Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αρκουδότρυπα: η καλύτερη ελληνική ταινία των τελευταίων ετών του Νίκου Γκούνα, Μέλους του Kemes Να ξεκινήσω λέγοντας πως πριν λίγες μέρες είχα δει στο youtube την μικρού μήκους εκδοχή της ταινίας.

Παρότι οπτικά και ερμηνευτικά μου αρεσε, μου φάνηκε μεγάλη και αδικαιολόγητη η διάρκεια (38 λεπτά). Οπότε απορούσα πως μια ταινία που η πρώτη της μορφή ήδη είναι μεγάλη, μπορεί να γίνει μεγάλου μήκους.

Λόγω της άποψης που είχα για την μικρού μήκους ήμουν σε δίλημμα αν θα δω την μεγάλου.

Εντέλει την είδα από περιέργεια αφενός για το πώς έγινε μεγάλου μήκους και αφετέρου για το πώς θα συνεχιστεί η ιστορία.

Την είδα λοιπόν και δεν το μετάνιωσα.

Βλέποντας λοιπόν την ταινία, απορώ πραγματικά γιατί δεν βγήκε κατευθείαν η μεγάλου μήκους και έπρεπε να προηγηθεί η μικρού.

Η οποία μικρού τελειώνει ακριβώς εκεί που ξεκινά η υπόθεση της ταινίας.

Αποτελεί δηλαδή την εισαγωγή της ιστορίας.

Οπότε ποιος ο λόγος να βγει η εισαγωγή ως μικρού μήκους, την στιγμή που οι ίδιοι οι συντελεστές έχουν δηλώσει πως είχαν εξαρχής στο μυαλό τους όλη την ιστορία; Υποθέτω πως το έκαναν θέλοντας να δουν αν θα πετύχει το πάντρεμα παράδοσης και Ηπείρου με την σύγχρονη queer πινελιά.

Και επίσης υποθέτω πως η μικρού μήκους χρειάζονταν και ως προς το να βρεθεί το απαραίτητο μπάτζετ για να γυριστεί η μεγάλου.

Στα της μεγάλου τώρα.

Μπορεί να διαφημίστηκε ως queer ρομάντζο, που όντως είναι, δεν θεωρώ όμως πως η ερωτική ιστορία είναι το κεντρικό θέμα της ταινίας.

Στην πραγματικότητα είναι πιο βαθύ και έχει να κάνει με την ελευθερία κάθε ατόμου πρώτα από όλα να επιλέγει τον τόπο κατοικίας του, ειδικά αν έχει μεγαλώσει στην επαρχία και θέλει να φύγει.

Διότι η επαρχία δεν έχει επιλογές και επίσης είναι εντελώς πατριαρχική ως προς τα ήθη και τα ερωτικά με το "πότε θα παντρευτείς;" να αποτελεί καραμέλα.

Οπότε η ελευθερία του να διαλέξεις τον/την σύντροφό σου, ξεκινά από το να ζεις όπου θες.

Παρά ταύτα η ταινία δεν αφορίζει, και προς τιμήν της, την επαρχία (όπως κάνει πχ το Milky Way του Βασίλη Κεκάτου.

Είπαμε η επαρχία είναι συντηρητική, αλλά όχι και στον βαθμό που δείχνει η σειρά). Όπως είναι φυσικό η Ήπειρος και η παράδοσή της είναι πρωταγωνίστριες από μόνες τους.

Θα ήθελα να αναφέρω δε το πώς η ταινία χρησιμοποιεί το Ο ήλιος βασιλεύει και το Στης Πικριδάφνης τον ανθό.

Όσον αφορά δε το δεύτερο, είναι τέτοιος ο αφηγηματικός τρόπος με τον οποίον χρησιμοποιείται που αν μιλάγαμε για πρωτότυπο τραγούδι, θα άξιζε OSCAR τραγουδιού.

Στα του ανθρώπινου δυναμικού τώρα.

Θα ξεκινήσω από την νούμερο ένα Αχίλλειο πτέρνα ελληνικής ταινίας μαζί με το σενάριο, που είναι ο ΗΧΟΣ.

Δεν θυμάμαι να έχω δει ελληνική ταινία που να έχει τόσο καλό και φυσικό ήχο! Ήχος και κινηματογράφηση (και να φανταστεί κανείς πως μιλάμε για διπλό σκηνοθετικό ΝΤΕΜΠΟΥΤΟ!!!!) μαζί με τις φυσικότατες ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστριών είναι οι βασικοί λόγοι να δει κανείς την ταινία στον φυσικό της χώρο, δηλαδή στο σινεμά. Μόνο μελανό σημείο της ταινίας η δίωρη διάρκεια. Θα μπορούσε να κρατάει μισή ώρα λιγότερο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους