Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επεισόδιο 6 Ελλάδα 2.0, ο νεκρός του gov.gr Χθες το βράδυ είδα άλλο ένα όνειρο.

Αυτή τη φορά δεν είχε AI παπάδες, δεν είχε smart καφενεία, δεν είχε drones ψυχολογικής υποστήριξης.

Είχε κάτι πολύ πιο ελληνικό. Γραφειοκρατία.

Μόνο που πλέον ήταν τέλεια αυτοματοποιημένη και ακριβώς γι’ αυτό ήταν αδύνατο να τη νικήσεις.

Ξυπνάω το πρωί και πάω να μπω στο gov.gr να κατεβάσω μια υπεύθυνη δήλωση.

Πατάω σύνδεση και η οθόνη παγώνει.

Μετά εμφανίζεται μήνυμα: "ΛΥΠΟΥΜΑΣΤΕ. Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΒΙΩΣΕΙ." Μένω ακίνητος. - Τι μαλακία είναι αυτή; Κάνω refresh.

Εμφανίζεται το ίδιο μήνυμα.

Ξαναδοκιμάζω τρίτη φορά. "Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΕΡΓΟΣ ΒΙΟΛΟΓΙΚΑ." Γελάω μόνος μου. - Κάποιο bug θα είναι.

Πάω να πληρώσω καφέ με το κινητό. "Η ΣΥΝΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟΡΡΙΦΘΗΚΕ. Ο ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΒΙΩΣΕΙ." Ο barista με κοιτάζει περίεργα. - Όλα καλά φίλε; - Ναι, νομίζω πέθανα λίγο για το σύστημα.

Προσπαθώ να βγάλω λεφτά από ΑΤΜ. "Ο ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΠΑΓΩΣΕ ΛΟΓΩ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΚΑΤΟΧΟΥ." Πάω στην τράπεζα, δεν είχε υπαλλήλους πλέον παρά μόνο ψηφιακούς βοηθούς ολογράμματα. - Καλώς ήρθατε στην πιο customer friendly e-bank experience.

Πώς μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε σήμερα; - Το σύστημα λέει ότι πέθανα.

Το ολόγραμμα χαμογελά. - Κατανοώ την ανησυχία σας.

Παρακαλώ επιλέξτε: 1. Φυσικός θάνατος 2. Ψηφιακός θάνατος 3. Μεταθανάτια υποστήριξη premium - Ρε βλαμμένε, είμαι ζωντανός! - Δεν εντοπίστηκε επιβεβαιωμένη ανθρώπινη παρουσία. - Μα στέκομαι μπροστά σου! - Η οπτική σας απεικόνιση ενδέχεται να είναι αποτέλεσμα μη εξουσιοδοτημένου deepfake.

Προσπαθώ να ουρλιάξω μα το ψηφιακό σύστημα παραμένει ήρεμο. - Η ένταση της φωνής σας υποδηλώνει άρνηση αποδοχής απώλειας.

Θα θέλατε δωρεάν συνεδρία πένθους; Βγαίνω έξω με την παράνοια να μου χαμογελά.

Το κινητό μου χτυπά. "Συλλυπητήρια για τον θάνατό σας.

Το κράτος βρίσκεται δίπλα σας σε αυτή τη δύσκολη στιγμή." και από κάτω: "Rate your death experience." Πάω στο πλησιέστερο νοσοκομείο.

Στην είσοδο έχουν ένα scanner επισκεπτών το οποίο με το που με εντοπίζει, κοκκινίζει. "ACCESS DENIED. DECEASED CITIZEN." Μια νοσηλεύτρια με κοιτάζει τρομαγμένη. - Κύριε, δεν μπορείτε να είστε εδώ. - Γιατί; Αφού είμαι ζωντανός. - Σύμφωνα με το Εθνικό Μητρώο Βιολογικής Κατάστασης όχι, δεν είστε! - Με βλέπετε; - Ναι αλλά το σύστημα δεν κάνει ποτέ λάθος.

Αυτό ήταν το χειρότερο, κανείς δεν εμπιστευόταν πια τα μάτια του παρά μόνο την οθόνη.

Προσπαθώ να πάω σπίτι μου μα η πόρτα δεν ανοίγει. "Η πρόσβαση επιτρέπεται μόνο σε ζώντες ενοίκους." Το smart σπίτι μου είχε ήδη περάσει σε "λειτουργία μεταθανάτιας εξοικονόμησης ενέργειας." Μπαίνω από το παράθυρο και όλα μέσα είναι σβηστά.

Το ψυγείο άδειο και η τηλεόραση παίζει memorial slideshow με φωτογραφίες μου και μουσική υπόκρουση πιάνου. "Θα μας λείψετε." Κάθομαι στον καναπέ και το κινητό ξαναχτυπά, η μάνα μου.

Απαντάω αμέσως. - Μάνα, άκου, κάτι έγινε με το σύστημα.

Σιωπή απλώνεται από την άλλη άκρη της γραμμής και μετά ακούω λυγμούς. - Δημήτρη; - Ναι ρε μάνα, εγώ είμαι! - Μη, μη μου το κάνεις αυτό.

Δεν αντέχω άλλα AI memorial scams.

Κλείνει το τηλέφωνο κλαίγοντας και τότε πραγματικά φοβάμαι όχι επειδή με διέγραψαν αλλά επειδή ο κόσμος άρχισε να αποδέχεται πιο εύκολα το σύστημα από την πραγματικότητα.

Βγαίνω πάλι έξω και οι κάμερες στον δρόμο με ακολουθούν.

Τα drones ειδοποιούν τον κόσμο. - Παρακαλούμε μην αλληλεπιδράτε με μη επικυρωμένες οντότητες.

Οι άνθρωποι απομακρύνονται από δίπλα μου σαν να είμαι φάντασμα.

Ένα παιδάκι με κοιτάζει. - Μαμά, αυτός δεν είναι πεθαμένος; Η μάνα το τραβά γρήγορα προς το μέρος της και απομακρύνονται με γοργά βήματα. - Μην κοιτάς. Προχώρα.

Περπατάω μόνος, αόρατος ενώ υπάρχω, νεκρός ενώ αναπνέω και τότε θυμάμαι κάτι.

Το παλιό ΚΕΠ, το τελευταίο που δεν είχε πλήρως αυτοματοποιηθεί.

Πηγαίνω προς τα εκεί τρέχοντας.

Μέσα βρίσκεται μια ηλικιωμένη υπάλληλος, κανονικός άνθρωπος.

Σηκώνει τα μάτια από τα χαρτιά. - Τι θέλετε παιδί μου; Της τα εξηγώ όλα λαχανιασμένος.

Με κοιτάζει για κάμποση ώρα και μετά χαμηλώνει τη φωνή της. - Ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημα; - Ποιο; - Ότι παλιά αν γινόταν λάθος, έβριζες έναν υπάλληλο.

Τώρα δεν υπάρχει κανείς να σου πει "συγγνώμη". Γυρίζει στην οθόνη και αρχίζει να πληκτρολογεί.

Συνοφρυώνεται. - Χμμμ. - Τι; - Εδώ λέει ότι πεθάνατε από "αυθόρμητη δυσφορία προς την ψηφιακή μετάβαση". - ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ; - Δεν ξέρω παιδί μου.

Κάθε μέρα βγάζουν καινούριες αιτίες.

Προσπαθεί να πατήσει "διόρθωση" αλλά το κουμπί είναι γκριζαρισμένο. "Η ανθρώπινη παρέμβαση έχει περιοριστεί για λόγους αξιοπιστίας." Η γυναίκα με κοιτάζει, για πρώτη φορά κάποιος με κοιτούσε σαν άνθρωπο και όχι σαν data conflict. - Συγγνώμη. - Δηλαδή; - Δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

Βγαίνω έξω.

Πλέον ο ήλιος έδυε και τα drones άναβαν σιγά σιγά τα φώτα τους.

Οι οθόνες στους δρόμους έπαιζαν διαφημίσεις. "Η ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΠΙΟ ΑΞΙΟΠΙΣΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ." Και τότε κατάλαβα κάτι τρομακτικό, στην Ελλάδα 2.0 δεν χρειαζόταν να σε φυλακίσουν, αρκούσε το σύστημα να πάψει να πιστεύει ότι υπάρχεις.

Έτσι κάπου εκεί ξυπνάω και ανοίγω το κινητό μου.

Μία νέα ειδοποίηση είχε έρθει. "Η ταυτοποίησή σας απέτυχε, παρακαλώ δοκιμάστε ξανά." Και για λίγα δευτερόλεπτα πάλι δεν ήμουν καθόλου σίγουρος ότι είχα ξυπνήσει. Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους