Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επεισόδιο 11 Ελλάδα 2.0, το Υπουργείο Μνήμης Χθες το βράδυ είδα άλλο ένα όνειρο.

Αυτή τη φορά η Ελλάδα 2.0 είχε νικήσει το μίσος καθολικά, τουλάχιστον έτσι έλεγαν. "ΚΑΜΙΑ ΤΟΞΙΚΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ." "ΚΑΝΕΝΑ ΤΡΑΥΜΑ." "ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ, ΟΧΙ ΝΑ ΠΛΗΓΩΝΕΙ." Και κάπου εκεί ξεκίνησε το τέλος διότι στην Ελλάδα 2.0 είχαν καταλάβει κάτι, ότι ο άνθρωπος χωρίς μνήμη είναι πιο εύκολος στη διαχείριση.

Το πρόγραμμα λεγόταν MemoryCare και στην αρχή ήταν προαιρετικό. "Διαγραφή τραυματικών εμπειριών.

Αποφόρτιση πένθους.

Ψηφιακή συναισθηματική αποκατάσταση." Οι άνθρωποι το λάτρεψαν.

Ποιος δεν θα ήθελε να ξεχάσει προδοσίες, θανάτους, προσωπικές αποτυχίες, χωρισμούς, ενοχές και πόνο; Μόνο που μετά άρχισαν να διαγράφονται και άλλα πράγματα κάτω απο τη μύτη όλων.

Ξυπνάω μέσα στο όνειρο και βλέπω μία ειδοποίηση. "ΣΑΣ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΕ ΜΗ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΜΕΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ 1999." Κάτω είχε την επιλογή: "ΘΕΛΕΤΕ ΒΕΛΤΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΜΝΗΜΗΣ;" Πατάω όχι και η οθόνη κοκκινίζει ελαφρά. "Η ΕΠΙΜΟΝΗ ΣΑΣ ΣΕ ΤΡΑΥΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΔΕΧΕΤΑΙ ΝΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ." Βγαίνω έξω και δίπλα μου οι άνθρωποι περπατούσαν ήρεμοι, υπερβολικά ήρεμοι σαν να μην είχαν πια τίποτα μέσα τους που να καίει, καμία νοσταλγία, καμία οργή, καμία βαθιά λύπη, καμία ιστορική μνήμη παρά μόνο απαθή λειτουργικότητα.

Σε κάθε γωνία ξεπετάγονταν αφίσες. "Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΟΤΑΝ ΣΤΑΜΑΤΑ Η ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΘΥΜΗΣΗ. ΟΙ ΔΥΣΑΡΕΣΤΕΣ ΜΝΗΜΕΣ ΕΙΝΑΙ ΨΗΦΙΑΚΑ ΔΙΟΡΘΩΣΙΜΕΣ. ΜΗ ΜΕΝΕΤΕ ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΧΘΕΣ." Περνάω μπροστά από το γειτονικό σχολείο και ακούω να ρωτάει ένα παιδί τη δασκάλα από το ανοικτό παράθυρο της αίθουσας. - Κυρία, τι ήταν η Μικρασιατική Καταστροφή; Η δασκάλα χαμογελά αμήχανα. - Ήταν ένα παλιό γεγονός αρνητικού συναισθηματικού φορτίου που πλέον δεν θεωρείται παιδαγωγικά χρήσιμο. - Δηλαδή δεν έγινε; - Η Ιστορία εξελίσσεται μαζί με τις ανάγκες της ψυχικής υγείας της κοινωνίας.

Το παιδί κουνάει το κεφάλι χωρίς να καταλάβει την απάντηση της δασκάλας του και συνεχίζει να ζωγραφίζει.

Πάω στην δημοτική βιβλιοθήκη, εκεί τα μισά ράφια είναι άδεια και ρωτάω τον υπάλληλο. - Πού είναι τα ιστορικά βιβλία; - Πολλά αποσύρθηκαν για το καλό της κοινωνίας, ώστε να επέλθει συναισθηματική αποτοξίνωση. - Δηλαδή; - Ορισμένα περιείχαν πολέμους, γενοκτονίες, βασανιστήρια, πολιτική βία και μη ασφαλή επίπεδα ανθρώπινης τραγωδίας. - Μα όλα αυτά έγιναν.

Ο υπάλληλος χαμογελά ήρεμα. - Το ζήτημα πλέον δεν είναι τι έγινε αλλά τι βοηθά στην επίτευξη της κοινωνικής ισορροπίας.

Ανατρίχιασα και ανακατεύτηκα.

Το βράδυ συναντώ έναν παλιό φίλο ή τουλάχιστον αυτό που είχε απομείνει από εκείνον.

Κάποτε μιλούσε με πάθος, θυμόταν τα πάντα, γελούσε δυνατά και έκλαιγε αληθινά.

Τώρα ήταν ήρεμος, κενά ήρεμος. "Έκανες reset;" τον ρωτάω.

Χαμογελά. - Ναι.

Διέγραψα τον θάνατο του πατέρα μου, τον χωρισμό μου με την Μάρθα, τα χρόνια κατάθλιψης και κάποιες πολιτικές περιόδους που με φόρτιζαν αρνητικά. - Και τώρα; - Τώρα κοιμάμαι καλύτερα.

Τον κοιτάζω για κάμποση ώρα. - Και θυμάσαι ποιος είσαι; Με κοιτάζει με αμφιβολία ενώ το χαμόγελό του τρεμοπαίζει για πρώτη φορά. "Δεν ξέρω αν έχει σημασία πια" και φεύγει γρήγορα μακριά μου.

Πιο κάτω στην πλατεία είχε μία ολόκληρη ουρά από ανθρώπους μπροστά από μία φωτεινή ταμπέλα. "ΚΕΝΤΡΟ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΜΝΗΜΗΣ." Οι άνθρωποι περίμεναν ήσυχα ενώ μία γυναίκα μπροστά μου έκλαιγε. "Τι περιμένετε;", την ρωτάω. - Ήρθα να διαγράψω τον γιο μου. - Τι εννοείτε; - Πέθανε πριν δύο χρόνια και δεν αντέχω άλλο να τον θυμάμαι.

Τα πόδια μου κόβονται.

Δεν πίστευα όσα άκουγα.

Μπαίνει μέσα στο κτίριο και μετά από λίγη ώρα βγαίνει, ήρεμη, σχεδόν υπερβολικά ήρεμη.

Το κινητό της δονείται. "Η ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ ΕΠΙΤΥΧΩΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΠΙΛΕΞΑΤΕ ΨΗΦΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ." Την κοιτάζω. - Πώς νιώθετε; Με κοιτάζει απορημένη. - Συγγνώμη, γνωριζόμαστε; Και τότε πραγματικά φοβάμαι, όχι την τεχνολογία αλλά το πόσο εύκολα ο άνθρωπος θυσιάζει τον πόνο του χωρίς να καταλαβαίνει ότι μέσα στον πόνο κρύβεται η ίδια του η ταυτότητα.

Το βράδυ πάω σπίτι και κατεβάζω από το πατάρι ένα παλιό κουτί.

Το ανοίγω.

Φωτογραφίες, γράμματα, αναμνήσεις.

Το κινητό μου ανάβει μόνο του. "ΑΝΙΧΝΕΥΘΗΚΕ ΜΗ ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ. ΘΑ ΘΕΛΑΤΕ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ;" Κλείνω το κινητό και κάθομαι στο σκοτάδι.

Κοιτάζω μια παλιά φωτογραφία και τότε κατάλαβα κάτι τρομακτικό. Στην Ελλάδα 2.0 δεν λογόκριναν απλώς την Ιστορία αλλά άρχισαν να λογοκρίνουν την ίδια την ανθρώπινη μνήμη.

Ο άνθρωπος που θυμάται είναι άνθρωπος που μπορεί και να αντισταθεί.

Και κάπου εκεί ξυπνάω και παίρνω το κινητό μου.

Μία νέα ειδοποίηση ηρθε. "MemoryCloud.

Αποθηκεύστε μόνο τις αναμνήσεις που σας βοηθούν να προχωράτε μπροστά" και για λίγα δευτερόλεπτα πάλι δεν ήμουν καθόλου σίγουρος ότι είχα ξυπνήσει. Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους