Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τελευταία γίνεται μεγάλη συζήτηση σχετικά με τις οικοδομικές εργασίες κατά την περίοδο από 15 Μαΐου έως 20 Οκτωβρίου, με αφορμή μια κανονιστική απόφαση του Δήμου Αγίου Νικολάου του 2007.

Παράλληλα, διαβάζω συχνά σχόλια, αντιδράσεις και παράπονα φίλων εδώ στο Facebook σχετικά με οικοδομές, θόρυβο, σκυροδετήσεις, εκσκαφές και γενικά το τι επιτρέπεται και τι όχι κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου.

Θα ήθελα λοιπόν, ως μηχανικός που δραστηριοποιούμαι επί σειρά ετών στην περιοχή, να καταθέσω δημόσια την προσωπική αλλά και επαγγελματική μου άποψη σχετικά με το τι πραγματικά προβλέπει αυτή η απόφαση, ποια ήταν η λογική της όταν εκδόθηκε το 2007, αλλά κυρίως κατά πόσο εξακολουθεί σήμερα να έχει πλήρη νομική ισχύ και εφαρμογή.

Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε τι αποτελεί πραγματική πολεοδομική απαγόρευση, τι αποτελεί κανονιστική ρύθμιση ενός Δήμου και ποια είναι τελικά τα όρια της δημοτικής αρμοδιότητας απέναντι σε ένα νόμιμο δικαίωμα δόμησης.

Ακολουθεί η προσωπική μου τοποθέτηση πάνω στο θέμα , χωρίς ποτέ να υπονοήσω ότι δεν πρέπει να υπάρχει σεβασμός στο τουριστικό προιόν της περιοχής. ΤΑ ΘΕΡΙΝΑ «STOP» ΣΤΙΣ ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ: ΠΟΣΟ ΝΟΜΙΜΑ ΗΤΑΝ ΤΕΛΙΚΑ; Τα τελευταία χρόνια ακούμε συχνά για δημοτικές αποφάσεις που περιορίζουν ή απαγορεύουν οικοδομικές εργασίες κατά τη θερινή περίοδο, ιδιαίτερα σε τουριστικές περιοχές.

Με αφορμή μία παλαιότερη κανονιστική απόφαση του Δήμου Αγίου Νικολάου του 2007, αξίζει να δούμε τι πραγματικά ίσχυε — και κυρίως τι ισχύει νομικά σήμερα.

Η συγκεκριμένη απόφαση είχε ως στόχο την προστασία της τουριστικής λειτουργίας της πόλης.

Περιόριζε εργασίες όπως: • εκσκαφές, • σκυροδετήσεις, • κατεδαφίσεις, • εργασίες με έντονο θόρυβο ή σκόνη, κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου.

Για την εποχή εκείνη, τέτοιες αποφάσεις ήταν αρκετά συνηθισμένες σε τουριστικούς δήμους της χώρας.

Η λογική ήταν ξεκάθαρη: προστασία της τουριστικής εικόνας και της ποιότητας ζωής επισκεπτών και κατοίκων.

Όμως εδώ ξεκινά το πραγματικό νομικό ζήτημα. Ένας Δήμος μπορεί πράγματι να: ✔ ρυθμίζει ζητήματα κοινόχρηστων χώρων, ✔ επιβάλλει μέτρα ασφαλείας, ✔ καθορίζει κανόνες εργοταξιακής λειτουργίας, ✔ προστατεύει την κοινή ησυχία.

Μπορεί όμως να απαγορεύει ουσιαστικά την άσκηση ενός νόμιμου οικοδομικού δικαιώματος που απορρέει από νόμιμη οικοδομική άδεια; Εδώ η απάντηση δεν είναι τόσο απλή.

Η προσωπική μου άποψη — τόσο ως μηχανικός όσο και μετά από συνεργασία με νομικούς — είναι ότι αρκετές τέτοιες αποφάσεις κινούνταν στα όρια της κανονιστικής αρμοδιότητας των Δήμων.

Δηλαδή, ενώ διοικητικά εφαρμόζονταν για χρόνια, νομικά υπήρχαν σοβαρά περιθώρια αμφισβήτησης, κυρίως όταν ο περιορισμός έφτανε στην ουσιαστική αναστολή οικοδομικών εργασιών για μήνες.

Σήμερα τα δικαστήρια εξετάζουν πολύ αυστηρότερα: • την αρχή της αναλογικότητας, • την ελευθερία οικονομικής δραστηριότητας, • αλλά και τα όρια μεταξύ δημοτικής και κρατικής πολεοδομικής αρμοδιότητας.

Το συμπέρασμα είναι ένα: Η προστασία του τουρισμού είναι απολύτως αναγκαία.

Η ισορροπία όμως μεταξύ τουριστικής λειτουργίας και δικαιώματος δόμησης πρέπει να βασίζεται σε σαφές και ισχυρό νομικό πλαίσιο — όχι σε γκρίζες διοικητικές πρακτικές.

Και αυτό είναι κάτι που ακόμη και σήμερα συνεχίζει να απασχολεί μηχανικούς, δικηγόρους, ιδιοκτήτες και επενδυτές σε όλη την Ελλάδα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους