτρωση προϋποθέτει την αποδοχή τους και την καταβύθιση σ’ αυτές, μας λέει ο δημιουργός.

Η ανάδυση από τα έγκατα των ψυχικών πληγών ίσως φέρει τη γαλήνη.

Αν όσα είδαμε και αντιληφθήκαμε έγιναν έτσι όντως.

Αν η θυσία μιας άλλης ύπαρξης, η αντικατάσταση στον κάτω κόσμο, δεν είναι απλά μια εφεύρεση του μυαλού, μια διαταραχή που οφείλεται σε… ουσίες και οινοπνεύματα, αν όλα συνέβησαν στ’ αλήθεια και δεν τα σκαρφίστηκε κάποιος συγγραφέας ή σκηνοθέτης.

Θα σας απασχολήσει άραγε στο τέλος της ταινίας αυτό το ερώτημα; Και είναι εντέλει τόσο σημαντικό; Ή σημασία έχει η περίπου δίωρη απόλαυση καλού σινεμά; Που αν συνδυάζεται και με λίγη παραπάνω τροφή για σκέψη καθίσταται ακόμα καλύτερο! Δημοσθένης Ξιφιλίνος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους