Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από χαροκαμένη μάνα… ξαφνικά αρχηγός κόμματος. Και κάπου εδώ ο ελληνικός λαός έχει κάθε δικαίωμα να αναρωτηθεί.

Γιατί άλλο πράγμα ο πόνος, άλλο η διεκδίκηση δικαιοσύνης και άλλο η πολιτική εξουσία.

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τον πόνο μιας μάνας που έχασε το παιδί της.

Είναι ιερός, βαρύς και ανθρώπινος.

Ο κόσμος στάθηκε δίπλα της γιατί είδε μια μάνα που ζητούσε δικαίωση.

Όχι γιατί ήθελε να δει πάνω σε μια εθνική τραγωδία να χτίζονται πολιτικές καριέρες.

Η οργή για τα Τέμπη είναι πραγματική.

Τα δάκρυα των γονιών είναι πραγματικά.

Αλλά η κοινωνία έχει κουραστεί να βλέπει τον ανθρώπινο πόνο να αποκτά πολιτικό χρώμα, οπαδούς, χειροκροτήματα και φιλοδοξίες εξουσίας.

Η δικαιοσύνη δεν έχει κόμμα.

Ο πόνος δεν πρέπει να γίνεται προεκλογικό σύνθημα.

Και οι νεκροί δεν χρειάζονται πολιτικούς αρχηγούς για να δικαιωθούν.

Χρειάζονται αλήθεια, ευθύνη και τιμωρία για όσους φταίνε.

Γιατί όταν μια μάνα από σύμβολο πένθους μετατρέπεται σε πολιτικό πρόσωπο, τότε γεννιέται και ένας μεγάλος φόβος: μήπως ο ανθρώπινος πόνος χρησιμοποιείται για να πλανευτεί ο ελληνικός λαός μέσα από τη συγκίνηση, την οργή και τη συναισθηματική φόρτιση.

Ο λαός δεν χρειάζεται νέους “σωτήρες”. Χρειάζεται ανθρώπους που να λένε την αλήθεια και να σέβονται πραγματικά τη μνήμη των νεκρών.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους